ΑΙΩΝΙΑ ΔΙΨΑ

Αχ, γυναίκα!

Πόσο μικρός θα ’ταν ο κόσμος χωρίς εσένα;

Πώς να στολίσω με τα χείλη μου

τον διάφανο λαιμό σου;

Πώς με τ’ ακροδάχτυλά μου

να χτενίσω τα φτερά σου;

Πώς με τις κραυγές και τα δάκρυά μου

να σκοτώσω τις ερινύες σου;

Αχ, γυναίκα!

Μεταμορφώθηκες σε Δάφνη

για να γλυτώσεις απ’ τον πόθο μου,

αφού ο φτερωτός Θεός της αγάπης και του έρωτα

με χτύπησε με τα βέλη του

κι άναψε μέσα μου ένα τρομερό πάθος για σένα.

Σαν απαρηγόρητος Απόλλωνας, σε ικετεύω

και μ’ ένα κλαδί σου,

στόλισα το μέτωπο και τη χρυσή λύρα μου.

Αχ, γυναίκα!

Βγήκες απ’ τα έγκατα της Γης σαν ρόδο.

Τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα βουνά και οι κάμποι

κατακλύστηκαν από το αίμα και τον ιδρώτα σου.

Σαν κοχύλι έκλεψες την πνοή απ’ τον άνεμο

για ν’ αναστήσεις με επαναστατικά τραγούδια τα παιδιά σου.

Μάρτυρες του όρκου μου τα πέταλα των λουλουδιών

που αντέγραψαν από σε·

την υφή απ’ τα στήθη σου,

τα χρώματα των ματιών σου,

τ’ άρωμα της αναπνοής σου.

Αχ, γυναίκα!

Πόσο μικρός θα ’ταν ο κόσμος χωρίς εσένα;

Άχρωμος κι άχρονος και ψεύτικος.

Η μέρα του, χωρίς Ήλιο.

Η νύχτα του, χωρίς άστρα και Φεγγάρι.

Οι εποχές του, χωρίς Καλοκαίρι.

Η Άνοιξή του, χωρίς άνθη κι αρώματα.

Το Καλοκαίρι του, χωρίς θάλασσα και δρόσους.

Το Φθινόπωρό του, χωρίς καρπούς.

Ο Χειμώνας του, χωρίς χιόνι.

Κι όταν,

ο παγερός άνεμος περνάει αντιλαλώντας τη σιωπή,

μαδώντας τα πέταλά σου:

Ο κόσμος γίνεται φτωχότερος.

Το Φεγγάρι κρύβεται

και καλεί τις κόρες της νύχτας να θαμπώσουν τ’ άστρα.

Το ηλιοβασίλεμα αποστερείται τα χρώματά του.

Ο φάρος καταρρέει και χάνει το φως του.

Κι όταν,

στις μύχιες ώρες του βραδινού

απ’ το τραπέζι λείπει το ποτήρι σου,

αιώνια δίψα η αλήθεια σου,

ασταμάτητη αναδύεται γεμάτη νοσταλγία

χορεύοντας στους ρυθμούς που βγαίνουν

απ’ το ζωηρό τραγούδι του κρασιού.

Στο βάζο μαραίνονται τα λουλούδια.

Ο παράδεισος μετατρέπεται σε κόλαση

και η δόξα του έρωτα και της αγάπης

μετατρέπεται σε πόνο και οδυρμό.

Το μυαλό μου γεμίζει με ποιητικούς στοχασμούς

και σε συλλογίζεται γυμνή,

τυλιγμένη στο μεταξωτό τρυφερό δέρμα σου.

Η μνήμη μου σε ζωγραφίζει

σαν την όαση των ηλιόλουστων ημερών,

σαν τη μαγεία του χαμόγελου των Αλκυονίδων,

στην καρδιά του Χειμώνα.

Η καρδιά μου αλλοπαρμένη,

δυστυχισμένη από το χάος της μοναξιάς,

ριγεί σαν τα στάχυα του κάμπου

στο έλεος του απροσδόκητου ανέμου,

θρηνώντας τον χαμένο θησαυρό της.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ  

1-10

  

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ

 

Αχ, να μπορούσα,

των ματιών μου να σου χάριζα τις χάντρες,

κορυδαλλού φτερό και λεμονανθέ,

ώστε να δεις αυτό που είδα,

καθώς ταξίδεψα την ώρα του αποχωρισμού,

μέσ’ απ’ τα δικά σου μάτια.

