6-3: ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Η ζωή είναι φτιαγμένη για το τώρα,

και δεν είναι για το χθες,

και δεν είναι για το αύριο.

Το χθες πέρασε και δε θα ξαναρθεί.

Το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει.

Το τώρα έχει άπειρες στιγμές

ίσως τυχαίες κι απροσδόκητες

σαν πινελιές ζωγραφιάς,

στιγμές-σπίθες φωτιάς

που τρεμοπαίζουν πριν χαθούν,

αφήνοντας μερικές φορές αποτυπώματα

εκλάμψεις ή φωτεινά διαμαντάκια

στην καρδιά και στο μυαλό.

Τα διαμαντάκια είναι για τους λίγους

γι’ αυτό έχουν κι αξία.

Μια στιγμή μπορεί να είναι πιο μεγάλη,

μοναδική και τελευταία

από μια ολόκληρη ζωή.

Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο.

Η δυσκολία είναι δημιούργημα

ανθρώπινου διαλογισμού.

Ζήσε με ένταση,

μη χάνεις το τώρα,

δε θα ξανάρθει.

Τη δυσκολία μετέτρεψέ την σε δοκιμασία,

τη δοκιμασία μετέτρεψέ την σε προετοιμασία,

την προετοιμασία μετέτρεψέ την σε δημιουργία,

τη δημιουργία μετέτρεψέ την σε αποκομιδή.

Ο,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις.

Από τον χορό της φωτιάς

κράτα μόνο τον αχνό της υπέροχης ζεστασιάς

που χαρίζει η φαντασία,

η ελπίδα και τ’ όνειρο

που χαρίζει η πραγματικότητα του τώρα.

Το ονειροπόλημα

που περιέχεται σε μια ολόκληρη στιγμή

απλώνεται παντού,

και το άρωμα και την υφή του δεν το χωράει

ούτε το χωροχρονικό Σύμπαν.

Τα διαμαντάκια σου

ξέρουν που να πάνε,

και πάνε εκεί

που δεν αφήνουν τίποτα ανεκμετάλλευτο

και που είναι καλοδεχούμενα.

Κάπου κάπου

άφησε τις αισθήσεις σου να ταξιδέψουν,

απολαμβάνοντας όλες τις στιγμές

αφήνοντας πίσω τις σκέψεις

που προκαλούν τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Απόλαυσε τα χρώματα,

τους ήχους

και τις μυρωδιές,

χαλάρωσε

και γίνε ένα μαζί τους

και γίνε ένα με το τώρα.

Η ζωή είναι φτιαγμένη για το τώρα

και δεν είναι για το χθες,

και δεν είναι για το αύριο.

Το χθες πέρασε και δε θα ξαναρθεί.

Το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει.

Ένα τριαντάφυλλο στο φεγγάρι

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
 
Θέλω να σου δώσω ό,τι μπορώ,
αλλά δε γίνεται
και δεν πρέπει
να σου δώσω τα φτερά μου.

Μπορώ όμως να σου χαρίσω
τα φτερά της γνώσης,
για να μάθεις μόνη σου να πετάς.
 
Το μυαλό δεν είναι ένα ποτήρι που το γεμίζουν,

αλλά μια δεξαμενή καυσίμων που την ανάβουν.

Τα καύσιμα είναι οι γνώσεις που αποκτάς
από τις προσωπικές εμπειρίες σου
αλλά και από το διάβασμα των εμπειριών των άλλων.
 
Η ευτυχία δεν είναι σταθμός,
για να κατέβεις από το τρένο
και να μείνεις παντοτινά εκεί,
είναι ένας μοναδικός
και μαγικός τρόπος για να ταξιδεύεις.
 
Η ευτυχία έχει μονόδρομο
την πορεία προς την επιτυχία
μόνον δια μέσου της αρμονικής σχέσης με τη συνείδησή σου
και αυτή η επιτυχία
έχει μόνο δυσκολίες και ανηφόρα.
 
Ελευθέρωσε τον εαυτό σου
και πέταξε προς τα εκεί
που λέει η καρδιά σου
και όχι προς τα εκεί
που πάνε οι άλλοι
ή εκεί
που σου λένε οι άλλοι να πας.
 
