ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όταν ο Θεός

στέκεται σαν ένας καθρέπτης απέναντί σου

και σε κοιτάζει όπως τον κοιτάζεις.

 

Όταν η ζωή είναι αλλού,

είναι άπειρη, αδιανόητη, απρόβλεπτη

και αδιαπραγμάτευτη

και δεν είναι δυνατόν να την ερμηνεύσεις

στον απειροελάχιστο χωρόχρονο

της γήινης επίσκεψής σου.

 

Χωρίς το πάθος της δημιουργίας,

τη θετική προσδοκία

και την ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα,

πώς μπορείς να ζήσεις;

 

Η αγάπη παίζει αιώνια τραμπάλα με τη λογική,

κι ο έρωτας με την προσωρινότητα,

αλλά μόνον αυτά τα δυο

μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο

και η έλλειψή τους,

ακόμα κι αν έχεις όλα τ’ άλλα,

δυστυχισμένο.

 

Η ζωή μας

είναι ένα μεγάλο

και μοναδικό ταξίδι.

Οι καλύτερες στάσεις μας

είναι οι συναντήσεις μας

με τους ξεχωριστούς ανθρώπους.

 

Μη προσπαθήσεις να φτιάξεις τον κόσμο

αλλάζοντας τους άλλους.

Ο κόσμος αλλάζει,

αλλάζοντας τον εαυτό σου.

 

Και στην τελική τι είσαι;

Λιποτάκτης της πραγματικότητας

δέσμιος των παθών

και θαμώνας ονείρων.

Αλλιώς πώς να το παλέψεις

όταν αναλογίζεσαι

ότι οι στιγμές είναι ανεπανάληπτες

και οδεύεις προς το τέλος

και μια νέα άγνωστη αρχή...

 

Βάδισε όρθιος

με ψηλά το κεφάλι

γνωρίζοντας καλά

ότι δεν κινδυνεύουν να πέσουν κάτω ποτέ

παρά μόνο αυτοί που σέρνονται.

 

Μη γίνεις σαν αυτούς

που λάτρεψαν,

που εμπιστεύτηκαν,

που χρησιμοποίησαν,

που πίστεψαν τις μεγάλες υποσχέσεις.

 

Κρίνε τους ανθρώπους

όχι από τα λόγια τους

αλλά από τα έργα τους.

 

Υπάρχει η μοναδική οδός

που βαδίζοντας στα χνάρια της

δικαιώνεται η ύπαρξή σου,

η οδός της ευθύτητας,

της ειλικρίνειας,

της εντιμότητας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-5 (Δ:12-7-24)

 

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΛΟΙΣΒΟ 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μια ολόκληρη ζωή

περιμένω την αγάπη σου.

 

Θέλω να γίνει τόσο έντονη

ώστε να με συνεπαίρνει,

όπως οι ανθοί της μυγδαλιάς

ζωγραφίζουν την ομορφιά

μες στο καταχείμωνο.

 

Θέλω να κυριεύει την καρδιά μου

με ισχυρό γλυκό πάθος,

σαν να κολυμπάμε πάνω στα δελφίνια,

στο βαθύ μπλε θαλασσινό νερό

τα καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα,

ακούγοντας, μαζί τους, τον φλοίσβο

καθώς τα κύματα θα χτυπούν

τις δαντελένιες ακτές του Αιγαίου Πελάγους.

 

Θέλω να σαρώνει το μυαλό μου

κάνοντάς το ν’ αντιστέκεται,

υπονομεύοντας κάθε αρνητική σκέψη,

καταργώντας όλους τους γήινους κανόνες

και τους αβάσταχτους ανθρώπινους νόμους

που καταδυναστεύουν με άκρατη βιαιότητα τον κόσμο.

 

Θέλω να διαδίδει με επαναστατικό μανιφέστο

και στο τελευταίο μόριο του κορμιού μου,

τη θέρμη της ερωτικής πανδαισίας,

ξεπλένοντάς το με τις αχτίδες του Ήλιου,

και την ερωδία του Φεγγαριού

παύοντας τον χώρο και τον χρόνο,

καταλύοντας κάθε νομοτέλειά τους,

δημιουργώντας το Σύμπαν μας απ’ την αρχή,

ονειρεμένο, θαυμάσιο, ατελείωτο και παντοτινό,

ευλογημένο απ’ τα βάθη των αιώνων.

