ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
 
Θέλω να σου δώσω ό,τι μπορώ,
αλλά δε γίνεται
και δεν πρέπει
να σου δώσω τα φτερά μου.

Μπορώ όμως να σου χαρίσω
τα φτερά της γνώσης,
για να μάθεις μόνη σου να πετάς.
 
Το μυαλό δεν είναι ένα ποτήρι που το γεμίζουν,

αλλά μια δεξαμενή καυσίμων που την ανάβουν.

Τα καύσιμα είναι οι γνώσεις που αποκτάς
από τις προσωπικές εμπειρίες σου
αλλά και από το διάβασμα των εμπειριών των άλλων.
 
Η ευτυχία δεν είναι σταθμός,
για να κατέβεις από το τρένο
και να μείνεις παντοτινά εκεί,
είναι ένας μοναδικός
και μαγικός τρόπος για να ταξιδεύεις.
 
Η ευτυχία έχει μονόδρομο
την πορεία προς την επιτυχία
μόνον δια μέσου της αρμονικής σχέσης με τη συνείδησή σου
και αυτή η επιτυχία
έχει μόνο δυσκολίες και ανηφόρα.
 
Ελευθέρωσε τον εαυτό σου
και πέταξε προς τα εκεί
που λέει η καρδιά σου
και όχι προς τα εκεί
που πάνε οι άλλοι
ή εκεί
που σου λένε οι άλλοι να πας.
 
Ακολούθησε τα πουλιά
καθώς διασχίζουν τους χρωματιστούς ορίζοντες
αναζητώντας τη γαλήνη της ζεστασιάς
και τη θαλπωρή.
Πρόσεξε πως κανένα
δε μεταφέρει πάνω του το άλλο
για να το βοηθήσει,
αλλά το μεγαλύτερο
δείχνει το δρόμο στο άλλο
και μεταφέρουν πάνω τους αν χρειαστεί
μόνο το θήραμά τους.
 
Τα φτερά πρέπει να είναι δικά σου,
για να νοιώσεις τη χαρά του δημιουργού,
του δυνατού,
του αυτάρκη
και όχι τη θλίψη του αποθαρρημένου,
του διστακτικού,
του ανήμπορου,
του εξαρτημένου.
 
Γίνε ένα πουλί
και πέταξε με στόχο
προς τα εκεί που γαληνεύει το πνεύμα σου
και αγαλλιάζει η καρδιά σου.
 
Βάλε στόχους στη ζωή σου
αγαπημένη μου
και πάλεψε γι' αυτούς.
 
Ανέβα,
ανέβα ψηλά αλλά και κατέβα.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
γιατί τότε δεν θα βλέπεις αυτόν
αλλά το είδωλό του.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
ακόμα ούτε κι όταν τον βοηθάς
να σηκωθεί από κάτω.
 
Μάθε όμως
αγαπημένη μου
ότι σ’ αυτήν τη ζωή,
όσο πιο γρήγορα πετάς,
τόσο ο αέρας σου σβαρνίζει
με μεγαλύτερη ένταση το πρόσωπο.
 
Όσο πιο ψηλά πετάς,
τόσο πιο μικρή σε βλέπουν
όσοι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν.
 
Κανείς δεν ξέρει
πόσο ψηλά ή χαμηλά
μπορεί να φτάσει το πέταγμά του,
προτού ανοίξει τα φτερά του.
 
Και το μεγαλύτερο ταξίδι
ξεκινά από ένα μικρό βήμα.
 
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-31

 

ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΡΑΜΑ;

 

Ε!

Πού πας κορίτσι πράμα

με τέτοιο καιρό,

ανάμεσα απ’ τις σταγόνες της βροχής

νομίζεις ότι μπορείς να περάσεις,

πιστεύοντας πως η ζωή θ’ ανασάνει καλύτερα

γιατί φόρεσες τα καλά σου;

 

Ανέμελη κοιτάς τις παπαρούνες

να ομορφαίνουν το φόρεμά σου.

Πώς να υποψιαστείς το θανατικό

που κρύβουν οι σταυροί στην αγκαλιά τους;

 

Κι όμως,

ολάκερη η φύση που ξέρει,

σου μιλάει,

σε προειδοποιεί,

υπομονή λέει ο ρυθμός της.

Άκουσέ την!

