Τότε Που Ζωγράφιζα Την Άμμο


Σαν μάζεψα
απ' τη θάλασσα
πέτρες χρωματιστές
για να σε κτίσω
όμορφο όνειρο
για μια φορά ακόμα,
ρώτησα τα βότσαλα
που μου έλεγαν αλήθεια
"που έκρυψαν
τα όνειρα του χθες;"
και ακόμα:
«αν ήταν σωστό
που από μικρός
είχα μία  γλυκιά συνήθεια,
πύργους να κτίζω
με αυτά στις αμμουδιές
και στο ακρογιάλι πάνω
όπως μου έλεγε η γιαγιά
στα παραμύθια
πως έπρεπε να κάνω».

Και με ιστούς τα όνειρα,
σημαίες τις ελπίδες
και την αγάπη για μυστρί
ζωγράφιζα την άμμο.

Κι όταν σκοτείνιαζε η γη
και ο ουρανός άστραφτε και βροντούσε,
το κύμα γινόταν τσουνάμι τρομερό
έβγαινε  απ’ τα βαθειά
και σάρωνε και σκόρπιζε τη γη
μαζί με τις ελπίδες
και όλα τα όνειρα μου,
τότε με μιας απ’ την αρχή και πάλι
παλέτα μου η αμμουδιά,
πινέλο μου η θάλασσα,
με χρώματα απ' τα βότσαλα
και απ' τα ηλιοστολίσματα,
φρουρούσα με τους πύργους μου
τ' άμοιρο ακρογιάλι.

Μανώλης Κατσούλης