ΗΛΙΟΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ – Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Μην αμφισβητείς την ομορφιά

αν τη βρεις,

ευτυχής ενέργεια είναι

και ποτέ δε λέει ψέματα,

απλά βρίσκεται στην αρμονική σχέση

αυτού που πιστεύεις

με ό,τι πράττεις.

Αφουγκράσου τα ηλιοσκαλοπάτια,

τις γαλαζοπράσινες θάλασσες,

τις χρωματιστές ακρογιαλιές

με τις μαγικές ανατολές

και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα.

να φωνάζουν: «Σ’ αγαπώ»

.

Πες: «Ναι».

Κι αν βρεθείς πληγωμένος,

λυγισμένος απ’ τις κακουχίες,

τις αρρώστιες και τον πόνο.

Πες: «Όχι. Θα επιμείνω να γνωρίσω την αγάπη».

Με την καρδιά δίπλα στον νου

πάρε τις πιο μεγάλες αποφάσεις

και δώσε απαντήσεις

στα πιο καθοριστικά διλήμματά σου

κι ας μένει πάντα μια απορία για όλα.

Ναι,

με αυτές τις πιο μικρές λεξούλες,

το Ναι και το Όχι.

Μέχρι τώρα,

όσες φορές είπες Όχι

και δεν άκουσες την καρδιά σου,

την κλείδωσες

και ξόδεψες τη ζωή σου,

γιατί η λογική

τις κρίσιμες στιγμές

σου έλεγε κάθε φορά

τι έπρεπε να κάνεις.

Δεμένος στον κάβο της

στερήθηκες τα ομορφότερα ταξίδια.

Αφουγκράσου,

την ευτυχία να απολαμβάνεις

μια απολαυστική απόδοση

της σύνθεσης της χαράς της ομορφιάς

από τις γαλαζοπράσινες θάλασσες,

τις πλουμιστές ακρογιαλιές

με τις μαγικές ανατολές

και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα

να ψιθυρίζουν:

«Σε όποιον αγγίξει

το άλικο φως της ψυχή σου

χάρισε τη δική σου.

Είσαι τόσο ασήμαντος

μπροστά στην απεραντοσύνη

της θεϊκής μουσικής του Σύμπαντος,

στη λυρική,

χαρούμενη ή λυπημένη,

πάντοτε συγκινητική στα βάθη της ψυχής,

που είναι αδύνατο να την αισθανθείς χωρίς δάκρυα».

Δες πώς απλώνουν

με απαλότητα τα χέρια τους,

πιότερο από χάδι,

πιότερο από νανούρισμα,

για να σου σκουπίσουν τα δάκρυα,

μεταδίδοντας τη μαγεία

της χρυσοκέντητης ομορφιάς

της άφωνης Σελήνης,

τη θαλπωρή του ολάνθιστου ονείρου,

την προσμονή και το ανάσασμα της ελπιδοφόρας βροχής.

Αν οι άνθρωποι άκουγαν

την τόσο όμορφη μουσική του Σύμπαντος,

η ζωή στη γη θα ήταν πολύ καλύτερη.

Η τρυφερότητα δεν είναι ανημποριά,

δεν είναι αδυναμία,

είναι αγάπη,

αθωότητα

και σθένος.

Άκου,

«Πάντα θα είμαστε εδώ», σου λένε.

«Υπομονή,

η ζωή σου χρωστά πολλές στιγμές

ντύσε με χρώματα,

το λαμπρό έργο της ψυχής σου

γδύστηνα και περπάτησε ήσυχα

κατά μήκος της ακτής,

η ομορφιά φέρνει όλη την παραλία σε λήθαργο

κι άκουσε με ενθουσιασμό τα χρώματα της μαγικής μουσικής

από τις γαλαζοπράσινες θάλασσες,

με τις πλουμιστές ακρογιαλιές

με τις μαγικές ανατολές

και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα.

Είναι ομορφιά να ξέρεις

ότι αυτή τη στιγμή πολλοί άγνωστοι

από όλο τον κόσμο

ακούνε αυτή την όμορφη μουσική του Σύμπαντος.