Ακολούθησε τα πουλιά
καθώς διασχίζουν τους χρωματιστούς ορίζοντες
αναζητώντας τη γαλήνη της ζεστασιάς
και τη θαλπωρή.
Πρόσεξε πως κανένα
δε μεταφέρει πάνω του το άλλο
για να το βοηθήσει,
αλλά το μεγαλύτερο
δείχνει το δρόμο στο άλλο
και μεταφέρουν πάνω τους αν χρειαστεί
μόνο το θήραμά τους.
 
Τα φτερά πρέπει να είναι δικά σου,
για να νοιώσεις τη χαρά του δημιουργού,
του δυνατού,
του αυτάρκη
και όχι τη θλίψη του αποθαρρημένου,
του διστακτικού,
του ανήμπορου,
του εξαρτημένου.
 
Γίνε ένα πουλί
και πέταξε με στόχο
προς τα εκεί που γαληνεύει το πνεύμα σου
και αγαλλιάζει η καρδιά σου.
 
Βάλε στόχους στη ζωή σου
αγαπημένη μου
και πάλεψε γι' αυτούς.
 
Ανέβα,
ανέβα ψηλά αλλά και κατέβα.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
γιατί τότε δεν θα βλέπεις αυτόν
αλλά το είδωλό του.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
ακόμα ούτε κι όταν τον βοηθάς
να σηκωθεί από κάτω.
 
Μάθε όμως
αγαπημένη μου
ότι σ’ αυτήν τη ζωή,
όσο πιο γρήγορα πετάς,
τόσο ο αέρας σου σβαρνίζει
με μεγαλύτερη ένταση το πρόσωπο.
 
Όσο πιο ψηλά πετάς,
τόσο πιο μικρή σε βλέπουν
όσοι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν.
 
Κανείς δεν ξέρει
πόσο ψηλά ή χαμηλά
μπορεί να φτάσει το πέταγμά του,
προτού ανοίξει τα φτερά του.
 
Και το μεγαλύτερο ταξίδι
ξεκινά από ένα μικρό βήμα.
 
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-31

 

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

«Κοίταξε το Φεγγάρι τι όμορφο που είναι;» της είπε. «Κι όμως, δεν είναι όμορφο για όλους τους ανθρώπους. Για κάποιους είναι ένας φακός, που τους χρησιμεύει να προχωράνε σαν τους κλέφτες, μες τη νύχτα».

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Σελίδες 536 - Μέγεθος 14χ23 - Τιμή 20 Ευρώ. 

Εκδόσεις Μ.Κ - ΤΗΛ: 6907344655

Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης - Μανώλης Α. Κατσούλης 

«Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης» 

Κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία

το νέο  επίκαιρο βιβλίο του Μανώλη Κατσούλη

από τις εκδόσεις Μ.Κ

Κολοκοτρώνη 58 Γλυκά Νερά.

Τηλέφωνο λιανικής και χονδρικής: 6907344655

 

Κυκλοφόρησε:

«Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης» 

Ένα επίκαιρο Μυθιστόρημα

που ανακαλύπτει τα μυστικά

της Επιτυχίας και της Ευτυχίας.

 

Ο Γιώργος και ο Κώστας

βρίσκονται ερωτευμένοι

σε λάθος χρόνο

με την Ιόλη και την Κατερίνα.

Υπάρχουν ελπίδες να ξεπεράσουν τα εμπόδια

και να χτίσουν μια ευτυχισμένη ζωή

όταν γυρίσουν από το μέτωπο;

 

«Δεσμώτες της Ρόδινης Άνοιξης»

 

ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όταν ο Θεός

στέκεται σαν ένας καθρέπτης απέναντί σου

και σε κοιτάζει όπως τον κοιτάζεις.

 

Όταν η ζωή είναι αλλού,

είναι άπειρη, αδιανόητη, απρόβλεπτη

και αδιαπραγμάτευτη

και δεν είναι δυνατόν να την ερμηνεύσεις

στον απειροελάχιστο χωρόχρονο

της γήινης επίσκεψής σου.

