ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Κλαίω για τη μάνα,

που δεν θα ξαναδεί το σγουρόμαλλο αγόρι της.

Ήταν τριτοετής φοιτητής

και πίστευε ότι θα μπορούσε κάποτε

να βρει το φάρμακο

ώστε να γιατρέψει τον κόσμο.

Στο νοσοκομείο

της έδωσαν για να τον θυμάται

δυο βιβλία του κι ένα κινητό τηλέφωνο.

«Μάνα σ’ αγαπώ»,

ήταν τα τελευταία λόγια του.

Κλαίω για τον πατέρα,

που έχασε την πριγκίπισσά του.

Ήθελε να τη δει νυφούλα

στα σκαλοπάτια της εκκλησίας

και μετά πάνω στα σχολικά έδρανα

να δασκαλεύει τα παιδιά.

Πόσο της άρεσαν οι ανθισμένες μυγδαλιές;

Πόσα όνειρα είχε Θεέ μου γι’ αυτήν;

Ανάμεσα στα λιωμένα σίδερα

βρήκαν ακρωτηριασμένο μόνο το γατάκι της

που το ήθελε πάντα κοντά της.

Κλαίω για κείνη,

που έχασε τον αγαπημένο της.

Ήταν στο πρώτο βαγόνι.

Τον εξαΰλωσε η τρομερή σύγκρουση.

Δεν πρόλαβε να δει πόσο φως

έκρυβε μέσα του το σκοτάδι.

Ένα μέλος του βρέθηκε

ανάμεσα στα διάσπαρτα σίδερα,

το DNA έδειξε πως ήταν δικό του.

Κλαίω για τον άγνωστο

που ήταν πάντα μόνος του

και δεν τον αναζήτησε κανείς

γιατί δεν είχε ποτέ και κανέναν δίπλα του.

Μόνος.

Πάντα μόνος.

Στα αζήτητα

ακόμα και στο ψυγείο του νεκροτομείου.

Κλαίω για ‘τη μάνα,

που δεν θα ξαναδεί το σγουρόμαλλο αγόρι της.

Κλαίω για τον πατέρα,

που έχασε την πριγκίπισσά του.

Κλαίω για κείνη,

που έχασε τον αγαπημένο της.

Κλαίω για τον άγνωστο

που ήταν πάντα μόνος του.

Κλαίω για την πατρίδα μου

που χρόνια τώρα

με ανελέητο τρόπο

βρίσκει τον τρόπο

να σκοτώνει τα παιδιά της.

Κλαίω για τη μάνα.

Κλαίω για τον πατέρα.

Κλαίω για κείνη.

Κλαίω για τον άγνωστο.

Κλαίω για την πατρίδα μου.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

Κλαίω.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