Κάποιος κλαίει,

κάποιος χαμογελά,

κάποιος σπουδάζει ή αποκοιμιέται,

κάποιος άλλος ελπίζει

ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα.

Ακόμα κι αν δεν θα σε γνωρίσω ποτέ,

εσένα που έσκυψες κάποτε σε μια ακρογιαλιά

και έπιασες με αγάπη για να θαυμάσεις ένα χρωματιστό βότσαλο

σου εύχομαι μια ευτυχισμένη ζωή.

Αλλά είσαι κι εσύ μέρος της χαράς μου

όταν βρισκόμαστε ξανά εδώ στη ζωή

το βράδυ ή το πρωί

και ακούμε την ίδια όμορφη μουσική

που ερμηνεύει το νέκταρ του Θεού

που βγαίνει από τον παράδεισο».

Ζωή:

Η τύχη να υπάρχεις,

το θάρρος να της χαμογελάς,

η επιθυμία να ελπίζεις,

η δύναμη να της αντισταθείς

και η ταπεινότητα να την ευχαριστείς.

Μην αμφισβητείς την ομορφιά της φύσης,

αν τη βρεις,

θετική ενέργεια είναι

με απίστευτη αγνότητα και τελειότητα

και ποτέ δε λέει ψέματα,

απλά βρίσκεται στην αρμονική σχέση

αυτού που πιστεύεις

με ό,τι πράττεις.

Πάντως είναι και κάτι δάκρυα

που προσπαθώντας να μην τρέξουν

στις ήττες σου,

σαν χάλκινες φωνές σου δείχνουν

προς τα που πρέπει να πας,

να βρεις την λησμονημένη αγάπη

και καταλήγουν να κόβουν σαν ξυράφια

το μυαλό και την ψυχή σου

από εκεί που ξεκινούν τα μεγαλύτερα

και τα πιο όμορφα ταξίδια.

Ακούγοντας αυτή τη μουσική,

τα δάκρυα κυλούν άθελά τους,

επιβάλλοντας την κάθαρση ψυχής και σώματος.

Θεέ μου,

τι χαρά το άκουσμα Σου περιέχει τα πάντα...

Γέννηση, Τελειότητα, Απώλεια, Μοναξιά,

Αποχωρισμό από κοντινούς και αγαπημένους.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-8 (Δ:13-8-24)

 

6-3: ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Η ζωή είναι φτιαγμένη για το τώρα,

και δεν είναι για το χθες,

και δεν είναι για το αύριο.

Το χθες πέρασε και δε θα ξαναρθεί.

Το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει.

Το τώρα έχει άπειρες στιγμές

ίσως τυχαίες κι απροσδόκητες

σαν πινελιές ζωγραφιάς,

στιγμές-σπίθες φωτιάς

που τρεμοπαίζουν πριν χαθούν,

αφήνοντας μερικές φορές αποτυπώματα

εκλάμψεις ή φωτεινά διαμαντάκια

στην καρδιά και στο μυαλό.

Τα διαμαντάκια είναι για τους λίγους

γι’ αυτό έχουν κι αξία.

Μια στιγμή μπορεί να είναι πιο μεγάλη,

μοναδική και τελευταία

από μια ολόκληρη ζωή.

Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο.

Η δυσκολία είναι δημιούργημα

ανθρώπινου διαλογισμού.

Ζήσε με ένταση,

μη χάνεις το τώρα,

δε θα ξανάρθει.

Τη δυσκολία μετέτρεψέ την σε δοκιμασία,

τη δοκιμασία μετέτρεψέ την σε προετοιμασία,

την προετοιμασία μετέτρεψέ την σε δημιουργία,

τη δημιουργία μετέτρεψέ την σε αποκομιδή.

Ο,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις.

Από τον χορό της φωτιάς

κράτα μόνο τον αχνό της υπέροχης ζεστασιάς

που χαρίζει η φαντασία,

η ελπίδα και τ’ όνειρο

που χαρίζει η πραγματικότητα του τώρα.

