ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
 
Θέλω να σου δώσω ό,τι μπορώ,
αλλά δε γίνεται
και δεν πρέπει
να σου δώσω τα φτερά μου.

Μπορώ όμως να σου χαρίσω
τα φτερά της γνώσης,
για να μάθεις μόνη σου να πετάς.
 
Το μυαλό δεν είναι ένα ποτήρι που το γεμίζουν,

αλλά μια δεξαμενή καυσίμων που την ανάβουν.

Τα καύσιμα είναι οι γνώσεις που αποκτάς
από τις προσωπικές εμπειρίες σου
αλλά και από το διάβασμα των εμπειριών των άλλων.
 
Η ευτυχία δεν είναι σταθμός,
για να κατέβεις από το τρένο
και να μείνεις παντοτινά εκεί,
είναι ένας μοναδικός
και μαγικός τρόπος για να ταξιδεύεις.
 
Η ευτυχία έχει μονόδρομο
την πορεία προς την επιτυχία
μόνον δια μέσου της αρμονικής σχέσης με τη συνείδησή σου
και αυτή η επιτυχία
έχει μόνο δυσκολίες και ανηφόρα.
 
Ελευθέρωσε τον εαυτό σου
και πέταξε προς τα εκεί
που λέει η καρδιά σου
και όχι προς τα εκεί
που πάνε οι άλλοι
ή εκεί
που σου λένε οι άλλοι να πας.
 
Ακολούθησε τα πουλιά
καθώς διασχίζουν τους χρωματιστούς ορίζοντες
αναζητώντας τη γαλήνη της ζεστασιάς
και τη θαλπωρή.
Πρόσεξε πως κανένα
δε μεταφέρει πάνω του το άλλο
για να το βοηθήσει,
αλλά το μεγαλύτερο
δείχνει το δρόμο στο άλλο
και μεταφέρουν πάνω τους αν χρειαστεί
μόνο το θήραμά τους.
 
Τα φτερά πρέπει να είναι δικά σου,
για να νοιώσεις τη χαρά του δημιουργού,
του δυνατού,
του αυτάρκη
και όχι τη θλίψη του αποθαρρημένου,
του διστακτικού,
του ανήμπορου,
του εξαρτημένου.
 
Γίνε ένα πουλί
και πέταξε με στόχο
προς τα εκεί που γαληνεύει το πνεύμα σου
και αγαλλιάζει η καρδιά σου.
 
Βάλε στόχους στη ζωή σου
αγαπημένη μου
και πάλεψε γι' αυτούς.
 
Ανέβα,
ανέβα ψηλά αλλά και κατέβα.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
γιατί τότε δεν θα βλέπεις αυτόν
αλλά το είδωλό του.
 
Ποτέ μην κοιτάξεις από ψηλά κάποιον
ακόμα ούτε κι όταν τον βοηθάς
να σηκωθεί από κάτω.
 
Μάθε όμως
αγαπημένη μου
ότι σ’ αυτήν τη ζωή,
όσο πιο γρήγορα πετάς,
τόσο ο αέρας σου σβαρνίζει
με μεγαλύτερη ένταση το πρόσωπο.
 
Όσο πιο ψηλά πετάς,
τόσο πιο μικρή σε βλέπουν
όσοι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν.
 
Κανείς δεν ξέρει
πόσο ψηλά ή χαμηλά
μπορεί να φτάσει το πέταγμά του,
προτού ανοίξει τα φτερά του.
 
Και το μεγαλύτερο ταξίδι
ξεκινά από ένα μικρό βήμα.
 
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-31

ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΑΖΕΙ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Τώρα που τ’ αστέρια

δεν είναι μικροσκοπικά χρυσά κι ασημένια φώτα,

ήρθαν πιο κοντά μας,

άφησαν ξέπλεκα τα μαλλιά τους

ν’ ακουμπούν τις κορυφές των βουνών,

έγιναν μεγάλα μάτια

κι οδηγός μου

να σε ξαναβρώ κάποτε,

να σε ξανασυναντήσω.

Τώρα γλυκιά κι αγαπημένη μου

θα σου χαρίσω τριαντάφυλλα

να τα φυτέψεις στο χώμα τους.

Μη μου αρνηθείς

αυτή την παράκληση.

Και μην ξεχάσεις

να χαιρετήσεις το Φεγγάρι,

την ώρα που αναδύεται ή καταδύεται,

την ώρα του αποχωρισμού του από τη θάλασσα,

καθώς τη φιλάει να ξέρεις πως εγώ,

στην αθέατη πλευρά του,

κρύβω τα δάκρυά μου.

