ΓΙΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΩ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ;

 

Σ’ αγαπώ,

είναι γραμμένο εκεί

στον γαλάζιο ουρανό,

στα νησιά,

στα βουνά,

στ’ ακρογιάλια,

στα ποτάμια,

στις λίμνες,

στις ξέρες.

 

Σ’ αγαπώ,

η αγάπη αυτή γεμίζει με Ήλιους,

Φεγγάρια,

Αστέρια,

μαγική θαλπωρή

κι εξαίσιο έγχρωμο φως,

τα σκοτάδια της νύχτας,

την ομίχλη,

τα φαράγγια,

τις σκιές των βροχών,

τη θλίψη των καιρών,

τις ανήλιες μέρες.

 

Σ’ αγαπώ,

κι όταν φεύγεις

και χάνεσαι,

χάνομαι κι εγώ,

τρέμουν τα φύλλα πάνω στα δένδρα,

τρέμει η καρδιά μου

κι όρθιος δεν μπορώ να σταθώ.

Ο άνεμος γίνεται βοριάς δυνατός,

τα φύλλα τα ρίχνει κάτω στο χώμα

και τα πάει σεργιάνι απ’ εδώ κι από κει,

σαν την αγάπη που παύει να υπάρχει

και μέχρι να φύγει φυλλοροεί.

 

Μα,

όταν έρχεσαι,

τι θαύμα Θεέ μου κι αυτό,

δένει η αγάπη

και γίνεται πιο δυνατή,

η χαρά,

και η Άνοιξη χαμογελά,

ο Ήλιος γίνεται ακόμα πιο λαμπρός,

στο Φεγγάρι φυτρώνουνε ρόδα,

απ’ τ’ Αστέρια χρυσές κι ασημένιες σταγόνες,

στάζουν νέκταρ μες στην καρδιά

και ποτίζουν κι ανθίζουν λουλουδένιες φωτιές

και κάνουν το στήθος να χτυπά

σαν τρελή, μαγεμένη καμπάνα.

 

Σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ τότε

γιατί λάμπεις σαν φωτιά,

γιατί γίνεσαι φως,

γιατί είσαι το φως μου.

Και δεν ξέρω άγγελέ μου

τι άλλο να πω;

Τι άλλο να κάνω;

Σ’ αγαπώ.

 

Σ’ αγαπώ,

γιατί γίνεσαι ο λόγος που υπάρχω,

που ζω.

Κι αν χαθείς;

Θα χαθώ.

Τι να την κάνω πλέον,

αυτή τη ζωή;

Χωρίς εσένα,

αυτή τη ζωή πλέον,

τι να την κάνω;

 

Για τι άλλο;

Πες γιατί άλλο

αξίζει να ζω πιο μεγάλο;

 

Ας λένε,

πως είναι γλυκιά η ζωή,

χωρίς εσένα είναι φαρμάκι.

Ας πεθάνω!

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

#ΑΓΑΠΗ

 

ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Κλαίω για τη μάνα,

που δεν θα ξαναδεί το σγουρόμαλλο αγόρι της.

Ήταν τριτοετής φοιτητής

και πίστευε ότι θα μπορούσε κάποτε

να βρει το φάρμακο

ώστε να γιατρέψει τον κόσμο.

Στο νοσοκομείο

της έδωσαν για να τον θυμάται

δυο βιβλία του κι ένα κινητό τηλέφωνο.

«Μάνα σ’ αγαπώ»,

ήταν τα τελευταία λόγια του.

Κλαίω για τον πατέρα,

που έχασε την πριγκίπισσά του.

Ήθελε να τη δει νυφούλα

στα σκαλοπάτια της εκκλησίας

και μετά πάνω στα σχολικά έδρανα

να δασκαλεύει τα παιδιά.

Πόσο της άρεσαν οι ανθισμένες μυγδαλιές;

Πόσα όνειρα είχε Θεέ μου γι’ αυτήν;

Ανάμεσα στα λιωμένα σίδερα

βρήκαν ακρωτηριασμένο μόνο το γατάκι της

που το ήθελε πάντα κοντά της.

Κλαίω για κείνη,

που έχασε τον αγαπημένο της.

Ήταν στο πρώτο βαγόνι.

Τον εξαΰλωσε η τρομερή σύγκρουση.

Δεν πρόλαβε να δει πόσο φως

έκρυβε μέσα του το σκοτάδι.

Ένα μέλος του βρέθηκε

ανάμεσα στα διάσπαρτα σίδερα,

το DNA έδειξε πως ήταν δικό του.

Κλαίω για τον άγνωστο

που ήταν πάντα μόνος του

και δεν τον αναζήτησε κανείς

γιατί δεν είχε ποτέ και κανέναν δίπλα του.

Μόνος.

Πάντα μόνος.

Στα αζήτητα

ακόμα και στο ψυγείο του νεκροτομείου.

Κλαίω για ‘τη μάνα,

που δεν θα ξαναδεί το σγουρόμαλλο αγόρι της.

Κλαίω για τον πατέρα,

που έχασε την πριγκίπισσά του.

Κλαίω για κείνη,

που έχασε τον αγαπημένο της.

Κλαίω για τον άγνωστο

που ήταν πάντα μόνος του.

Κλαίω για την πατρίδα μου

που χρόνια τώρα

με ανελέητο τρόπο

βρίσκει τον τρόπο

να σκοτώνει τα παιδιά της.

Κλαίω για τη μάνα.

Κλαίω για τον πατέρα.

Κλαίω για κείνη.

Κλαίω για τον άγνωστο.

Κλαίω για την πατρίδα μου.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