 

Χωρίς το πάθος της δημιουργίας,

τη θετική προσδοκία

και την ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα,

πώς μπορείς να ζήσεις;

 

Η αγάπη παίζει αιώνια τραμπάλα με τη λογική,

κι ο έρωτας με την προσωρινότητα,

αλλά μόνον αυτά τα δυο

μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο

και η έλλειψή τους,

ακόμα κι αν έχεις όλα τ’ άλλα,

δυστυχισμένο.

 

Η ζωή μας

είναι ένα μεγάλο

και μοναδικό ταξίδι.

Οι καλύτερες στάσεις μας

είναι οι συναντήσεις μας

με τους ξεχωριστούς ανθρώπους.

 

Μη προσπαθήσεις να φτιάξεις τον κόσμο

αλλάζοντας τους άλλους.

Ο κόσμος αλλάζει,

αλλάζοντας τον εαυτό σου.

 

Και στην τελική τι είσαι;

Λιποτάκτης της πραγματικότητας

δέσμιος των παθών

και θαμώνας ονείρων.

Αλλιώς πώς να το παλέψεις

όταν αναλογίζεσαι

ότι οι στιγμές είναι ανεπανάληπτες

και οδεύεις προς το τέλος

και μια νέα άγνωστη αρχή...

 

Βάδισε όρθιος

με ψηλά το κεφάλι

γνωρίζοντας καλά

ότι δεν κινδυνεύουν να πέσουν κάτω ποτέ

παρά μόνο αυτοί που σέρνονται.

 

Μη γίνεις σαν αυτούς

που λάτρεψαν,

που εμπιστεύτηκαν,

που χρησιμοποίησαν,

που πίστεψαν τις μεγάλες υποσχέσεις.

 

Κρίνε τους ανθρώπους

όχι από τα λόγια τους

αλλά από τα έργα τους.

 

Υπάρχει η μοναδική οδός

που βαδίζοντας στα χνάρια της

δικαιώνεται η ύπαρξή σου,

η οδός της ευθύτητας,

της ειλικρίνειας,

της εντιμότητας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-5 (Δ:12-7-24)

 

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΑΛΜΑ ΤΗΣ ΛΕΑΙΝΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Η ζωή

είναι ένας δρόμος χρόνου

που κάθε μέτρο του

το ονομάζουμε στιγμή.

Βαδίζουμε πάνω του

ψάχνοντας μέσα κι έξω μας

τις χίμαιρες από τις αλήθειες

και τις αξίες

και πέφτουμε

και ματωμένοι σηκωνόμαστε

και συνεχίζουμε.

 

Και συναντάμε κάτι στιγμές

που γίνονται ώρες,

που γίνονται χρόνια,

που γίνονται αιώνες,

που φέρνουν μαζί τους,

ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας πει,

ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας διδάξει.

Και πώς να μη τις σταματήσεις,

να μη φύγουν,

να μη μας προσπεράσουν!

 

Ερωτεύσου την κάθε λεπτομέρεια της ζωή σου.

 

Ναι!

Αυτές είναι οι αξέχαστες στιγμές

που εναποθέτουν λουλουδοφώς

στην καρδιά,

στον νου,

στην ψυχή,

με λόγια,

εκδοχές,

χαμόγελα,

γέλια τρανταχτά,

ζεστές χειρονομίες,

αγκαλιές και φιλιά

και με σονέτα από φιλίες,

σπαραγμούς σιωπής

κι έρωτες

κι αγάπες.

 

Και τότε:

ο Ήλιος, το Φεγγάρι, η Γη

σταματούν να γυρίζουν,

και σαν μια φούχτα χρυσασημένια αστέρια

μεσ’ την απλότητα της ομορφιάς

χαμογελούν ακίνητα,

στολίζοντας το αύριο ξεχωριστό

με ταξιδευτές μελανορόδινους ορίζοντες.

 

Σαν το μετέωρο άλμα της λέαινας.