 

Θέλω με νέες αισθήσεις και όργανα

που θα αρχίζουν και θα τελειώνουν

σε πλήρη συνεύρεση και συνταύτιση μεταξύ μας,

παίζοντας με τη μυρωδιά και την τρυφεράδα

των αναμνήσεων και των λουλουδιών,

την ομορφιά, την πανχρωμία

και την απεραντοσύνη των οριζόντων,

τη μουσικότητα του βουερού ανέμου,

του κελαρύσματος των ποταμών,

και του κελαηδήματος των αηδονιών,

να γίνουμε δυο παλλόμενα κόκκινα ρόδα

κάτω απ’ τις χρωματιστές φτερούγες

της αγάπης του αισθαντικού ουρανού.

 

Ω, αγάπη, μ’ έκανες να γελάω 

και να κλαίω με το τίποτα,

αναλύοντας: σε βροχή, σε χιόνι, σε χαλάζι

τα δάκρυα χαράς ή λύπης

κι αυτό δε μ’ έχει απογοητεύσει ποτέ.

 

Θέλω να γίνουμε δυο παλλόμενα κόκκινα ρόδα

σκαρφαλωμένα πάνω στον Αυγερινό

που λέει αντίο στ’ άστρα

και στα σκοτάδια της νύχτας,

να καλωσορίζουμε κάθε πρωινό

και να καλημερίζουμε όλους τους ανθρώπους,

υποδεικνύοντας τα ηλιομονοπάτια

της αγάπης και του έρωτα,

γεμίζοντας με φωλίτσες φωτός,

ζεστασιάς, γαλήνης κι ευτυχίας,

ακόμα και τις εσχατιές του κόσμου.

 

Θέλω σαν μοναδικοί οδηγητές,

με το σώμα και το πνεύμα μας

που θ’ αναπνέει ελεύθερα,

να στολίσουμε με νούφαρα αγάπης

φυτρωμένα κάτω απ’ τις σκιές

στα νερά των λιμνών της γης

αναζητώντας το αιθέριο φως,

στις γειτονιές του κόσμου,

γιατί η αγάπη είναι δένδρο

φορτωμένο με συναισθηματικά στολίδια

μοναδικών μαγικών στιγμών

που αναδεύει τα κλαδιά του ο άνεμος

και δίνει τη γεύση της ζωής,

γιατί η αγάπη είναι μια πνευματική κατάσταση.

 

ΑΝ.18) 6-27

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

 

ΣΑΝ ΔΡΑΠΕΤΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μακριά απ’ την κόλαση

της σιγαλιάς της λογικής

και το φόβο του ανεκπλήρωτου έρωτα,

αναζητώ ακόμα και στα συντρίμμια της ερημιάς

το δώμα της ψυχής σου.

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά, ,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Διψάω για σένα,

μικρή μου μεταξένια,

ηλιοβασίλεμα,

νύχτα μέθης μαγική

και ρόδινη αυγή,

μάτια γελαστά,

δάκρυα ζεστά,

χείλη φλογερά κι επίμονα

και μαλλιά ξανθά κυματιστά,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

 

Θεέ μου,

 με σένα,

στα πιο απλά

κρυβόταν η γαλήνη της ψυχής μου.

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Το πνεύμα και το σώμα μου

σ’ αγγίζει.

Μπαρκάρω να έρθω εκεί,

με βάρκα τη νοερή αγκαλιά σου.

Πυξίδα τ’ άστρα της ψυχής

που βγήκαν κάποτε

απ’ την αστραφτερή ματιά σου,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, πόσο τυφλός ήμουνα

ώστε να μη βλέπω όσο ήμασταν μαζί

τις αλήθειες της αγάπης σου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Κι αν θαλασσοταραχή και το μπουρίνι

με ρίχνουν στα βαθιά νερά να σεργιανάω,

τίποτα δε με τρομάζει,

δεν με σταματά.