Ακόμα κι ο Ήλιος,

καθώς γέρνει πίσω απ’ το βουνό,

αντιγράφει κάθε φορά

τα ματόκλαδά σου όταν έκλεισαν,

φέρνοντας όλο το σκοτάδι της νύχτας,

αστέρι της ζωής μου,

στα μάτια μου.

Η νύχτα που σ’ έκλεψε θρηνεί

με τη θεία φωνή της

για τη χαμένη αγκαλιά σου.

Καθώς σ’ αναζητώ

στη σιγαλιά της μοναξιάς μου

ο άνεμος,

η βροχή

και το χιόνι,

χορεύουν μοιρολογώντας με άφωνη φωνή,

μα τόσο δυνατά,

μα τόσο δυνατά

για το δράμα

και την απέραντη θλίψη μου.

Και η σιωπή,

που ήταν πάντα εύσχημη μαζί σου,

ανταριάζει τη γαλήνη της,

και φωνάζει με λαχτάρα το όνομά σου.

Αχ,

στις φλέβες μου,

έγινε κυρίαρχη πλέον

η παραφορά των κυμάτων της θάλασσας.

Αχ,

της καρδιάς μου το σκοτάδι

έκανε τους κρίνους να κλείνουν

και τη μέρα.

Ένα παράπονο,

ένα γιατί,

σαν τραγικό ύστερο – στερνό γιατί,

μετά από εκείνη τη μαύρη στιγμή

κυριαρχεί στους τέσσερις ορίζοντες.

Οι καμπάνες του θανάτου

χτυπούν στα μηνίγγια μου

σαν ένα ανελέητο παράπονο

για όλα τα σ’ αγαπώ

που δεν ειπώθηκαν εκ μέρους μου.

Για όλα τα σ’ αγαπώ

που όταν μου τα έλεγες εσύ,

με κλειστά δαμασμένα χείλη

αλλά και με κλειστά υγρά ματόκλαδα,

έστελναν όλου του κόσμου:

τις ομορφιές,

τις χαρές,

τις ελπίδες,

τα όνειρα,

να αλωνίζουν πανηγυρικά,

και με το πάθος του Ήλιου να φωτίζουν

και να συνταράσουν ,

την ψυχή μου.

Αχ, στο μυαλό

η αγωνία και ο πόνος φώλιασαν

σαν τον κούκο στο κλουβί του

και η ερημιά κλείδωσε τις πόρτες:

Στα λουλουδοπέταλα

ώστε να μην ευωδιάζουν το άρωμα της αγάπης.

Στα αγριοπούλια να κελαηδούν

διατρανώνοντας το νόημα

και την ουσία της ερωτικής αγκαλιάς.

Τώρα που τ’ αστέρια

δεν είναι μικροσκοπικά χρυσά κι ασημένια φώτα,

ήρθαν πιο κοντά μου

κι έγιναν στα ταξίδια του μυαλού μου

χαμογελαστά μάτια,

ελεύθερα, αληθινά, ελπιδοφόρα,

ηλιοφώτιστα μονοπάτια κι οδηγοί

για να σε ξανασυναντήσω.

Πάνω σ’ ένα φτερωτό άλογο,

θα εξερευνήσω για σένα

όλες τις κρυφές φωλιές της ευτυχίας

των πελάγων του Σύμπαντος.

Θα έρθω να σε βρω ψυχούλα μου,

να σου χαρίσω μοναδικές,

άπειρες,

ευωδιαστές λουλουδοστιγμές

να τις φυτέψω για πάντα πλέον

στον κήπο της αγκαλιάς σου.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

(ΑΝ.10) 3-38

 

ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΗΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Έτσι κι αλλιώς ήσουν πλασμένη

κάτω απ’ τους νυχτερινούς αστερισμούς,

απ’ το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα.

Μες στο καράβι που με πήγαινε μακριά,

η θύμησή μου ξαναγύριζε σε σένα,

κόρη της θάλασσας,

των λουλουδιών και του βορρά.

Μα ο ταξιδιώτης μου αυτός,

γύριζε πίσω προδομένος,

μοναχός,

γιατί η φλόγα κάθε ελπίδας επιστροφής είχε σβήσει

κι απ’ τα κύματα της πλώρης

μια φωνή,

έλεγε «αντίο»

και ήταν η δική σου.