 

Πανούργος ο κλέφτης της καρδιάς σου.

Ενήλικας και γόης

και συ σπουργιτάκι

που κάνεις τοκ τοκ σε σπασμένο καθρέφτη

καθώς καίγονται τα δειλινά στην αγκαλιά του,

οι υάκινθοί του αποπνικτικοί

τυλίγονται γύρω γύρω απ’ την καρδιά σου,

η ελευθερία σου φυλακίζεται στα φτερά του,

στην απουσία του

οι φλογεροί σου ορίζοντες σκάνε

σαν πλοία χωρίς πυξίδα

πάνω στα βράχια.

 

Αγέρωχα πράσινα μάτια

το χιόνι σφοδρό,

στροβιλιστό,

μεθυσμένο,

αντί για ρύζι

θα πέφτει στα χτενισμένα μαλλιά σου,

χορεύοντας σε λίγο

αντί το χορό του Ησαΐα,

το χορό του Ζαλόγγου.

 

Αναπόφευκτα όλα σου μοιάζουν καινούρια

σαν φάροι της θάλασσας που αναβοσβήνουν

προειδοποιώντας για κινδύνους σε παράκτια ταξίδια.

 

Όρθιος αυτός

σαν τον ναύτη στου καραβιού την πλώρη,

και συ

αποδημητικό πουλί πάνω στο κατάρτι.

 

Με την πρώτη ματιά,

σε σκλαβώνει

καλώντας σε με ανέμου φωνή

με νόστου και Κίρκης τραγούδι.

 

Σε τόσους αιώνες

πώς γίνεται πάντα,

την ιστορία να τη γράφει

το ανθρώπινο αίμα,

λες και φτηνότερο είναι

απ’ της σουπιάς το μελάνι;

 

Πώς μπορεί κάθε λίγο,

η γιαγιά να κοιμάται στο τζάκι

με τις φλόγες να καίνε το θαύμα

προτού το παραμύθι να τελειώνει;

 

Ξυπνήστε την!

 

Άφησαν και πάλι τους λύκους αμολητούς

και χωρίς να ουρλιάζουν στα όνειρά σου,

τραγουδώντας,

να πατούν πρώτοι στο Φεγγ – Άρη.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

2-9

  

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ

 

Αχ, να μπορούσα,

των ματιών μου να σου χάριζα τις χάντρες,

κορυδαλλού φτερό και λεμονανθέ,

ώστε να δεις αυτό που είδα,

καθώς ταξίδεψα την ώρα του αποχωρισμού,

μέσ’ απ’ τα δικά σου μάτια.

 

Ο αέρας φυσούσε δυνατά,

τα δένδρα φυλλορροούσαν

πάνω στο πρόσωπό σου.

 

Η βροχή έβγαζε μέσ’ απ’ τα σπλάχνα της,

μουγκρητά πόνου και θλίψης,

ράπισμα στις ωραίες στιγμές,

πληγώνοντας μανιασμένα τα φιλιά της ακρογιαλιάς.

 

Το κλάμα των νυχτολούλουδων

έπαιζε με την αναπνοή του αέρα

κι ο χωρόχρονος με τ’ ατέλειωτα μάτια της νύχτας

μας εγκαλούσε στο χθες.

 

Ω, κόκκινη θλίψη,

αιμάτινη δαχτυλιά,

πρησμένα μάτια,

δαγκωμένα χείλη,

του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,

εσύ το ανέγνωρο φως

ωραιότατη,  ασάλευτη, κοιμωμένη

κι εγώ η σβησμένη φωτιά.

 

Οι αργυρές κλωστές που κρέμονταν

απ’ το χλωμό πρόσωπο του Φεγγαριού,

κάτω απ’ των αστεριών τον ερωτευμένο χορό

και το σπαρτάρισμα,

περιγράφανε την ομορφιά σου.

 

Το θάμπος που έβγαζε

το τρεχούμενο νερό του ποταμού,

πότιζε με φαρμάκι τα διψασμένα χείλη

που μέχρι τότε δρόσιζαν με στοίχους αέρινους,

τις φλόγες της αγάπη μας.

 

Εσύ Αιγόκερως κι εγώ Υδροχόος,

παίξαμε με τα πλεγμένα σώματά μας,

τραγουδήσαμε μ’ όλη μας τη δύναμη

και την ορμή του πόθου

μέχρι που την αρμονία του σκοταδιού

χάλασε η έκρηξη και ο κρότος

απ’ το εκκρεμές του χωρόχρονου.