Το ονειροπόλημα

που περιέχεται σε μια ολόκληρη στιγμή

απλώνεται παντού,

και το άρωμα και την υφή του δεν το χωράει

ούτε το χωροχρονικό Σύμπαν.

Τα διαμαντάκια σου

ξέρουν που να πάνε,

και πάνε εκεί

που δεν αφήνουν τίποτα ανεκμετάλλευτο

και που είναι καλοδεχούμενα.

Κάπου κάπου

άφησε τις αισθήσεις σου να ταξιδέψουν,

απολαμβάνοντας όλες τις στιγμές

αφήνοντας πίσω τις σκέψεις

που προκαλούν τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Απόλαυσε τα χρώματα,

τους ήχους

και τις μυρωδιές,

χαλάρωσε

και γίνε ένα μαζί τους

και γίνε ένα με το τώρα.

Η ζωή είναι φτιαγμένη για το τώρα

και δεν είναι για το χθες,

και δεν είναι για το αύριο.

Το χθες πέρασε και δε θα ξαναρθεί.

Το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει.

Ένα τριαντάφυλλο στο φεγγάρι

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΓΙΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΩ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ;

 

Σ’ αγαπώ,

είναι γραμμένο εκεί

στον γαλάζιο ουρανό,

στα νησιά,

στα βουνά,

στ’ ακρογιάλια,

στα ποτάμια,

στις λίμνες,

στις ξέρες.

 

Σ’ αγαπώ,

η αγάπη αυτή γεμίζει με Ήλιους,

Φεγγάρια,

Αστέρια,

μαγική θαλπωρή

κι εξαίσιο έγχρωμο φως,

τα σκοτάδια της νύχτας,

την ομίχλη,

τα φαράγγια,

τις σκιές των βροχών,

τη θλίψη των καιρών,

τις ανήλιες μέρες.

 

Σ’ αγαπώ,

κι όταν φεύγεις

και χάνεσαι,

χάνομαι κι εγώ,

τρέμουν τα φύλλα πάνω στα δένδρα,

τρέμει η καρδιά μου

κι όρθιος δεν μπορώ να σταθώ.

Ο άνεμος γίνεται βοριάς δυνατός,

τα φύλλα τα ρίχνει κάτω στο χώμα

και τα πάει σεργιάνι απ’ εδώ κι από κει,

σαν την αγάπη που παύει να υπάρχει

και μέχρι να φύγει φυλλοροεί.

 

Μα,

όταν έρχεσαι,

τι θαύμα Θεέ μου κι αυτό,

δένει η αγάπη

και γίνεται πιο δυνατή,

η χαρά,

και η Άνοιξη χαμογελά,

ο Ήλιος γίνεται ακόμα πιο λαμπρός,

στο Φεγγάρι φυτρώνουνε ρόδα,

απ’ τ’ Αστέρια χρυσές κι ασημένιες σταγόνες,

στάζουν νέκταρ μες στην καρδιά

και ποτίζουν κι ανθίζουν λουλουδένιες φωτιές

και κάνουν το στήθος να χτυπά

σαν τρελή, μαγεμένη καμπάνα.

 

Σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ τότε

γιατί λάμπεις σαν φωτιά,

γιατί γίνεσαι φως,

γιατί είσαι το φως μου.

Και δεν ξέρω άγγελέ μου

τι άλλο να πω;

Τι άλλο να κάνω;

Σ’ αγαπώ.

 

Σ’ αγαπώ,

γιατί γίνεσαι ο λόγος που υπάρχω,

που ζω.

Κι αν χαθείς;

Θα χαθώ.

Τι να την κάνω πλέον,

αυτή τη ζωή;

Χωρίς εσένα,

αυτή τη ζωή πλέον,

τι να την κάνω;

 

Για τι άλλο;

Πες γιατί άλλο

αξίζει να ζω πιο μεγάλο;

 

Ας λένε,

πως είναι γλυκιά η ζωή,

χωρίς εσένα είναι φαρμάκι.