Όμως, αγαπημένη μου,

θα έπρεπε να ξέρεις,

πολλές καρδιές ραγίσανε,

γιατί κάποια λόγια

μεταξύ τους δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Σκέψου,

πόσο υπέροχο θα ήταν·

όταν με σκεπτόσουν να το έλεγες,

όταν σου έλειπα να το φώναζες

κι όταν με νοιαζόσουν να το ένιωθα;

Κι αντίστροφα,

κόρη της θάλασσας, των λουλουδιών και του βορρά,

ποτέ δε σου ’χα πει λόγια,

που ίσως άλλαζαν το μέλλον της αγάπης μας.

Ήθελα να είμαι

ο ήρωας των ονείρων σου,

ο Σούπερμαν που θα έσωζε τον κόσμο σου

όταν αυτός θα απειλείτο.

Κι ακόμα,

ήθελα να ξέρεις,

πως ό,τι έγινα, έγινα για σένα.

Κι αν έγινα ένας ποιητής,

να συλλέξω ήθελα·

τη γλυκάδα και το άρωμα της γύρης

απ’ τα πέταλα των λουλουδιών

και να τα εναποθέσω στα χείλη σου,

να κλέψω ήθελα

την ομορφιά των χρωμάτων

του πρωινού και του ηλιοβασιλέματος

απ’ τα ταξίδια του κόσμου,

και την ουράνια χάρη 

της χρυσασημένιας ακτινοβολίας

των άστρων της νύχτας

και να περιλούσω προστατευτικά την ψυχή σου.

Μεταμορφώθηκα

σ’ ονειροπόλο ιεραπόστολο:

της ομορφιάς,

του έρωτα

και της αγάπης,

που άγγιζε πολλές φορές,

κι άλλες ξεπερνούσε,

τα όρια της τρέλας,

καθώς προσπαθούσε να ερμηνεύσει·

τη λάμψη των πλάνων σου ματιών,

καθώς  μ’ έσφιγγαν μέσα τους

κλείνοντας από ευτυχία τα βλέφαρά σου,

το τρέμουλο στα απαλά τα χείλη σου,

που λαχταρούσα,

το ναζιάρικο ηχόχρωμα της τρυφερής φωνής σου

αλλά και το σκίρτημα

που προκαλούσε στην καρδιά μου.

Τώρα, που είσαι μακριά

και η φωνή μου δε φτάνει στ’ αφτιά σου

και δεν μπορεί να σε ικετέψει,

να μου χαρίσεις και πάλι,

εκείνη τη θύελλα που έφερνες μαζί σου

και σάρωνε τις αισθήσεις μου,

θα ήθελα να μου εξηγήσεις,

πώς ήξεραν τα μάτια σου,

από τότε.

πως θ’ άφηνες για πάντα

ανεξίτηλα τα σημάδια σου

στο μυαλό και στην ψυχή μου;

Μες στο καράβι που με πήγαινε μακριά,

η θύμησή μου ξαναγύριζε σε σένα,

κόρη της θάλασσας,

των λουλουδιών και του βορρά.

Γι’ αυτό,

Θλιμμένα να σου πουν

απάντησα στα κύματα:

«Καλή σου τύχη όπου κι αν πας,

μα αν ποτέ με θυμηθείς,

για να με βρεις,

ψάξε·

στις ευωδιές των νυχτολούλουδων,

στων αηδονιών τις μαγικές φωνές,

στ’ ουρανού τα δάκρυα,

στου δειλινού τις φλόγες,

στης νύκτας τις σπαρακτικές κραυγές,

στ’ άστρα,

που λαμπυρίζοντας στον σκοτεινό ουρανό

της απουσίας τον καημό μοιρολογούν

και δένουν με μοναξιάς αγριόσυρμα

της δόλιας θύμησής μου,

τα σπασμένα».

Ψάξε,

σ’ εκείνη τη φεγγοβολή της αμμουδιάς,

που χόρευαν τα βότσαλα

στους ήχους της αγάπης μας,

ανάμεσα σε σένα

και σε μένα,

και μες στις θαλασσινές σπηλιές

που σταλαχτίτες μού δώριζες,

σταλιά-σταλιά αισθαντικά φιλιά,

πολύτιμους βραχόλιθους

σαν υποσχετικά,

διαμάντια της αγάπης σου

χαρούμενα υστερόγραφα με δάκρυα βρεγμένα.

Γιατί,

κι αν έγινα ποιητής,

το κάλεσμα να τραγουδώ

για την αγάπη και τον έρωτα

με τη φωνή του αηδονιού,

την ομορφιά τους να διαλαλώ

πετώντας πάνω,

από ψηλά σαν αετός:

από πόλεις,

από μονοπάτια ξέφωτα,

από γκρέμνες

αλλά και από απάτητα ονειρικά βουνά

για σένα έγινα,

μοναδικά για σένα».

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