το παρόν και το μέλλον παγώνει,

η σκέψη χαιρετά τον χωρόχρονο

και οι δείχτες του ρολογιού

κολλάνε στο παρελθόν

εγκαταλείποντας πίσω στα αζήτητα

ό,τι πληγώνει.

 

Από το να λες φιλτραρισμένο

ό,τι σκέφτεσαι,

άνοιξε την καρδιά σου

και πες

ό,τι πραγματικά αισθάνεσαι.

Κανείς δε θα θυμάται ποτέ

αυτά που δεν είπες,

αυτά που σκέφτηκες.

«Σ’ αγαπώ… Σε θέλω… Σ’ έχω ανάγκη…»

 

Και τότε:

Τη φωνή της ερήμου την επικαλύπτει

η μουσική της θάλασσας.

Τον τρόμο της λαίλαπας τον κατευνάζει

η ασφάλεια των υπήνεμων λιμανιών.

Το χάος της καταιγίδας

το καταλαγιάζει η θαυμαστή ηρεμία

που κουβαλάνε μαζί τους

ο πρόσκαιρος ψίθυρος της βροχής

και το αντιφέγγισμα του χρωματιστού χαμόγελου

του ψυχικού ουράνιου τόξου.

 

Η ζωή

είναι ένας δρόμος χρόνου

που κάθε μέτρο του

το ονομάζουμε στιγμή.

Βαδίζουμε πάνω του

ψάχνοντας μέσα κι έξω μας

τις χίμαιρες από τις αλήθειες

και τις αξίες

και πέφτουμε

και ματωμένοι σηκωνόμαστε

και συνεχίζουμε.

 

Και βαδίζουμε

και βαδίζουμε,

δεμένοι στου χρονοκάβου τη ρωγμή

και κάτω απ’ το πετροβόλημα

των λυτρωμένων κυμάτων του ονείρου

τις βρίσκουμε…

Κι ας είναι γεμάτες ομίχλη,

τις φιλάμε σαν κόρες οφθαλμών

με απλανές διστακτικό βλέμμα προς τ’ αστέρια,

τις κάνουμε φως

που θροΐζουν με χρυσασημένια δάκρυα

και βαδίζουμε

και βαδίζουμε

και συνεχίζουμε…

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-3 (Δ:11-7-24)

 

 Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Από τότε που κρέμασες

την αλυσίδα της αγάπης

στον λαιμό μου:

Το φως άρχισε να βγαίνει

μέσα απ’ τα μάτια σου.

Τα χρώματα ζωήρεψαν

κι έλαμψαν στο χαμόγελό σου.

Η θαλπωρή της ζεστασιάς ανάβλυσε

από την αγκαλιά σου.

Αγάπησα άνευ όρων τους ήχους

αλλά ακόμα και τις σιωπές σου.

 

Όλα γίνανε τόσο γρήγορα κι απλά,

ο αέρας καθάρισε

τις ομίχλες του παρελθόντος

και γέμισε με μεθυστικά αρώματα

θάμνων και λουλουδιών

το τώρα

και τις προοπτικές του αύριο.

 

Νέες αισθήσεις φύτρωσαν στο κορμί μου.

Οι ορίζοντες χρωματίστηκαν,

η θάλασσα γέμισε με περισσότερο μπλε,

τα βουνά και τα ποτάμια πρασίνισαν,

τα πουλιά κελάηδησαν χαρούμενα,

ακόμα και οι νεράιδες και τα ξωτικά

δήλωσαν με κάθε τρόπο

την εξαίσια παρουσία τους.

 

Ήλιε μου, Γη μου και Φεγγάρι μου,

η αλυσίδα της αγάπης με κάνει μπροστά σας

να στέκομαι χαρούμενος,

έκθαμβος αλλά και δυνατός,

καθώς αντιλαμβάνομαι το νόημα της ύπαρξής μου.

Σαν τον καλύτερο δάσκαλο μου δείχνει

πώς να βλέπω

και όχι τι να βλέπω.