 

Ο αέρας φυσούσε δυνατά,

τα δένδρα φυλλορροούσαν

πάνω στο πρόσωπό σου.

 

Η βροχή έβγαζε μέσ’ απ’ τα σπλάχνα της,

μουγκρητά πόνου και θλίψης,

ράπισμα στις ωραίες στιγμές,

πληγώνοντας μανιασμένα τα φιλιά της ακρογιαλιάς.

 

Το κλάμα των νυχτολούλουδων

έπαιζε με την αναπνοή του αέρα

κι ο χωρόχρονος με τ’ ατέλειωτα μάτια της νύχτας

μας εγκαλούσε στο χθες.

 

Ω, κόκκινη θλίψη,

αιμάτινη δαχτυλιά,

πρησμένα μάτια,

δαγκωμένα χείλη,

του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,

εσύ το ανέγνωρο φως

ωραιότατη,  ασάλευτη, κοιμωμένη

κι εγώ η σβησμένη φωτιά.

 

Οι αργυρές κλωστές που κρέμονταν

απ’ το χλωμό πρόσωπο του Φεγγαριού,

κάτω απ’ των αστεριών τον ερωτευμένο χορό

και το σπαρτάρισμα,

περιγράφανε την ομορφιά σου.

 

Το θάμπος που έβγαζε

το τρεχούμενο νερό του ποταμού,

πότιζε με φαρμάκι τα διψασμένα χείλη

που μέχρι τότε δρόσιζαν με στοίχους αέρινους,

τις φλόγες της αγάπη μας.

 

Εσύ Αιγόκερως κι εγώ Υδροχόος,

παίξαμε με τα πλεγμένα σώματά μας,

τραγουδήσαμε μ’ όλη μας τη δύναμη

και την ορμή του πόθου

μέχρι που την αρμονία του σκοταδιού

χάλασε η έκρηξη και ο κρότος

απ’ το εκκρεμές του χωρόχρονου.

 

Θρήνησε έναστρε ουρανέ,

Σείριε και Ωρίωνα δακρύστε,

ραγίστε πέτρες,

κορμοί των δένδρων λυγίστε,

ζώα του δάσους ριγήστε,

ρόδα μαδήστε 

και νούφαρα βουλιάξτε.

 

Ω, κόκκινη θλίψη,

αιμάτινη δαχτυλιά,

πρησμένα μάτια,

δαγκωμένα χείλη,

του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,

εσύ το ανέγνωρο φως

ωραιότατη,  ασάλευτη, κοιμωμένη

κι εγώ η σβησμένη φωτιά.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

 3-31 (Δ:22-11-24) 

 ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΟΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΩ _ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΑΝ.19) 6-31:  ΣΑΝ ΑΣΤΡΟ ΑΦΕΓΓΑΡΗΣ ΝΥΚΤΑΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν είμαι κοντά σου
γιατί με πας έτη φωτός μακριά,
κάπου εκεί πέρα,
στον αστερισμό της Ανδρομέδας.
Εκεί που όλα είναι τόσο διαφορετικά,
τόσο όμορφα, τόσο εξωπραγματικά,
όσο μια ονειρική καταιγίδα
καλυμμένη με διαμάντια
και πολύτιμες πέτρες.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στα μεγάλα της ταξίδια σ ’ακολουθώ
χωρίς χάρτη και πυξίδα,
και δεν αναρωτιέμαι που βρίσκομαι,
αρκεί να είμαι μαζί σου.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στην αγκαλιά σου νιώθω
μύριους Ήλιους ν’ ανατέλλουν και να δύουν
και να στέλνουν στα κατάβαθα της ψυχής μου
κόκκινα ηλιοβασιλέματα αγαλλίασης,
ευδαιμονίας,
κι αγάπης.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
αγκυροβολημένη στου πόθου
το γαλαζοπράσινο ακρογιάλι.
γιατί με τα παιχνιδίσματά σου
την ξανανιώνεις γνωρίζοντάς της
τους μαγικούς ρυθμούς και ήχους
που αναδύονται και δημιουργούνται
από τις ελπίδες και τα όνειρα.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν χαϊδεύω τα μαλλιά σου,
γιατί την παιανίζει η ομορφιά τους
καθώς ανταποκρίνονται στα κελεύσματά μου,
σαν τα στάχια του κάμπου
που τα κανακεύει η βροχή κι ο άνεμος.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στο βλέμμα των ματιών σου
όλα τα χρώματα λάμπουν καθάρια,
και μοιάζουν με το άγιο νερό της θάλασσας
που τα κάνει όλα να φαίνονται καινούργια.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στα χείλη σου τα μαργαριταρένια
ο ψίθυρος βγαίνει πριν το φιλί,
σαν μελωδία από κιθάρα ή θαλασσινό κοχύλι,
αντανακλώντας και περιγράφοντας παραμυθένιες
τις πανανθρώπινες από καταβολής κόσμου επιθυμίες.


