6-3: ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Η ζωή είναι φτιαγμένη για το τώρα,

και δεν είναι για το χθες,

και δεν είναι για το αύριο.

Το χθες πέρασε και δε θα ξαναρθεί.

Το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει.

Το τώρα έχει άπειρες στιγμές

ίσως τυχαίες κι απροσδόκητες

σαν πινελιές ζωγραφιάς,

στιγμές-σπίθες φωτιάς

που τρεμοπαίζουν πριν χαθούν,

αφήνοντας μερικές φορές αποτυπώματα

εκλάμψεις ή φωτεινά διαμαντάκια

στην καρδιά και στο μυαλό.

Τα διαμαντάκια είναι για τους λίγους

γι’ αυτό έχουν κι αξία.

Μια στιγμή μπορεί να είναι πιο μεγάλη,

μοναδική και τελευταία

από μια ολόκληρη ζωή.

Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο.

Η δυσκολία είναι δημιούργημα

ανθρώπινου διαλογισμού.

Ζήσε με ένταση,

μη χάνεις το τώρα,

δε θα ξανάρθει.

Τη δυσκολία μετέτρεψέ την σε δοκιμασία,

τη δοκιμασία μετέτρεψέ την σε προετοιμασία,

την προετοιμασία μετέτρεψέ την σε δημιουργία,

τη δημιουργία μετέτρεψέ την σε αποκομιδή.

Ο,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις.

Από τον χορό της φωτιάς

κράτα μόνο τον αχνό της υπέροχης ζεστασιάς

που χαρίζει η φαντασία,

η ελπίδα και τ’ όνειρο

που χαρίζει η πραγματικότητα του τώρα.

Το ονειροπόλημα

που περιέχεται σε μια ολόκληρη στιγμή

απλώνεται παντού,

και το άρωμα και την υφή του δεν το χωράει

ούτε το χωροχρονικό Σύμπαν.

Τα διαμαντάκια σου

ξέρουν που να πάνε,

και πάνε εκεί

που δεν αφήνουν τίποτα ανεκμετάλλευτο

και που είναι καλοδεχούμενα.

Κάπου κάπου

άφησε τις αισθήσεις σου να ταξιδέψουν,

απολαμβάνοντας όλες τις στιγμές

αφήνοντας πίσω τις σκέψεις

που προκαλούν τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Απόλαυσε τα χρώματα,

τους ήχους

και τις μυρωδιές,

χαλάρωσε

και γίνε ένα μαζί τους

και γίνε ένα με το τώρα.

Η ζωή είναι φτιαγμένη για το τώρα

και δεν είναι για το χθες,

και δεν είναι για το αύριο.

Το χθες πέρασε και δε θα ξαναρθεί.

Το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει.

Ένα τριαντάφυλλο στο φεγγάρι

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΑΖΕΙ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Τώρα που τ’ αστέρια

δεν είναι μικροσκοπικά χρυσά κι ασημένια φώτα,

ήρθαν πιο κοντά μας,

άφησαν ξέπλεκα τα μαλλιά τους

ν’ ακουμπούν τις κορυφές των βουνών,

έγιναν μεγάλα μάτια

κι οδηγός μου

να σε ξαναβρώ κάποτε,

να σε ξανασυναντήσω.

Τώρα γλυκιά κι αγαπημένη μου

θα σου χαρίσω τριαντάφυλλα

να τα φυτέψεις στο χώμα τους.

Μη μου αρνηθείς

αυτή την παράκληση.

Και μην ξεχάσεις

να χαιρετήσεις το Φεγγάρι,

την ώρα που αναδύεται ή καταδύεται,

την ώρα του αποχωρισμού του από τη θάλασσα,

καθώς τη φιλάει να ξέρεις πως εγώ,

στην αθέατη πλευρά του,

κρύβω τα δάκρυά μου.

Ακόμα κι ο Ήλιος,

καθώς γέρνει πίσω απ’ το βουνό,

αντιγράφει κάθε φορά

τα ματόκλαδά σου όταν έκλεισαν,

φέρνοντας όλο το σκοτάδι της νύχτας,

αστέρι της ζωής μου,

στα μάτια μου.