 

Η αλυσίδα της αγάπης

σαν τη διάφανη θάλασσα

τα κάνει όλα ολοκαίνουργια,

γεννά πρωτόγνωρες επιθυμίες

κι αντανακλά άλικο και σεπτό φως,

για όσα η ψυχή ποθεί

και η καρδιά λαχταράει,

αλλά δεν έχουν ακόμα προλάβει να ζήσουν...

 

Αχ,

τι όμορφα που έγιναν τ’ άστρα της νύχτας.

Σαν χρυσές κι ασημένιες πυγολαμπίδες

στολίζουν πλέον τα σκοτάδια.

 

Είναι κάτι πρωτόγνωρες στιγμές

που τις ζω τώρα με σένα,

και που ζητάω συγνώμη

γιατί μέχρι χθες δεν ήμουνα ευγνώμων

στη ζωή

για τη ζωή μου.

Ναι, για όλα,

χαρές, ελπίδες, όνειρα, λύπες.

Ναι, για όλα,

όσα έζησα και θα ζήσω.

 

Κι όταν η μέρα φεύγει

κι απλά κλείνω τα μάτια μου,

η αλυσίδα της αγάπης γίνεται ο βαρκάρης

που με πάει

και με φέρνει τραγουδώντας

πάνω στα κρυστάλλινα νερά της χώρας

με τις γόνδολες των γλυκών ονείρων.

 

Εκεί,

που φαντασία και πραγματικότητα γίνονται ένα,

σ’ έναν κόσμο χερουβικών πλασμάτων

που όλα μαζί σε προτρέπουν,

φωνάζοντας ακόμα και σιωπηρά.

 

Βλέπε τον κόσμο

με τα μάτια μικρού παιδιού.

Αγάπησε τη μέρα.

Ζήσε τη μέρα

κι ευχαρίστησε το χθες

που σ’ έφερε μέχρι εδώ.

Μύρια αγριολούλουδα

πεθαίνουν πριν ανθίσουν.

Κοίτα στο βλέμμα τους

τον μαρασμό για ότι χάνουν,

για ότι δεν πρόλαβαν να ευφρανθούν.

Αξίζει όσο ζεις

να γεμίσεις μία μία

όλες τις στιγμές

με αγάπη και με αγάπη και με αγάπη.

Μην αφήσεις να στις κλέβουν ο άνεμος

και τα ταραχώδη κύματα.

 

Κοίταξε μέσα σου με δέος

κι αποκάλυψε τις αλήθειες

και τις ανείπωτες επιθυμίες

που είναι ατέλειωτες και βαθιές

όσο ο ουρανός και η θάλασσα,

διερεύνησέ τες, διεκδίκησέ τες,

δημιούργησέ τες, κατάκτησέ τες

όσο το φως του Θεού,

ακόμα και η σκιά Του

σ’ ακολουθεί,

όσο είναι μαζί σου.

 

Χρωστάς στον εαυτό σου:

το μεγαλείο της συγκατάνευσης,

την υπεροχή της απλότητας,

τη σοφία που την παίρνεις από τα μικρά πράγματα,

τη διαρκή αναζήτηση της προσωπικής γαλήνης,

την ηδονή του έρωτα που ιερουργεί

και τον θρίαμβο της πραγματικής αγάπης.

 

Ο πιο πολύτιμος θησαυρός γνώσεων

βρίσκεται στη χαρούμενη εσωτερική άφωνη φωνή

της επιείκειας και της στοργής

που σε πλάθει,

σε διαπαιδαγωγεί,

σε διαμορφώνει

σε καθοδηγεί

και σε ταξιδεύει.

 

Αγνάντεψε απλά και παραδειγματίσου

από την πιο ενεργητική δύναμη,

την πιο αυθόρμητη έκφραση προσφοράς

που δωρίζει το χάιδεμα του Ήλιου

στη Γη και στο Φεγγάρι,

ερωτοτροπώντας με τα δυο τους παθιασμένα,

άλλοτε με το φως του

κι άλλοτε με το σκοτάδι του,

οργώνοντάς τα χωροχρονικά,

θροΐζοντάς τα με ζωή

σπέρνοντάς τα

και ονειρικά ομορφαίνοντάς τας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-1 (Δ:19-8-24)