Ας πεθάνω!

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

#ΑΓΑΠΗ

 

ΣΑΝ ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΠΑΘΙΑ

Τώρα που η νύχτα έγινε αφόρητη,

γιατί καρφώνει τις σκιές του

πάνω στην άμμο της ακρογιαλιάς,

το αυγουστιάτικο ολόγιομο Φεγγάρι

και τα νυχτοπούλια θρηνούν

γύρω γύρω από μια πυρκαγιά.

Τώρα που αλόγιστα τα κύματα

λαμποκοπούν σαν ασημένια σπαθιά

και των φώτων η μαρμαρυγή

κουρδίζει έωλα σύννεφα.

Τώρα που η απουσία

δυο πράσινων κογχυλιών

φλογισμένος κισσός,

βρόγχος έρωτα μέχρι θανάτου,

τυλίχτηκε στον λαιμό μου.

Τώρα που η αυλή μου γέμισε·

λιόδεντρα, κληματαριές,

μαργαρίτες και γαρύφαλλα,

πολύχρωμες μαρτυρίες σου.

Τώρα γνώρισα,

τι διέρρηξε τη θνητότητα της ύπαρξής μου

στο νου και στην ψυχή μου

εγκαθιστώντας την ασύλληπτη έννοια της αιωνιότητας

και τι αγάπησα πιότερο κι απ’ τη ζωή μου:

Τα φαντάσματα που έβγαιναν

απ’ το πέλαγος της νύκτας

και συ ξανθολυγερή

έτσι τυχαία και απροσδόκητα

κοιμόσουν αμέριμνη στην αμμουδιά.

Τ’ αστέρια του Καλοκαιριού

που ταξίδευαν μες στα μάτια σου

σαν τ’ αποδημητικά πουλιά.

Το ροζ χαρτομάντιλο

που ο άνεμος το πήρε απ’ τα χέρια σου

και το έκανε πεταλούδα.

Το δέος που ένιωσα λαβωμένος

καθώς μου έκλεβες το μυαλό,

μου έκαιγες την καρδιά

και περιδινούσες την ψυχή μου πέρα δώθε,

σαν τα κίτρινα φύλλα του Φθινοπώρου

όταν πέσουν απ’ τα δένδρα στο έδαφος.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΑΖΕΙ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Τώρα που τ’ αστέρια

δεν είναι μικροσκοπικά χρυσά κι ασημένια φώτα,

ήρθαν πιο κοντά μας,

άφησαν ξέπλεκα τα μαλλιά τους

ν’ ακουμπούν τις κορυφές των βουνών,

έγιναν μεγάλα μάτια

κι οδηγός μου

να σε ξαναβρώ κάποτε,

να σε ξανασυναντήσω.

Τώρα γλυκιά κι αγαπημένη μου

θα σου χαρίσω τριαντάφυλλα

να τα φυτέψεις στο χώμα τους.

Μη μου αρνηθείς

αυτή την παράκληση.

Και μην ξεχάσεις

να χαιρετήσεις το Φεγγάρι,

την ώρα που αναδύεται ή καταδύεται,

την ώρα του αποχωρισμού του από τη θάλασσα,

καθώς τη φιλάει να ξέρεις πως εγώ,

στην αθέατη πλευρά του,

κρύβω τα δάκρυά μου.

Ακόμα κι ο Ήλιος,

καθώς γέρνει πίσω απ’ το βουνό,

αντιγράφει κάθε φορά

τα ματόκλαδά σου όταν έκλεισαν,

φέρνοντας όλο το σκοτάδι της νύχτας,

αστέρι της ζωής μου,

στα μάτια μου.

Η νύχτα που σ’ έκλεψε θρηνεί

με τη θεία φωνή της

για τη χαμένη αγκαλιά σου.

Καθώς σ’ αναζητώ

στη σιγαλιά της μοναξιάς μου

ο άνεμος,

η βροχή

και το χιόνι,

χορεύουν μοιρολογώντας με άφωνη φωνή,

μα τόσο δυνατά,

μα τόσο δυνατά

για το δράμα

και την απέραντη θλίψη μου.

