ΣΑΝ ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΠΑΘΙΑ

Τώρα που η νύχτα έγινε αφόρητη,

γιατί καρφώνει τις σκιές του

πάνω στην άμμο της ακρογιαλιάς,

το αυγουστιάτικο ολόγιομο Φεγγάρι

και τα νυχτοπούλια θρηνούν

γύρω γύρω από μια πυρκαγιά.

Τώρα που αλόγιστα τα κύματα

λαμποκοπούν σαν ασημένια σπαθιά

και των φώτων η μαρμαρυγή

κουρδίζει έωλα σύννεφα.

Τώρα που η απουσία

δυο πράσινων κογχυλιών

φλογισμένος κισσός,

βρόγχος έρωτα μέχρι θανάτου,

τυλίχτηκε στον λαιμό μου.

Τώρα που η αυλή μου γέμισε·

λιόδεντρα, κληματαριές,

μαργαρίτες και γαρύφαλλα,

πολύχρωμες μαρτυρίες σου.

Τώρα γνώρισα,

τι διέρρηξε τη θνητότητα της ύπαρξής μου

στο νου και στην ψυχή μου

εγκαθιστώντας την ασύλληπτη έννοια της αιωνιότητας

και τι αγάπησα πιότερο κι απ’ τη ζωή μου:

Τα φαντάσματα που έβγαιναν

απ’ το πέλαγος της νύκτας

και συ ξανθολυγερή

έτσι τυχαία και απροσδόκητα

κοιμόσουν αμέριμνη στην αμμουδιά.

Τ’ αστέρια του Καλοκαιριού

που ταξίδευαν μες στα μάτια σου

σαν τ’ αποδημητικά πουλιά.

Το ροζ χαρτομάντιλο

που ο άνεμος το πήρε απ’ τα χέρια σου

και το έκανε πεταλούδα.

Το δέος που ένιωσα λαβωμένος

καθώς μου έκλεβες το μυαλό,

μου έκαιγες την καρδιά

και περιδινούσες την ψυχή μου πέρα δώθε,

σαν τα κίτρινα φύλλα του Φθινοπώρου

όταν πέσουν απ’ τα δένδρα στο έδαφος.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΑΝ.19) 6-31:  ΣΑΝ ΑΣΤΡΟ ΑΦΕΓΓΑΡΗΣ ΝΥΚΤΑΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν είμαι κοντά σου
γιατί με πας έτη φωτός μακριά,
κάπου εκεί πέρα,
στον αστερισμό της Ανδρομέδας.
Εκεί που όλα είναι τόσο διαφορετικά,
τόσο όμορφα, τόσο εξωπραγματικά,
όσο μια ονειρική καταιγίδα
καλυμμένη με διαμάντια
και πολύτιμες πέτρες.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στα μεγάλα της ταξίδια σ ’ακολουθώ
χωρίς χάρτη και πυξίδα,
και δεν αναρωτιέμαι που βρίσκομαι,
αρκεί να είμαι μαζί σου.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στην αγκαλιά σου νιώθω
μύριους Ήλιους ν’ ανατέλλουν και να δύουν
και να στέλνουν στα κατάβαθα της ψυχής μου
κόκκινα ηλιοβασιλέματα αγαλλίασης,
ευδαιμονίας,
κι αγάπης.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
αγκυροβολημένη στου πόθου
το γαλαζοπράσινο ακρογιάλι.
γιατί με τα παιχνιδίσματά σου
την ξανανιώνεις γνωρίζοντάς της
τους μαγικούς ρυθμούς και ήχους
που αναδύονται και δημιουργούνται
από τις ελπίδες και τα όνειρα.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν χαϊδεύω τα μαλλιά σου,
γιατί την παιανίζει η ομορφιά τους
καθώς ανταποκρίνονται στα κελεύσματά μου,
σαν τα στάχια του κάμπου
που τα κανακεύει η βροχή κι ο άνεμος.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στο βλέμμα των ματιών σου
όλα τα χρώματα λάμπουν καθάρια,
και μοιάζουν με το άγιο νερό της θάλασσας
που τα κάνει όλα να φαίνονται καινούργια.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στα χείλη σου τα μαργαριταρένια
ο ψίθυρος βγαίνει πριν το φιλί,
σαν μελωδία από κιθάρα ή θαλασσινό κοχύλι,
αντανακλώντας και περιγράφοντας παραμυθένιες
τις πανανθρώπινες από καταβολής κόσμου επιθυμίες.


Κι όταν αρχίζω να σεργιανώ
με τρυφερότητα τ’ ακροδάκτυλά μου
στο κορμί σου πάνω,
πύρινες φλόγες αντί για αίμα
στέλνει η καρδιά μου
και κατακλύζουν τις φλέβες μου
με την ορμή του πάθους.

Και τότε
κι άλλοι αστερισμοί,
διπλανοί από την Ανδρομέδα εμφανίζονται:
της Κασσιόπης , του Πήγασου, του Περσέα
και σαν χρυσή βροχή κατακλύζουν την αρένα
και μαγεύουν
και νικάνε τα νοητικά μοντέλα
και τις λειτουργίες της μνήμης
του μυαλού μου…


Ένα τριαντάφυλλο στο Φεγγάρι
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΣΑΝ ΔΡΑΠΕΤΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μακριά απ’ την κόλαση

της σιγαλιάς της λογικής

και το φόβο του ανεκπλήρωτου έρωτα,

αναζητώ ακόμα και στα συντρίμμια της ερημιάς

το δώμα της ψυχής σου.

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά, ,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Διψάω για σένα,

μικρή μου μεταξένια,

ηλιοβασίλεμα,

νύχτα μέθης μαγική

και ρόδινη αυγή,

μάτια γελαστά,

δάκρυα ζεστά,

χείλη φλογερά κι επίμονα

και μαλλιά ξανθά κυματιστά,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

 

Θεέ μου,

 με σένα,

στα πιο απλά

κρυβόταν η γαλήνη της ψυχής μου.

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Το πνεύμα και το σώμα μου

σ’ αγγίζει.

Μπαρκάρω να έρθω εκεί,

με βάρκα τη νοερή αγκαλιά σου.

Πυξίδα τ’ άστρα της ψυχής

που βγήκαν κάποτε

απ’ την αστραφτερή ματιά σου,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, πόσο τυφλός ήμουνα

ώστε να μη βλέπω όσο ήμασταν μαζί

τις αλήθειες της αγάπης σου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Κι αν θαλασσοταραχή και το μπουρίνι

με ρίχνουν στα βαθιά νερά να σεργιανάω,

τίποτα δε με τρομάζει,

δεν με σταματά.

Παίρνω τα σύννεφα αγκαλιά

και ξεδιψάω,

και συνεχίζοντας να ψάχνω σιωπηλά,

χωρίς κραυγές,

ρωτώντας πονάω,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, τι να κάνω;

Ήταν λάθος

που έκλεισα την καρδιά μου

και αντί με σιωπή και χαμόγελο,

δεν άνοιξα από τότε τα μάτια μου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα

μπορούσα να τρέχω πίσω

από τα όνειρά μου…

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Μ.Κ 7-4 (Δ:13-7-24)