ΗΛΙΟΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ – Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ
Μην αμφισβητείς την ομορφιά
αν τη βρεις,
ευτυχής ενέργεια είναι
και ποτέ δε λέει ψέματα,
απλά βρίσκεται στην αρμονική σχέση
αυτού που πιστεύεις
με ό,τι πράττεις.
Αφουγκράσου τα ηλιοσκαλοπάτια,
τις γαλαζοπράσινες θάλασσες,
τις χρωματιστές ακρογιαλιές
με τις μαγικές ανατολές
και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα.
να φωνάζουν: «Σ’ αγαπώ»
.
Πες: «Ναι».
Κι αν βρεθείς πληγωμένος,
λυγισμένος απ’ τις κακουχίες,
τις αρρώστιες και τον πόνο.
Πες: «Όχι. Θα επιμείνω να γνωρίσω την αγάπη».
Με την καρδιά δίπλα στον νου
πάρε τις πιο μεγάλες αποφάσεις
και δώσε απαντήσεις
στα πιο καθοριστικά διλήμματά σου
κι ας μένει πάντα μια απορία για όλα.
Ναι,
με αυτές τις πιο μικρές λεξούλες,
το Ναι και το Όχι.
Μέχρι τώρα,
όσες φορές είπες Όχι
και δεν άκουσες την καρδιά σου,
την κλείδωσες
και ξόδεψες τη ζωή σου,
γιατί η λογική
τις κρίσιμες στιγμές
σου έλεγε κάθε φορά
τι έπρεπε να κάνεις.
Δεμένος στον κάβο της
στερήθηκες τα ομορφότερα ταξίδια.
Αφουγκράσου,
την ευτυχία να απολαμβάνεις
μια απολαυστική απόδοση
της σύνθεσης της χαράς της ομορφιάς
από τις γαλαζοπράσινες θάλασσες,
τις πλουμιστές ακρογιαλιές
με τις μαγικές ανατολές
και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα
να ψιθυρίζουν:
«Σε όποιον αγγίξει
το άλικο φως της ψυχή σου
χάρισε τη δική σου.
Είσαι τόσο ασήμαντος
μπροστά στην απεραντοσύνη
της θεϊκής μουσικής του Σύμπαντος,
στη λυρική,
χαρούμενη ή λυπημένη,
πάντοτε συγκινητική στα βάθη της ψυχής,
που είναι αδύνατο να την αισθανθείς χωρίς δάκρυα».
Δες πώς απλώνουν
με απαλότητα τα χέρια τους,
πιότερο από χάδι,
πιότερο από νανούρισμα,
για να σου σκουπίσουν τα δάκρυα,
μεταδίδοντας τη μαγεία
της χρυσοκέντητης ομορφιάς
της άφωνης Σελήνης,
τη θαλπωρή του ολάνθιστου ονείρου,
την προσμονή και το ανάσασμα της ελπιδοφόρας βροχής.
Αν οι άνθρωποι άκουγαν
την τόσο όμορφη μουσική του Σύμπαντος,
η ζωή στη γη θα ήταν πολύ καλύτερη.
Η τρυφερότητα δεν είναι ανημποριά,
δεν είναι αδυναμία,
είναι αγάπη,
αθωότητα
και σθένος.
Άκου,
«Πάντα θα είμαστε εδώ», σου λένε.
«Υπομονή,
η ζωή σου χρωστά πολλές στιγμές
ντύσε με χρώματα,
το λαμπρό έργο της ψυχής σου
γδύστηνα και περπάτησε ήσυχα
κατά μήκος της ακτής,
η ομορφιά φέρνει όλη την παραλία σε λήθαργο
κι άκουσε με ενθουσιασμό τα χρώματα της μαγικής μουσικής
από τις γαλαζοπράσινες θάλασσες,
με τις πλουμιστές ακρογιαλιές
με τις μαγικές ανατολές
και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα.
Είναι ομορφιά να ξέρεις
ότι αυτή τη στιγμή πολλοί άγνωστοι
από όλο τον κόσμο
ακούνε αυτή την όμορφη μουσική του Σύμπαντος.
Κάποιος κλαίει,
κάποιος χαμογελά,
κάποιος σπουδάζει ή αποκοιμιέται,
κάποιος άλλος ελπίζει
ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα.
Ακόμα κι αν δεν θα σε γνωρίσω ποτέ,
εσένα που έσκυψες κάποτε σε μια ακρογιαλιά
και έπιασες με αγάπη για να θαυμάσεις ένα χρωματιστό βότσαλο
σου εύχομαι μια ευτυχισμένη ζωή.
Αλλά είσαι κι εσύ μέρος της χαράς μου
όταν βρισκόμαστε ξανά εδώ στη ζωή
το βράδυ ή το πρωί
και ακούμε την ίδια όμορφη μουσική
που ερμηνεύει το νέκταρ του Θεού
που βγαίνει από τον παράδεισο».
Ζωή:
Η τύχη να υπάρχεις,
το θάρρος να της χαμογελάς,
η επιθυμία να ελπίζεις,
η δύναμη να της αντισταθείς
και η ταπεινότητα να την ευχαριστείς.
Μην αμφισβητείς την ομορφιά της φύσης,
αν τη βρεις,
θετική ενέργεια είναι
με απίστευτη αγνότητα και τελειότητα
και ποτέ δε λέει ψέματα,
απλά βρίσκεται στην αρμονική σχέση
αυτού που πιστεύεις
με ό,τι πράττεις.
Πάντως είναι και κάτι δάκρυα
που προσπαθώντας να μην τρέξουν
στις ήττες σου,
σαν χάλκινες φωνές σου δείχνουν
προς τα που πρέπει να πας,
να βρεις την λησμονημένη αγάπη
και καταλήγουν να κόβουν σαν ξυράφια
το μυαλό και την ψυχή σου
από εκεί που ξεκινούν τα μεγαλύτερα
και τα πιο όμορφα ταξίδια.
Ακούγοντας αυτή τη μουσική,
τα δάκρυα κυλούν άθελά τους,
επιβάλλοντας την κάθαρση ψυχής και σώματος.
Θεέ μου,
τι χαρά το άκουσμα Σου περιέχει τα πάντα...
Γέννηση, Τελειότητα, Απώλεια, Μοναξιά,
Αποχωρισμό από κοντινούς και αγαπημένους.
ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-8 (Δ:13-8-24)