Και η σιωπή,

που ήταν πάντα εύσχημη μαζί σου,

ανταριάζει τη γαλήνη της,

και φωνάζει με λαχτάρα το όνομά σου.

Αχ,

στις φλέβες μου,

έγινε κυρίαρχη πλέον

η παραφορά των κυμάτων της θάλασσας.

Αχ,

της καρδιάς μου το σκοτάδι

έκανε τους κρίνους να κλείνουν

και τη μέρα.

Ένα παράπονο,

ένα γιατί,

σαν τραγικό ύστερο – στερνό γιατί,

μετά από εκείνη τη μαύρη στιγμή

κυριαρχεί στους τέσσερις ορίζοντες.

Οι καμπάνες του θανάτου

χτυπούν στα μηνίγγια μου

σαν ένα ανελέητο παράπονο

για όλα τα σ’ αγαπώ

που δεν ειπώθηκαν εκ μέρους μου.

Για όλα τα σ’ αγαπώ

που όταν μου τα έλεγες εσύ,

με κλειστά δαμασμένα χείλη

αλλά και με κλειστά υγρά ματόκλαδα,

έστελναν όλου του κόσμου:

τις ομορφιές,

τις χαρές,

τις ελπίδες,

τα όνειρα,

να αλωνίζουν πανηγυρικά,

και με το πάθος του Ήλιου να φωτίζουν

και να συνταράσουν ,

την ψυχή μου.

Αχ, στο μυαλό

η αγωνία και ο πόνος φώλιασαν

σαν τον κούκο στο κλουβί του

και η ερημιά κλείδωσε τις πόρτες:

Στα λουλουδοπέταλα

ώστε να μην ευωδιάζουν το άρωμα της αγάπης.

Στα αγριοπούλια να κελαηδούν

διατρανώνοντας το νόημα

και την ουσία της ερωτικής αγκαλιάς.

Τώρα που τ’ αστέρια

δεν είναι μικροσκοπικά χρυσά κι ασημένια φώτα,

ήρθαν πιο κοντά μου

κι έγιναν στα ταξίδια του μυαλού μου

χαμογελαστά μάτια,

ελεύθερα, αληθινά, ελπιδοφόρα,

ηλιοφώτιστα μονοπάτια κι οδηγοί

για να σε ξανασυναντήσω.

Πάνω σ’ ένα φτερωτό άλογο,

θα εξερευνήσω για σένα

όλες τις κρυφές φωλιές της ευτυχίας

των πελάγων του Σύμπαντος.

Θα έρθω να σε βρω ψυχούλα μου,

να σου χαρίσω μοναδικές,

άπειρες,

ευωδιαστές λουλουδοστιγμές

να τις φυτέψω για πάντα πλέον

στον κήπο της αγκαλιάς σου.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

(ΑΝ.10) 3-38

 

ΕΙΣΑΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ήρθες στη ζωή μου ξαφνικά,

σιωπηλά,

ταπεινά,

χωρίς συστάσεις,

σε ξεχώρισα αμέσως

από το φωτεινό χαμόγελό σου.

Ό,τι χρειαζόμουνα

το έβλεπα στα μάτια σου.

Κι έγινες αγωνία,

λαχτάρα,

πάθος,

πόνος,

μα και η πιο τρανή ανίκητη αλήθεια,

να μου χαρίζει άπειρα φιλιά

και μια τεράστια αγκαλιά.

Κι έγινες φλόγα

που επίμονα ζεσταίνει

και φωτίζει

ελπιδοφόρα κι αισιόδοξα,

ακόμα και τα πιο νοτισμένα σκοτάδια

της ψυχής μου.

Έλα κοντά μου,

είσαι ό,τι πιο όμορφο μου συμβαίνει.

Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις.

Έχω τα χέρια μου ανοιχτά,

διάπλατα και σε περιμένουν.