 

Θρήνησε έναστρε ουρανέ,

Σείριε και Ωρίωνα δακρύστε,

ραγίστε πέτρες,

κορμοί των δένδρων λυγίστε,

ζώα του δάσους ριγήστε,

ρόδα μαδήστε 

και νούφαρα βουλιάξτε.

 

Ω, κόκκινη θλίψη,

αιμάτινη δαχτυλιά,

πρησμένα μάτια,

δαγκωμένα χείλη,

του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,

εσύ το ανέγνωρο φως

ωραιότατη,  ασάλευτη, κοιμωμένη

κι εγώ η σβησμένη φωτιά.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

 3-31 (Δ:22-11-24) 

 

TOTE ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Αγαπημένη μου.

Καθώς το κύμα παφλάζει στ’ ακρογιάλι,

ακούω να φτάνει το παράπονό του

για την αγάπη μας,

που χάθηκε τόσο άδοξα

στα βαθιά της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Όταν το Φεγγάρι

διαπίστωσε την απουσία σου,

γέμισε αίμα και δάκρυα τους τέσσερις ορίζοντες.

Η νύχτα της καρδιάς

έκανε πλέον τα ψιθυρίσματα των συναισθημάτων

γοερές κραυγές αναζήτησής σου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Τα τριαντάφυλλα των ακροδαχτύλων σου

δε με χαϊδεύουν όπως άλλοτε,

αλλά αγκάθια έγιναν

και μακρόπνοη ερημιά.

Φαραωνικές πληγές οι θύμισες.

Σε ψάχνουν τα μάτια μου,

ανάμεσα απ΄ τα χωματιστά κοράλλια,

τις θαλάσσιες ανεμώνες,

τις μέδουσες,

τα βότσαλα

και τους βράχους.

Τα κύματα απλώνουν μαύρα σεντόνια

μαρτυρικών σκιών του παρελθόντος.

Οι χθεσινές ομορφιές,

έγιναν μαχαιριές

και μόνο δύσκολες στιγμές

φέρνει η απόσταση που μας χωρίζει.

Στιγμές που θεριεύουν

την οπτική της μοναξιάς,

του χαμένου έρωτα

και του ανεκπλήρωτου πόθου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Δεν έχει πλέον σημασία

να ζω πολλές στιγμές.

Σημασία έχει να ζω

έστω λίγες στιγμές

που να έχουν αξία.

Θα σ’ αγαπώ πάντα

και θα σε περιμένω να έρθεις ξανά εδώ

μια φεγγαρόλουστη νύχτα

στο ακρογιάλι της θάλασσάς μας.

Σαν τότε που το Φεγγάρι,

βάρκα στο πέλαγος πάνω,

φλυαρούσε με το κύμα,

και στόχευε με το αιμάτινο τόξο του,

γράφοντας τους τελευταίους φωτεινούς στίχους

για τον έρωτα

και την αγάπη μας.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσέ με,

κάθε μέρα ξαναγεννιέσαι

απ’ το χθες μου.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τον νου

και την καρδιά μου,

σαν το μετέωρο πέταγμα της λέαινας

στέκεσαι από πάνω τους

και δεν αφήνεις να ημερέψουν.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τα όνειρά μου

που προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν

και να ξαναφέρουν πίσω την πριγκίπισσά μου,

το λίκνισμα και τα γέλια της,

αντιγράφοντας τα κύματα της θάλασσας,

όταν έσκαγαν παφλάζοντας

στην άμμο,

στα βότσαλα,

στα βράχια,

στο κορμί της,

στο νου μου,

στην καρδιά μου,

στην ψυχή μου

πάνω...

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Σελίδες 380 - Μέγεθος 17χ24 - Τιμή 22 Ευρώ. 

Εκδόσεις Μ.Κ - ΤΗΛ: 6907344655

Στον Αστερισμό του Κύκνου 
Μανώλης Κατσούλης

Ο αναγνώστης του βιβλίου 

«Στον Αστερισμό του Κύκνου»,
θα γευτεί μια συναρπαστική, 

αναπάντεχη και ταυτόχρονα
ευαίσθητη και συγκινητική προσπάθεια:

Θα μεταβεί με πνευματικά ταξίδια 

στο παρελθόν  και στο μέλλον, 

όπου θα διαπιστώσει ότι πρέπει να διορθωθούν

άμεσα λανθασμένες καταστάσεις 

της υποτιθέμενης πραγματικότητας.

