Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Από τότε που κρέμασες

την αλυσίδα της αγάπης

στον λαιμό μου:

Το φως άρχισε να βγαίνει

μέσα απ’ τα μάτια σου.

Τα χρώματα ζωήρεψαν

κι έλαμψαν στο χαμόγελό σου.

Η θαλπωρή της ζεστασιάς ανάβλυσε

από την αγκαλιά σου.

Αγάπησα άνευ όρων τους ήχους

αλλά ακόμα και τις σιωπές σου.

 

Όλα γίνανε τόσο γρήγορα κι απλά,

ο αέρας καθάρισε

τις ομίχλες του παρελθόντος

και γέμισε με μεθυστικά αρώματα

θάμνων και λουλουδιών

το τώρα

και τις προοπτικές του αύριο.

 

Νέες αισθήσεις φύτρωσαν στο κορμί μου.

Οι ορίζοντες χρωματίστηκαν,

η θάλασσα γέμισε με περισσότερο μπλε,

τα βουνά και τα ποτάμια πρασίνισαν,

τα πουλιά κελάηδησαν χαρούμενα,

ακόμα και οι νεράιδες και τα ξωτικά

δήλωσαν με κάθε τρόπο

την εξαίσια παρουσία τους.

 

Ήλιε μου, Γη μου και Φεγγάρι μου,

η αλυσίδα της αγάπης με κάνει μπροστά σας

να στέκομαι χαρούμενος,

έκθαμβος αλλά και δυνατός,

καθώς αντιλαμβάνομαι το νόημα της ύπαρξής μου.

Σαν τον καλύτερο δάσκαλο μου δείχνει

πώς να βλέπω

και όχι τι να βλέπω.

 

Η αλυσίδα της αγάπης

σαν τη διάφανη θάλασσα

τα κάνει όλα ολοκαίνουργια,

γεννά πρωτόγνωρες επιθυμίες

κι αντανακλά άλικο και σεπτό φως,

για όσα η ψυχή ποθεί

και η καρδιά λαχταράει,

αλλά δεν έχουν ακόμα προλάβει να ζήσουν...

 

Αχ,

τι όμορφα που έγιναν τ’ άστρα της νύχτας.

Σαν χρυσές κι ασημένιες πυγολαμπίδες

στολίζουν πλέον τα σκοτάδια.

 

Είναι κάτι πρωτόγνωρες στιγμές

που τις ζω τώρα με σένα,

και που ζητάω συγνώμη

γιατί μέχρι χθες δεν ήμουνα ευγνώμων

στη ζωή

για τη ζωή μου.

Ναι, για όλα,

χαρές, ελπίδες, όνειρα, λύπες.

Ναι, για όλα,

όσα έζησα και θα ζήσω.

 

Κι όταν η μέρα φεύγει

κι απλά κλείνω τα μάτια μου,

η αλυσίδα της αγάπης γίνεται ο βαρκάρης

που με πάει

και με φέρνει τραγουδώντας

πάνω στα κρυστάλλινα νερά της χώρας

με τις γόνδολες των γλυκών ονείρων.

 

Εκεί,

που φαντασία και πραγματικότητα γίνονται ένα,

σ’ έναν κόσμο χερουβικών πλασμάτων

που όλα μαζί σε προτρέπουν,

φωνάζοντας ακόμα και σιωπηρά.

 

Βλέπε τον κόσμο

με τα μάτια μικρού παιδιού.

Αγάπησε τη μέρα.

Ζήσε τη μέρα

κι ευχαρίστησε το χθες

που σ’ έφερε μέχρι εδώ.

Μύρια αγριολούλουδα

πεθαίνουν πριν ανθίσουν.

Κοίτα στο βλέμμα τους

τον μαρασμό για ότι χάνουν,

για ότι δεν πρόλαβαν να ευφρανθούν.

Αξίζει όσο ζεις

να γεμίσεις μία μία

όλες τις στιγμές

με αγάπη και με αγάπη και με αγάπη.

Μην αφήσεις να στις κλέβουν ο άνεμος

και τα ταραχώδη κύματα.

 

Κοίταξε μέσα σου με δέος

κι αποκάλυψε τις αλήθειες

και τις ανείπωτες επιθυμίες

που είναι ατέλειωτες και βαθιές

όσο ο ουρανός και η θάλασσα,

διερεύνησέ τες, διεκδίκησέ τες,

δημιούργησέ τες, κατάκτησέ τες

όσο το φως του Θεού,

ακόμα και η σκιά Του

σ’ ακολουθεί,

όσο είναι μαζί σου.

 

Χρωστάς στον εαυτό σου:

το μεγαλείο της συγκατάνευσης,

την υπεροχή της απλότητας,

τη σοφία που την παίρνεις από τα μικρά πράγματα,

τη διαρκή αναζήτηση της προσωπικής γαλήνης,

την ηδονή του έρωτα που ιερουργεί

και τον θρίαμβο της πραγματικής αγάπης.

 

Ο πιο πολύτιμος θησαυρός γνώσεων

βρίσκεται στη χαρούμενη εσωτερική άφωνη φωνή

της επιείκειας και της στοργής

που σε πλάθει,

σε διαπαιδαγωγεί,

σε διαμορφώνει

σε καθοδηγεί

και σε ταξιδεύει.

 

Αγνάντεψε απλά και παραδειγματίσου

από την πιο ενεργητική δύναμη,

την πιο αυθόρμητη έκφραση προσφοράς

που δωρίζει το χάιδεμα του Ήλιου

στη Γη και στο Φεγγάρι,

ερωτοτροπώντας με τα δυο τους παθιασμένα,

άλλοτε με το φως του

κι άλλοτε με το σκοτάδι του,

οργώνοντάς τα χωροχρονικά,

θροΐζοντάς τα με ζωή

σπέρνοντάς τα

και ονειρικά ομορφαίνοντάς τας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-1 (Δ:19-8-24)