Έγινες τραγούδι,

ήχος ψιθυριστός,

χρώμα,

φιγούρα,

νοερή εικόνα που ζωντανεύει,

τις νεκρές πολιτείες,

τα καμένα δένδρα,

τους σκοτεινούς δρόμους.

Καταργείς τη λογική

και τους φυσικούς νόμους,

ολοκληρώνεις τους ορίζοντες,

πολλαπλασιάζεις τα όνειρα,

μου βγάζεις συναισθήματα

που με κάνουν να χαμογελώ

και συνάμα να βουρκώνω.

Είσαι όπου υπάρχει ομορφιά:

στη Γη,

στη θάλασσα,

στον ουρανό,

στο φως

αλλά και στο σκοτάδι.

Σε βρίσκω

όπου έχω ανάγκη να σε βρω

και μου ζεσταίνεις την καρδιά,

πέφτοντας σαν τσεκούρι

και σπάζοντας τα παγωμένα βράδια

της θλίψης της μοναξιάς.

Κοίτα τ’ αστέρια του ουρανού

καθώς αθόρυβα σταλάζουν με δάκρυα

τα χρυσασημοκέντητα φτερά τους

και κατεβαίνουν χαμηλά

για να χαϊδέψουν τα μαλλιά σου,

και να σου πουν πόσο σε νοιάζομαι

ψιθυριστά ή κραυγαλέα,

και να φωτίσουν τη φωλιά

του έρωτα και της αγάπης,

ανέγγιχτη απ’ τους κακούς,

που έχτισα για σένα

στην πίσω πλευρά του Φεγγαριού.

Σ’ αγαπώ,

και σ’ αγαπώ περισσότερο

όταν μου λείπεις.

Με συντροφεύει η μορφή σου

που πλανιέται στη σκέψη μου

αλλά και στα όνειρά μου,

χαρίζοντάς μου τη γεύση της χαράς

απ’ τη θύμηση των χειλιών σου.

Και φοβάμαι μην ξεχάσεις

να με χαιρετήσεις,

ιδιαίτερα όταν νομίζω

ότι περνάς έξω απ’ το παράθυρό μου.

Και φοβάμαι μην αλλάξεις

το αθόρυβο μακρόσυρτο περπάτημά σου

και μου δείξεις ότι δε θέλεις

να ξανασυναντηθούμε,

έστω και νοερά

και ότι δεν είμαι εγώ

αυτός που ψάχνεις.

Σ’ αγαπώ…

ακόμα κι αν δε μ’ αγαπάς

γιατί είσαι πάντα εκεί,

όπου υπάρχει ομορφιά

ακόμα κι όταν είναι θλιμμένη.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-13 (Δ:11-7-24)

 

ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ

Σε ψάχνω.

Πού μπορώ να σε βρω;

Σε ικετεύω.

Χάνομαι.

Μοιάζεις μ’ έναν άγγελο

που κατέβηκε απ’ τα χρυσασημένια άστρα,

απ’ τον Ήλιο τον ταξιδευτή,

απ’ το μεταξένιο Φεγγάρι

και ακροβατεί σε ξέφωτο μονοπάτι.

Ποια μοίρα σ’ άφησε

να δραπετεύσεις απ’ τα όνειρά μου

και φτερουγίζεις ασύλληπτη

φωτίζοντας και διεγείροντας

με ζώπυρο χρωμάτων

τους ουρανούς των ελπίδων μου;

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έχω μόνο μια καρδιά

γεμάτη πληγωμένα αισθήματα,

κι ένα μυαλό

που μπορεί ν’ αντιφέγγει

μόνο πίσω από τα κάγκελα της προδοσίας

και να προσμένει επαιτώντας

την ομορφιά του παραδεισένιου

δικού σου ουρανού.

Χωρίς εσένα,

τίποτα δεν έχει νόημα.

Είσαι τα πάντα.

Είσαι η βροχή που τρέχει

αναπηδώντας πάνω στο χώμα

και κυοφορεί την ομορφιά

και το άρωμα των λουλουδιών.

Στο πρόσωπό σου λάμπει

γδυτή η αλήθεια της αμόλυντης αγάπης

και του παρθενικού έρωτα.