Κι όταν αρχίζω να σεργιανώ
με τρυφερότητα τ’ ακροδάκτυλά μου
στο κορμί σου πάνω,
πύρινες φλόγες αντί για αίμα
στέλνει η καρδιά μου
και κατακλύζουν τις φλέβες μου
με την ορμή του πάθους.

Και τότε
κι άλλοι αστερισμοί,
διπλανοί από την Ανδρομέδα εμφανίζονται:
της Κασσιόπης , του Πήγασου, του Περσέα
και σαν χρυσή βροχή κατακλύζουν την αρένα
και μαγεύουν
και νικάνε τα νοητικά μοντέλα
και τις λειτουργίες της μνήμης
του μυαλού μου…


Ένα τριαντάφυλλο στο Φεγγάρι
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Γλυκό μου τριαντάφυλλο 

και ροδοπέταλό μου,

στον ύπνο μου 

μου έφτιαξες τα όνειρα,

μου χάλασες στον ξύπνιο 

το μυαλό μου.

 

ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Κλαίω για τη μάνα,

που δεν θα ξαναδεί το σγουρόμαλλο αγόρι της.

Ήταν τριτοετής φοιτητής

και πίστευε ότι θα μπορούσε κάποτε

να βρει το φάρμακο

ώστε να γιατρέψει τον κόσμο.

Στο νοσοκομείο

της έδωσαν για να τον θυμάται

δυο βιβλία του κι ένα κινητό τηλέφωνο.

«Μάνα σ’ αγαπώ»,

ήταν τα τελευταία λόγια του.

Κλαίω για τον πατέρα,

που έχασε την πριγκίπισσά του.

Ήθελε να τη δει νυφούλα

στα σκαλοπάτια της εκκλησίας

και μετά πάνω στα σχολικά έδρανα

να δασκαλεύει τα παιδιά.

Πόσο της άρεσαν οι ανθισμένες μυγδαλιές;

Πόσα όνειρα είχε Θεέ μου γι’ αυτήν;

Ανάμεσα στα λιωμένα σίδερα

βρήκαν ακρωτηριασμένο μόνο το γατάκι της

που το ήθελε πάντα κοντά της.

Κλαίω για κείνη,

που έχασε τον αγαπημένο της.

Ήταν στο πρώτο βαγόνι.

Τον εξαΰλωσε η τρομερή σύγκρουση.

Δεν πρόλαβε να δει πόσο φως

έκρυβε μέσα του το σκοτάδι.

Ένα μέλος του βρέθηκε

ανάμεσα στα διάσπαρτα σίδερα,

το DNA έδειξε πως ήταν δικό του.

Κλαίω για τον άγνωστο

που ήταν πάντα μόνος του

και δεν τον αναζήτησε κανείς

γιατί δεν είχε ποτέ και κανέναν δίπλα του.

Μόνος.

Πάντα μόνος.

Στα αζήτητα

ακόμα και στο ψυγείο του νεκροτομείου.

Κλαίω για ‘τη μάνα,

που δεν θα ξαναδεί το σγουρόμαλλο αγόρι της.

Κλαίω για τον πατέρα,

που έχασε την πριγκίπισσά του.

Κλαίω για κείνη,

που έχασε τον αγαπημένο της.

Κλαίω για τον άγνωστο

που ήταν πάντα μόνος του.

Κλαίω για την πατρίδα μου

που χρόνια τώρα

με ανελέητο τρόπο

βρίσκει τον τρόπο

να σκοτώνει τα παιδιά της.

Κλαίω για τη μάνα.

Κλαίω για τον πατέρα.

Κλαίω για κείνη.

Κλαίω για τον άγνωστο.

Κλαίω για την πατρίδα μου.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΟΥ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ

Σαν μάζευα απ’ τη θάλασσα
πέτρες χρωματιστές
για να σε κτίσω όμορφο όνειρο
πρωί πρωί στ' αλήθεια
είδα ένα όνειρο.

Πως σε κρατούσα λέει απαλά- απαλά
και ερμητικά κλειστά στην αγκαλιά μου.