Η νύχτα που σ’ έκλεψε θρηνεί

με τη θεία φωνή της

για τη χαμένη αγκαλιά σου.

Καθώς σ’ αναζητώ

στη σιγαλιά της μοναξιάς μου

ο άνεμος,

η βροχή

και το χιόνι,

χορεύουν μοιρολογώντας με άφωνη φωνή,

μα τόσο δυνατά,

μα τόσο δυνατά

για το δράμα

και την απέραντη θλίψη μου.

Και η σιωπή,

που ήταν πάντα εύσχημη μαζί σου,

ανταριάζει τη γαλήνη της,

και φωνάζει με λαχτάρα το όνομά σου.

Αχ,

στις φλέβες μου,

έγινε κυρίαρχη πλέον

η παραφορά των κυμάτων της θάλασσας.

Αχ,

της καρδιάς μου το σκοτάδι

έκανε τους κρίνους να κλείνουν

και τη μέρα.

Ένα παράπονο,

ένα γιατί,

σαν τραγικό ύστερο – στερνό γιατί,

μετά από εκείνη τη μαύρη στιγμή

κυριαρχεί στους τέσσερις ορίζοντες.

Οι καμπάνες του θανάτου

χτυπούν στα μηνίγγια μου

σαν ένα ανελέητο παράπονο

για όλα τα σ’ αγαπώ

που δεν ειπώθηκαν εκ μέρους μου.

Για όλα τα σ’ αγαπώ

που όταν μου τα έλεγες εσύ,

με κλειστά δαμασμένα χείλη

αλλά και με κλειστά υγρά ματόκλαδα,

έστελναν όλου του κόσμου:

τις ομορφιές,

τις χαρές,

τις ελπίδες,

τα όνειρα,

να αλωνίζουν πανηγυρικά,

και με το πάθος του Ήλιου να φωτίζουν

και να συνταράσουν ,

την ψυχή μου.

Αχ, στο μυαλό

η αγωνία και ο πόνος φώλιασαν

σαν τον κούκο στο κλουβί του

και η ερημιά κλείδωσε τις πόρτες:

Στα λουλουδοπέταλα

ώστε να μην ευωδιάζουν το άρωμα της αγάπης.

Στα αγριοπούλια να κελαηδούν

διατρανώνοντας το νόημα

και την ουσία της ερωτικής αγκαλιάς.

Τώρα που τ’ αστέρια

δεν είναι μικροσκοπικά χρυσά κι ασημένια φώτα,

ήρθαν πιο κοντά μου

κι έγιναν στα ταξίδια του μυαλού μου

χαμογελαστά μάτια,

ελεύθερα, αληθινά, ελπιδοφόρα,

ηλιοφώτιστα μονοπάτια κι οδηγοί

για να σε ξανασυναντήσω.

Πάνω σ’ ένα φτερωτό άλογο,

θα εξερευνήσω για σένα

όλες τις κρυφές φωλιές της ευτυχίας

των πελάγων του Σύμπαντος.

Θα έρθω να σε βρω ψυχούλα μου,

να σου χαρίσω μοναδικές,

άπειρες,

ευωδιαστές λουλουδοστιγμές

να τις φυτέψω για πάντα πλέον

στον κήπο της αγκαλιάς σου.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

(ΑΝ.10) 3-38

 

ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ

Σε ψάχνω.

Πού μπορώ να σε βρω;

Σε ικετεύω.

Χάνομαι.

Μοιάζεις μ’ έναν άγγελο

που κατέβηκε απ’ τα χρυσασημένια άστρα,

απ’ τον Ήλιο τον ταξιδευτή,

απ’ το μεταξένιο Φεγγάρι

και ακροβατεί σε ξέφωτο μονοπάτι.

Ποια μοίρα σ’ άφησε

να δραπετεύσεις απ’ τα όνειρά μου

και φτερουγίζεις ασύλληπτη

φωτίζοντας και διεγείροντας

με ζώπυρο χρωμάτων

τους ουρανούς των ελπίδων μου;

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έχω μόνο μια καρδιά

γεμάτη πληγωμένα αισθήματα,

κι ένα μυαλό

που μπορεί ν’ αντιφέγγει

μόνο πίσω από τα κάγκελα της προδοσίας

και να προσμένει επαιτώντας

την ομορφιά του παραδεισένιου

δικού σου ουρανού.