Στα μάτια σου φεγγρίζουν,

θεσπέσιοι κήποι

και με ροδοπέταλα θροΐζουν

ραίνοντας το σώμα

και την ψυχή μου.

Μήπως έχασα τα λογικά μου;

Όλα μιλούν για σένα,

κι ότι αγγίζεις λάμπει,

ορχείται χωρίς ανταλλάγματα

και γίνεται καινούργιο.

Η απουσία σου,

έκανε δύσκολες τις στιγμές,

μπέρδευε το χρόνο,

ξεθώριαζε τα χρώματα,

χάλαγε τους ρυθμούς της μουσικής.

Ακόμα και ο χορός των αναμνήσεων

με έκανε να νιώθω

πως υπήρχα μόνον

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έπρεπε να την αφήσω

και να φύγω από τότε,

ν’ ακολουθήσω σαν τους γλάρους

τις θαλασσοπορίες των καραβιών

και να ψάξω

και να σε βρω

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Έπρεπε…

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-21 (Δ:13-10-24)

 

TOTE ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Αγαπημένη μου.

Καθώς το κύμα παφλάζει στ’ ακρογιάλι,

ακούω να φτάνει το παράπονό του

για την αγάπη μας,

που χάθηκε τόσο άδοξα

στα βαθιά της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Όταν το Φεγγάρι

διαπίστωσε την απουσία σου,

γέμισε αίμα και δάκρυα τους τέσσερις ορίζοντες.

Η νύχτα της καρδιάς

έκανε πλέον τα ψιθυρίσματα των συναισθημάτων

γοερές κραυγές αναζήτησής σου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Τα τριαντάφυλλα των ακροδαχτύλων σου

δε με χαϊδεύουν όπως άλλοτε,

αλλά αγκάθια έγιναν

και μακρόπνοη ερημιά.

Φαραωνικές πληγές οι θύμισες.

Σε ψάχνουν τα μάτια μου,

ανάμεσα απ΄ τα χωματιστά κοράλλια,

τις θαλάσσιες ανεμώνες,

τις μέδουσες,

τα βότσαλα

και τους βράχους.

Τα κύματα απλώνουν μαύρα σεντόνια

μαρτυρικών σκιών του παρελθόντος.

Οι χθεσινές ομορφιές,

έγιναν μαχαιριές

και μόνο δύσκολες στιγμές

φέρνει η απόσταση που μας χωρίζει.

Στιγμές που θεριεύουν

την οπτική της μοναξιάς,

του χαμένου έρωτα

και του ανεκπλήρωτου πόθου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Δεν έχει πλέον σημασία

να ζω πολλές στιγμές.

Σημασία έχει να ζω

έστω λίγες στιγμές

που να έχουν αξία.

Θα σ’ αγαπώ πάντα

και θα σε περιμένω να έρθεις ξανά εδώ

μια φεγγαρόλουστη νύχτα

στο ακρογιάλι της θάλασσάς μας.

Σαν τότε που το Φεγγάρι,

βάρκα στο πέλαγος πάνω,

φλυαρούσε με το κύμα,

και στόχευε με το αιμάτινο τόξο του,

γράφοντας τους τελευταίους φωτεινούς στίχους

για τον έρωτα

και την αγάπη μας.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσέ με,

κάθε μέρα ξαναγεννιέσαι

απ’ το χθες μου.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τον νου

και την καρδιά μου,

σαν το μετέωρο πέταγμα της λέαινας

στέκεσαι από πάνω τους

και δεν αφήνεις να ημερέψουν.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τα όνειρά μου

που προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν

και να ξαναφέρουν πίσω την πριγκίπισσά μου,

το λίκνισμα και τα γέλια της,

αντιγράφοντας τα κύματα της θάλασσας,

όταν έσκαγαν παφλάζοντας

στην άμμο,

στα βότσαλα,

στα βράχια,

στο κορμί της,

στο νου μου,

στην καρδιά μου,

στην ψυχή μου

πάνω...

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