ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
 
Θέλω να σου δώσω ό,τι μπορώ,
αλλά δε γίνεται
και δεν πρέπει
να σου δώσω τα φτερά μου.

Μπορώ όμως να σου χαρίσω
τα φτερά της γνώσης,
για να μάθεις μόνη σου να πετάς.
 
Το μυαλό δεν είναι ένα ποτήρι που το γεμίζουν,

αλλά μια δεξαμενή καυσίμων που την ανάβουν.

Τα καύσιμα είναι οι γνώσεις που αποκτάς
από τις προσωπικές εμπειρίες σου
αλλά και από το διάβασμα των εμπειριών των άλλων.
 
Η ευτυχία δεν είναι σταθμός,
για να κατέβεις από το τρένο
και να μείνεις παντοτινά εκεί,
είναι ένας μοναδικός
και μαγικός τρόπος για να ταξιδεύεις.
 
Η ευτυχία έχει μονόδρομο
την πορεία προς την επιτυχία
μόνον δια μέσου της αρμονικής σχέσης με τη συνείδησή σου
και αυτή η επιτυχία
έχει μόνο δυσκολίες και ανηφόρα.
 
Ελευθέρωσε τον εαυτό σου
και πέταξε προς τα εκεί
που λέει η καρδιά σου
και όχι προς τα εκεί
που πάνε οι άλλοι
ή εκεί
που σου λένε οι άλλοι να πας.
 
Ακολούθησε τα πουλιά
καθώς διασχίζουν τους χρωματιστούς ορίζοντες
αναζητώντας τη γαλήνη της ζεστασιάς
και τη θαλπωρή.
Πρόσεξε πως κανένα
δε μεταφέρει πάνω του το άλλο
για να το βοηθήσει,
αλλά το μεγαλύτερο
δείχνει το δρόμο στο άλλο
και μεταφέρουν πάνω τους αν χρειαστεί
μόνο το θήραμά τους.
 
Τα φτερά πρέπει να είναι δικά σου,
για να νοιώσεις τη χαρά του δημιουργού,
του δυνατού,
του αυτάρκη
και όχι τη θλίψη του αποθαρρημένου,
του διστακτικού,
του ανήμπορου,
του εξαρτημένου.
 
Γίνε ένα πουλί
και πέταξε με στόχο
προς τα εκεί που γαληνεύει το πνεύμα σου
και αγαλλιάζει η καρδιά σου.
 
Βάλε στόχους στη ζωή σου
αγαπημένη μου
και πάλεψε γι' αυτούς.
 
Ανέβα,
ανέβα ψηλά αλλά και κατέβα.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
γιατί τότε δεν θα βλέπεις αυτόν
αλλά το είδωλό του.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
ακόμα ούτε κι όταν τον βοηθάς
να σηκωθεί από κάτω.
 
Μάθε όμως
αγαπημένη μου
ότι σ’ αυτήν τη ζωή,
όσο πιο γρήγορα πετάς,
τόσο ο αέρας σου σβαρνίζει
με μεγαλύτερη ένταση το πρόσωπο.
 
Όσο πιο ψηλά πετάς,
τόσο πιο μικρή σε βλέπουν
όσοι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν.
 
Κανείς δεν ξέρει
πόσο ψηλά ή χαμηλά
μπορεί να φτάσει το πέταγμά του,
προτού ανοίξει τα φτερά του.
 
Και το μεγαλύτερο ταξίδι
ξεκινά από ένα μικρό βήμα.
 
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-31

 ΑΙΩΝΙΑ ΔΙΨΑ

Αχ, γυναίκα!

Πόσο μικρός θα ’ταν ο κόσμος χωρίς εσένα;

Πώς να στολίσω με τα χείλη μου

τον διάφανο λαιμό σου;

Πώς με τ’ ακροδάχτυλά μου

να χτενίσω τα φτερά σου;

Πώς με τις κραυγές και τα δάκρυά μου

να σκοτώσω τις ερινύες σου;

Αχ, γυναίκα!

Μεταμορφώθηκες σε Δάφνη

για να γλυτώσεις απ’ τον πόθο μου,

αφού ο φτερωτός Θεός της αγάπης και του έρωτα

με χτύπησε με τα βέλη του

κι άναψε μέσα μου ένα τρομερό πάθος για σένα.

Σαν απαρηγόρητος Απόλλωνας, σε ικετεύω

και μ’ ένα κλαδί σου,

στόλισα το μέτωπο και τη χρυσή λύρα μου.

Αχ, γυναίκα!

Βγήκες απ’ τα έγκατα της Γης σαν ρόδο.

Τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα βουνά και οι κάμποι

κατακλύστηκαν από το αίμα και τον ιδρώτα σου.

Σαν κοχύλι έκλεψες την πνοή απ’ τον άνεμο

για ν’ αναστήσεις με επαναστατικά τραγούδια τα παιδιά σου.

Μάρτυρες του όρκου μου τα πέταλα των λουλουδιών

που αντέγραψαν από σε·

την υφή απ’ τα στήθη σου,

τα χρώματα των ματιών σου,

τ’ άρωμα της αναπνοής σου.

Αχ, γυναίκα!

Πόσο μικρός θα ’ταν ο κόσμος χωρίς εσένα;

Άχρωμος κι άχρονος και ψεύτικος.

Η μέρα του, χωρίς Ήλιο.

Η νύχτα του, χωρίς άστρα και Φεγγάρι.

Οι εποχές του, χωρίς Καλοκαίρι.

Η Άνοιξή του, χωρίς άνθη κι αρώματα.

Το Καλοκαίρι του, χωρίς θάλασσα και δρόσους.

Το Φθινόπωρό του, χωρίς καρπούς.

Ο Χειμώνας του, χωρίς χιόνι.

Κι όταν,

ο παγερός άνεμος περνάει αντιλαλώντας τη σιωπή,

μαδώντας τα πέταλά σου:

Ο κόσμος γίνεται φτωχότερος.

Το Φεγγάρι κρύβεται

και καλεί τις κόρες της νύχτας να θαμπώσουν τ’ άστρα.

Το ηλιοβασίλεμα αποστερείται τα χρώματά του.

Ο φάρος καταρρέει και χάνει το φως του.

Κι όταν,

στις μύχιες ώρες του βραδινού

απ’ το τραπέζι λείπει το ποτήρι σου,

αιώνια δίψα η αλήθεια σου,

ασταμάτητη αναδύεται γεμάτη νοσταλγία

χορεύοντας στους ρυθμούς που βγαίνουν

απ’ το ζωηρό τραγούδι του κρασιού.

Στο βάζο μαραίνονται τα λουλούδια.

Ο παράδεισος μετατρέπεται σε κόλαση

και η δόξα του έρωτα και της αγάπης

μετατρέπεται σε πόνο και οδυρμό.

Το μυαλό μου γεμίζει με ποιητικούς στοχασμούς

και σε συλλογίζεται γυμνή,

τυλιγμένη στο μεταξωτό τρυφερό δέρμα σου.

Η μνήμη μου σε ζωγραφίζει

σαν την όαση των ηλιόλουστων ημερών,

σαν τη μαγεία του χαμόγελου των Αλκυονίδων,

στην καρδιά του Χειμώνα.

Η καρδιά μου αλλοπαρμένη,

δυστυχισμένη από το χάος της μοναξιάς,

ριγεί σαν τα στάχυα του κάμπου

στο έλεος του απροσδόκητου ανέμου,

θρηνώντας τον χαμένο θησαυρό της.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ  

1-10