Χωρίς εσένα,

τίποτα δεν έχει νόημα.

Είσαι τα πάντα.

Είσαι η βροχή που τρέχει

αναπηδώντας πάνω στο χώμα

και κυοφορεί την ομορφιά

και το άρωμα των λουλουδιών.

Στο πρόσωπό σου λάμπει

γδυτή η αλήθεια της αμόλυντης αγάπης

και του παρθενικού έρωτα.

Στα μάτια σου φεγγρίζουν,

θεσπέσιοι κήποι

και με ροδοπέταλα θροΐζουν

ραίνοντας το σώμα

και την ψυχή μου.

Μήπως έχασα τα λογικά μου;

Όλα μιλούν για σένα,

κι ότι αγγίζεις λάμπει,

ορχείται χωρίς ανταλλάγματα

και γίνεται καινούργιο.

Η απουσία σου,

έκανε δύσκολες τις στιγμές,

μπέρδευε το χρόνο,

ξεθώριαζε τα χρώματα,

χάλαγε τους ρυθμούς της μουσικής.

Ακόμα και ο χορός των αναμνήσεων

με έκανε να νιώθω

πως υπήρχα μόνον

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έπρεπε να την αφήσω

και να φύγω από τότε,

ν’ ακολουθήσω σαν τους γλάρους

τις θαλασσοπορίες των καραβιών

και να ψάξω

και να σε βρω

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Έπρεπε…

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-21 (Δ:13-10-24)

 

TOTE ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Αγαπημένη μου.

Καθώς το κύμα παφλάζει στ’ ακρογιάλι,

ακούω να φτάνει το παράπονό του

για την αγάπη μας,

που χάθηκε τόσο άδοξα

στα βαθιά της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Όταν το Φεγγάρι

διαπίστωσε την απουσία σου,

γέμισε αίμα και δάκρυα τους τέσσερις ορίζοντες.

Η νύχτα της καρδιάς

έκανε πλέον τα ψιθυρίσματα των συναισθημάτων

γοερές κραυγές αναζήτησής σου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Τα τριαντάφυλλα των ακροδαχτύλων σου

δε με χαϊδεύουν όπως άλλοτε,

αλλά αγκάθια έγιναν

και μακρόπνοη ερημιά.

Φαραωνικές πληγές οι θύμισες.

Σε ψάχνουν τα μάτια μου,

ανάμεσα απ΄ τα χωματιστά κοράλλια,

τις θαλάσσιες ανεμώνες,

τις μέδουσες,

τα βότσαλα

και τους βράχους.

Τα κύματα απλώνουν μαύρα σεντόνια

μαρτυρικών σκιών του παρελθόντος.

Οι χθεσινές ομορφιές,

έγιναν μαχαιριές

και μόνο δύσκολες στιγμές

φέρνει η απόσταση που μας χωρίζει.

Στιγμές που θεριεύουν

την οπτική της μοναξιάς,

του χαμένου έρωτα

και του ανεκπλήρωτου πόθου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Δεν έχει πλέον σημασία

να ζω πολλές στιγμές.

Σημασία έχει να ζω

έστω λίγες στιγμές

που να έχουν αξία.

Θα σ’ αγαπώ πάντα

και θα σε περιμένω να έρθεις ξανά εδώ

μια φεγγαρόλουστη νύχτα

στο ακρογιάλι της θάλασσάς μας.

