ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ
Αχ, να μπορούσα,
των ματιών μου να σου χάριζα τις χάντρες,
κορυδαλλού φτερό και λεμονανθέ,
ώστε να δεις αυτό που είδα,
καθώς ταξίδεψα την ώρα του αποχωρισμού,
μέσ’ απ’ τα δικά σου μάτια.
Ο αέρας φυσούσε δυνατά,
τα δένδρα φυλλορροούσαν
πάνω στο πρόσωπό σου.
Η βροχή έβγαζε μέσ’ απ’ τα σπλάχνα της,
μουγκρητά πόνου και θλίψης,
ράπισμα στις ωραίες στιγμές,
πληγώνοντας μανιασμένα τα φιλιά της ακρογιαλιάς.
Το κλάμα των νυχτολούλουδων
έπαιζε με την αναπνοή του αέρα
κι ο χωρόχρονος με τ’ ατέλειωτα μάτια της νύχτας
μας εγκαλούσε στο χθες.
Ω, κόκκινη θλίψη,
αιμάτινη δαχτυλιά,
πρησμένα μάτια,
δαγκωμένα χείλη,
του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,
εσύ το ανέγνωρο φως
ωραιότατη, ασάλευτη,
κοιμωμένη
κι εγώ η σβησμένη φωτιά.
Οι αργυρές κλωστές που κρέμονταν
απ’ το χλωμό πρόσωπο του Φεγγαριού,
κάτω απ’ των αστεριών τον ερωτευμένο χορό
και το σπαρτάρισμα,
περιγράφανε την ομορφιά σου.
Το θάμπος που έβγαζε
το τρεχούμενο νερό του ποταμού,
πότιζε με φαρμάκι τα διψασμένα χείλη
που μέχρι τότε δρόσιζαν με στοίχους αέρινους,
τις φλόγες της αγάπη μας.
Εσύ Αιγόκερως κι εγώ Υδροχόος,
παίξαμε με τα πλεγμένα σώματά μας,
τραγουδήσαμε μ’ όλη μας τη δύναμη
και την ορμή του πόθου
μέχρι που την αρμονία του σκοταδιού
χάλασε η έκρηξη και ο κρότος
απ’ το εκκρεμές του χωρόχρονου.
Θρήνησε έναστρε ουρανέ,
Σείριε και Ωρίωνα δακρύστε,
ραγίστε πέτρες,
κορμοί των δένδρων λυγίστε,
ζώα του δάσους ριγήστε,
ρόδα μαδήστε
και νούφαρα βουλιάξτε.
Ω, κόκκινη θλίψη,
αιμάτινη δαχτυλιά,
πρησμένα μάτια,
δαγκωμένα χείλη,
του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,
εσύ το ανέγνωρο φως
ωραιότατη, ασάλευτη,
κοιμωμένη
κι εγώ η σβησμένη φωτιά.
