25 - ΘΕΛΩ ΞΑΝΑ

Μαζί σου
ήμουν ένα πουλί
και πέταξα τόσο ψηλά,
που όταν έμεινα μόνος,
δεν ήξερα από εκεί πάνω,
πώς να κατέβω.

Τα όνειρα της παρουσίας σου
άρχισαν να μοιάζουν με τα σύννεφα
καθώς το ένα κυνηγούσε τ’ άλλο.

Αχ!
Αυτά τα όνειρα,
δε φτάνει που έρχονται
μόνο όταν κοιμάμαι,
δεν μπορώ να τα θυμηθώ
ν’ αναπληρώσουν την απουσία σου,
όταν τα πρωινά ξυπνώ
και λείπεις απ’ το κρεβάτι μου.

Αναζητώ με δακρυσμένα μάτια
τα μάτια της έλλειψής σου.

Αχ, λιμνούλα αγαπημένη,
η καρδιά μου πλέον έμεινε να κολυμπά
σε φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Νιώθω,
σαν καπετάνιος
χωρίς το πλοίο του.

Δεν έχω στόχο.
Δεν έχω πυξίδα.
Δεν έχω κατεύθυνση.

Μου λείπεις
κι όλα είναι απόμακρα,
σκοτεινά.
Πού είναι εκείνες οι όμορφες
και λαμπερές μέρες;

Θέλω ξανά
να ακούσω απ’ τα χείλη σου
το θρόισμα της φωνής σου,
καθώς περνούσε τότε
σαν ανοιξιάτικη βροχή,
μέσ’ από τις φυλλωσιές της νιότης σου,
να τιτιβίζει στ’ αφτιά μου.

Θέλω ξανά
τα διάφανα, φωτεινά, απύθμενα
κι εκφραστικά μάτια σου,
σαν δίδυμες πεταλούδες
να ψάχνουν το νέκταρ και την ευωδία
απ’ τους μίσχους των λουλουδιών.

Θέλω ξανά
να σκιάζει το κορμί σου
τη χρυσή αμμουδιά του καλοκαιριού
με τ’ άπλετα μακριά μαλλιά σου
να παιανίζουν τις νίκες της αγάπης,
του έρωτα και της ομορφιάς.

Θέλω ξανά
τη χαρά της ζωής απ’ το άγγιγμα της στιγμής σου,
και την αιωνιότητα απ’ το χάδι σου,
αντιπαλεύοντας τη φθορά
ανάμεσα στη σκοτεινιά του χάους και τον θάνατο.

Θέλω ξανά
το θεϊκό φως του ουρανού που έφερναν
τα γέλια σου, τ’ αστεία σου, τα τραγούδια σου
αλλά και οι εμμονές σου,
η αναζήτηση και η προσμονή σου.

#από το βιβλίο:
Ένα Τριαντάφυλλο Στο Φεγγάρι
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
(25

Στον Ήλιο Του Μεσονυκτίου

Ω Μούσα 

Στον Ήλιο Του Μεσονυκτίου 

Τραγούδησε 

Όπου Κι Αν Βρήκες Tα Μαντάτα 

Την Πολύπραγο Κόρη. 

Που Έπεσε Στην Πλάνη 

Του Έρωτα Και Της Αγάπης 

Σαν Είδε Χρισμένη Στους Αιθέρες 

Την Ίριδα Του Ουράνιου Τόξου 

Απ’ Του Απόλλωνα Τους Κύκνους. 

 

Μια Ζωγραφιά Είμαι 

Σε Σπασμένο Καθρέπτη 

Έκθαμβος Στον Ουράνιο θόλο 

Με Σένα Γυρεύω Να Εξομοιωθώ 

Ριζωμένος Στα Γήινα Δεσμά Μου. 

Νοσταλγός Της Φωνής Των Αυλών 

Πάνω Στου Νερού Τα Άνθη 

 

Συμπληγάδες Του Νου 

Καρυάτιδες Του Παρθενώνα Μου. 

Νύμφες και Χάριτες 

Αποχαιρετήστε Το Φως 

Υμνήστε Την Άρτεμη Ολονυχτίς 

Οι Βελανιδιές Χάνουν Τα Φύλλα Τους. 

 

Τα θέλω Των Θεών 

Του Δία Ευγενική Κόρη

 Ισχυρότερα Από Τότε Ήταν 

Εκείνα Των Ανθρώπων 

Και Στο Φωτεινό Μονοπάτι Τους, 

Στη Γη, Στη Θάλασσα, Στον Ουρανό

 Πάντοτε Ήθελαν Τον Οδυσσέα Τους. 

 

ΣΤΟΝ ΉΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΊΟΥ  - Μ Α Ν Ω Λ Η Σ  Κ Α Τ Σ Ο Υ Λ Η Σ