Σαν τότε που το Φεγγάρι,

βάρκα στο πέλαγος πάνω,

φλυαρούσε με το κύμα,

και στόχευε με το αιμάτινο τόξο του,

γράφοντας τους τελευταίους φωτεινούς στίχους

για τον έρωτα

και την αγάπη μας.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσέ με,

κάθε μέρα ξαναγεννιέσαι

απ’ το χθες μου.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τον νου

και την καρδιά μου,

σαν το μετέωρο πέταγμα της λέαινας

στέκεσαι από πάνω τους

και δεν αφήνεις να ημερέψουν.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τα όνειρά μου

που προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν

και να ξαναφέρουν πίσω την πριγκίπισσά μου,

το λίκνισμα και τα γέλια της,

αντιγράφοντας τα κύματα της θάλασσας,

όταν έσκαγαν παφλάζοντας

στην άμμο,

στα βότσαλα,

στα βράχια,

στο κορμί της,

στο νου μου,

στην καρδιά μου,

στην ψυχή μου

πάνω...

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΟΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΩ _ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 Ο άνθρωπος - λύκος  

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όπως φυσούν

οι ρωμαλέοι μυώνες

του ανοιξιάτικου ανέμου

και γέρνουν τα στάχυα του κάμπου…

 

Όπως τα σύννεφα

κλέβουν τη λάμψη απ’ τον ουρανό

και ο μπάτης περιδινεί

μαζί με τη θάλασσα

την άμμο της ακρογιαλιάς…

 

Όπως τα τρυφερά κλαδιά της μυγδαλιάς

γεννούν τα μυρωδάτα άνθη

αναζητώντας τον  Ήλιο

και διασκορπίζονται στους δρόμους

που κτίζει ο παγωμένος βοριάς…

 

Όπως λάμπει η ομορφιά

καθώς φέρνουν το φως

οι πορτοκαλή ηλιαχτίδες

στις θαλασσινές σπηλιές

και τρομάζει το τικ τοκ

όταν είναι σκοτάδι

καθώς τρέχουν τα δάκρυα των αιώνων

απ’ τους σταλαχτίτες…

 

Κάπως έτσι χτυπά

και σε καλεί η καρδιά μου

να εισβάλεις στο αίμα της,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

όταν έχεις καρδιά

μπορείς να πιστεύεις στα θαύματα

και να γίνεσαι ένα

με την πολυκύμαντη θάλασσα,

το πάφλασμα

και τον φλοίσβο της.

 

Αχ,

σε βλέπω με κλειστά τα μάτια,

σ’ ακούω με σφραγισμένα τ’ αφτιά,

σ’ αγκαλιάζω κι όταν είσαι στα ξένα,

με κλειδωμένη την εικόνα

και το άρωμά σου στην καρδιά μου,

δεν έχει σημασία πλέον,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

ο ίλιγγος της αγάπη σου

μ’ έφερε να ζήσω ατενίζοντας

έναν κόσμο ξεχωριστό.

 

Τα σύννεφα φτεροκοπώντας

ερωτοτροπούν με τα μποστάνια

σαν τις πεταλούδες με τα άνθη.

Τα πυρωμένα άστρα τρεμοσαλεύουν

στολίζοντας στο αντιφέγγισμά τους

με φωτοβολίδες από ευχές

τα σκοτεινά Σύμπαντα.

 

Ο  Ήλιος όταν δε βάφει τους ορίζοντες

με το αίμα του ρόδου και του ροδιού,

χτενίζει τις φαβέλες του Φεγγαριού

με χρυσοκέντητες δαντελωτές μαργαρίτες.

 

Αχ,

κάνεις τ’ αστέρια πιο όμορφα

ασημοφορώντας τους

τα φώτα της αγάπης

και του έρωτα,

ξεντύνοντάς τα απ΄τα σκοτάδια τους.

 

Αχ, το Φεγγάρι.

Ναι, το Φεγγάρι,

αντιγράφει το χρώμα των ματιών σου

όταν έρχεσαι

και κρύβεται πίσω απ’ τα βουνά

σκορπίζοντας τα βότσαλα,

σκοτίζοντας την άμμο

χωρίς αφρό και ιώδιο,

με ψηφίδες θρήνου

και φυσαλίδες πνιγμού

και αργού θανάτου,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Σ’ αγαπάω τόσο

που φοβάμαι μήπως

και δεν προλάβω να κάνω

όσο ζω,

όσο ζεις,

όσα πρέπει για σένα

και μένα.

 

Μ.Κ 7-2 (Δ:18-8-24) 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