Θα του απαντηθούν υπαρξιακά 

αλλά και γενικότερα ερωτήματα 

που απασχόλησαν τον άνθρωπο, 

απ’ την εποχή που εμφανίστηκε 

στο χωροχρονικό στερέωμα.

Θα αισθανθεί τον ρόλο 

και την αναγκαιότητα
της ανιδιοτελούς αγάπης 

και την οικολογική προσέγγιση
στην αλυσίδα της δημιουργίας.

Θα τον κάνει 

να πατήσει τα πόδια του γερά στη γη 

και ν’ αντικρίσει μ’ αισιοδοξία τον ουρανό 

κι όχι να τρέμει φοβισμένος το σκοτάδι 

που περιβάλλει τ’ άστρα, 

ιδιαίτερα όσο πλησιάζουν, 

όλο και πιο κοντά, 

προς αυτά, τα βήματά του.

 

Σελίδες 536 - Μέγεθος 14χ23 - Τιμή 20 Ευρώ. 

Εκδόσεις Μ.Κ - ΤΗΛ: 6907344655

Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης - Μανώλης Α. Κατσούλης 

«Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης» 

Κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία

το νέο  επίκαιρο βιβλίο του Μανώλη Κατσούλη

από τις εκδόσεις Μ.Κ

Κολοκοτρώνη 58 Γλυκά Νερά.

Τηλέφωνο λιανικής και χονδρικής: 6907344655

 

Κυκλοφόρησε:

«Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης» 

Ένα επίκαιρο Μυθιστόρημα

που ανακαλύπτει τα μυστικά

της Επιτυχίας και της Ευτυχίας.

 

Ο Γιώργος και ο Κώστας

βρίσκονται ερωτευμένοι

σε λάθος χρόνο

με την Ιόλη και την Κατερίνα.

Υπάρχουν ελπίδες να ξεπεράσουν τα εμπόδια

και να χτίσουν μια ευτυχισμένη ζωή

όταν γυρίσουν από το μέτωπο;

 

«Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης»

 

 

ΣΑΝ ΔΡΑΠΕΤΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μακριά απ’ την κόλαση

της σιγαλιάς της λογικής

και το φόβο του ανεκπλήρωτου έρωτα,

αναζητώ ακόμα και στα συντρίμμια της ερημιάς

το δώμα της ψυχής σου.

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά, ,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Διψάω για σένα,

μικρή μου μεταξένια,

ηλιοβασίλεμα,

νύχτα μέθης μαγική

και ρόδινη αυγή,

μάτια γελαστά,

δάκρυα ζεστά,

χείλη φλογερά κι επίμονα

και μαλλιά ξανθά κυματιστά,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

 

Θεέ μου,

 με σένα,

στα πιο απλά

κρυβόταν η γαλήνη της ψυχής μου.

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Το πνεύμα και το σώμα μου

σ’ αγγίζει.

Μπαρκάρω να έρθω εκεί,

με βάρκα τη νοερή αγκαλιά σου.

Πυξίδα τ’ άστρα της ψυχής

που βγήκαν κάποτε

απ’ την αστραφτερή ματιά σου,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, πόσο τυφλός ήμουνα

ώστε να μη βλέπω όσο ήμασταν μαζί

τις αλήθειες της αγάπης σου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Κι αν θαλασσοταραχή και το μπουρίνι

με ρίχνουν στα βαθιά νερά να σεργιανάω,

τίποτα δε με τρομάζει,

δεν με σταματά.

Παίρνω τα σύννεφα αγκαλιά

και ξεδιψάω,

και συνεχίζοντας να ψάχνω σιωπηλά,

χωρίς κραυγές,

ρωτώντας πονάω,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, τι να κάνω;

Ήταν λάθος

που έκλεισα την καρδιά μου

και αντί με σιωπή και χαμόγελο,

δεν άνοιξα από τότε τα μάτια μου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα

μπορούσα να τρέχω πίσω

από τα όνειρά μου…

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Μ.Κ 7-4 (Δ:13-7-24)