Τι όνειρο κι αυτό θεέ μου;

Και σου έλεγα ψιθυριστά:
Μη φύγεις ποτέ ποτέ από κοντά μου
και άσε με να σε αγαπώ
παντοτινέ, μοναδικέ
και λατρεμένε άγγελε μου.

Και τραγουδούσε η ελπίδα μου
ξέφρενα κι απροκάλυπτα:
«Τι όμορφο που το έφτιαξες εργάτη,
το αύριο, το σήμερα,το χθες,
το στόλισες όλο ευτυχία και χαρά
και έρωτα και αγάπη.

Με τα χαμόγελα μου, πινελιές,
μαργαριτάρια απ’ τα βαθιά της θάλασσας
και απ' της νύκτας του ουρανού
μα και απ’ τα έγκατα της γης χρυσάφι,
απ’ το ασημί των αστεριών
και απ’ την λαμπράδα του ήλιου,
να ζωγραφίζουν στο κορμί
και στα μαλλιά σου πάνω.

Λάγνο ταξίδι αγκαλιάς
στην άμμο της ακρογιαλιάς,
και πως να το ξεχάσω;
Με άρωμα και χάδεμα τριαντάφυλλου,
με δυο λωτούς, δυο κρίνα,
Δυο αστραπές και δυο βροντές.
Δυο ιαχές πολεμικές, δυο βογγητά.
Δυο θάνατοι απανωτοί. Δυο προσευχές.

Σαν μάζευα απ’ την θάλασσα
πέτρες χρωματιστές, κοχύλια και αστερίες
σου έστελνα με του ανέμου τις ριπές
 κελαηδιστές δροσοσταλιές
και με ηλιομηνύματα
σου έριχνα βολές ερωτικές
πάνω στις ράγες του ουράνιου τόξου
και του ασημιού του φεγγαριού
τις σημαδιές
ζωγραφιστές παραγγελιές.

Ελπίδες μου ηλιόλουστες, τρελές,
απίθανες, πανέμορφες, μεγάλες,
ακόμα κι αν τελειώσετε
εγώ θα φέρω κι άλλες.

Μανώλης Κατσούλης

ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΟΥ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ

Σαν μάζευα απ’ τη θάλασσα
πέτρες χρωματιστές
για να σε κτίσω όμορφο όνειρο
πρωί πρωί στ' αλήθεια
είδα ένα όνειρο.

Πως σε κρατούσα λέει απαλά- απαλά
και ερμητικά κλειστά στην αγκαλιά μου.

Τι όνειρο κι αυτό θεέ μου;

Και σου έλεγα ψιθυριστά:
Μη φύγεις ποτέ ποτέ από κοντά μου
και άσε με να σε αγαπώ
παντοτινέ, μοναδικέ
και λατρεμένε άγγελε μου.

Και τραγουδούσε η ελπίδα μου
ξέφρενα κι απροκάλυπτα:
«Τι όμορφο που το έφτιαξες εργάτη,
το αύριο, το σήμερα,το χθες,
το στόλισες όλο ευτυχία και χαρά
και έρωτα και αγάπη.

Με τα χαμόγελα μου, πινελιές,
μαργαριτάρια απ’ τα βαθιά της θάλασσας
και απ' της νύκτας του ουρανού
μα και απ’ τα έγκατα της γης χρυσάφι,
απ’ το ασημί των αστεριών
και απ’ την λαμπράδα του ήλιου,
να ζωγραφίζουν στο κορμί
και στα μαλλιά σου πάνω.

Λάγνο ταξίδι αγκαλιάς
στην άμμο της ακρογιαλιάς,
και πως να το ξεχάσω;
Με άρωμα και χάδεμα τριαντάφυλλου,
με δυο λωτούς, δυο κρίνα,
Δυο αστραπές και δυο βροντές.
Δυο ιαχές πολεμικές, δυο βογγητά.
Δυο θάνατοι απανωτοί. Δυο προσευχές.

Σαν μάζευα απ’ την θάλασσα
πέτρες χρωματιστές, κοχύλια και αστερίες
σου έστελνα με του ανέμου τις ριπές
 κελαηδιστές δροσοσταλιές
και με ηλιομηνύματα
σου έριχνα βολές ερωτικές
πάνω στις ράγες του ουράνιου τόξου
και του ασημιού του φεγγαριού
τις σημαδιές
ζωγραφιστές παραγγελιές.

Ελπίδες μου ηλιόλουστες, τρελές,
απίθανες, πανέμορφες, μεγάλες,
ακόμα κι αν τελειώσετε
εγώ θα φέρω κι άλλες.

Μανώλης Κατσούλης