Παίρνω τα σύννεφα αγκαλιά

και ξεδιψάω,

και συνεχίζοντας να ψάχνω σιωπηλά,

χωρίς κραυγές,

ρωτώντας πονάω,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, τι να κάνω;

Ήταν λάθος

που έκλεισα την καρδιά μου

και αντί με σιωπή και χαμόγελο,

δεν άνοιξα από τότε τα μάτια μου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα

μπορούσα να τρέχω πίσω

από τα όνειρά μου…

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Μ.Κ 7-4 (Δ:13-7-24)

 

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΑΛΜΑ ΤΗΣ ΛΕΑΙΝΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Η ζωή

είναι ένας δρόμος χρόνου

που κάθε μέτρο του

το ονομάζουμε στιγμή.

Βαδίζουμε πάνω του

ψάχνοντας μέσα κι έξω μας

τις χίμαιρες από τις αλήθειες

και τις αξίες

και πέφτουμε

και ματωμένοι σηκωνόμαστε

και συνεχίζουμε.

 

Και συναντάμε κάτι στιγμές

που γίνονται ώρες,

που γίνονται χρόνια,

που γίνονται αιώνες,

που φέρνουν μαζί τους,

ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας πει,

ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας διδάξει.

Και πώς να μη τις σταματήσεις,

να μη φύγουν,

να μη μας προσπεράσουν!

 

Ερωτεύσου την κάθε λεπτομέρεια της ζωή σου.

 

Ναι!

Αυτές είναι οι αξέχαστες στιγμές

που εναποθέτουν λουλουδοφώς

στην καρδιά,

στον νου,

στην ψυχή,

με λόγια,

εκδοχές,

χαμόγελα,

γέλια τρανταχτά,

ζεστές χειρονομίες,

αγκαλιές και φιλιά

και με σονέτα από φιλίες,

σπαραγμούς σιωπής

κι έρωτες

κι αγάπες.

 

Και τότε:

ο Ήλιος, το Φεγγάρι, η Γη

σταματούν να γυρίζουν,

και σαν μια φούχτα χρυσασημένια αστέρια

μεσ’ την απλότητα της ομορφιάς

χαμογελούν ακίνητα,

στολίζοντας το αύριο ξεχωριστό

με ταξιδευτές μελανορόδινους ορίζοντες.

 

Σαν το μετέωρο άλμα της λέαινας.

το παρόν και το μέλλον παγώνει,

η σκέψη χαιρετά τον χωρόχρονο

και οι δείχτες του ρολογιού

κολλάνε στο παρελθόν

εγκαταλείποντας πίσω στα αζήτητα

ό,τι πληγώνει.

 

Από το να λες φιλτραρισμένο

ό,τι σκέφτεσαι,

άνοιξε την καρδιά σου

και πες

ό,τι πραγματικά αισθάνεσαι.

Κανείς δε θα θυμάται ποτέ

αυτά που δεν είπες,

αυτά που σκέφτηκες.

«Σ’ αγαπώ… Σε θέλω… Σ’ έχω ανάγκη…»

 

Και τότε:

Τη φωνή της ερήμου την επικαλύπτει

η μουσική της θάλασσας.

Τον τρόμο της λαίλαπας τον κατευνάζει

η ασφάλεια των υπήνεμων λιμανιών.

Το χάος της καταιγίδας

το καταλαγιάζει η θαυμαστή ηρεμία

που κουβαλάνε μαζί τους

ο πρόσκαιρος ψίθυρος της βροχής

και το αντιφέγγισμα του χρωματιστού χαμόγελου

του ψυχικού ουράνιου τόξου.

 

Η ζωή

είναι ένας δρόμος χρόνου

που κάθε μέτρο του

το ονομάζουμε στιγμή.

Βαδίζουμε πάνω του

ψάχνοντας μέσα κι έξω μας

τις χίμαιρες από τις αλήθειες

και τις αξίες

και πέφτουμε

και ματωμένοι σηκωνόμαστε

και συνεχίζουμε.

 

Και βαδίζουμε

και βαδίζουμε,

δεμένοι στου χρονοκάβου τη ρωγμή

και κάτω απ’ το πετροβόλημα

των λυτρωμένων κυμάτων του ονείρου

τις βρίσκουμε…

Κι ας είναι γεμάτες ομίχλη,

τις φιλάμε σαν κόρες οφθαλμών

με απλανές διστακτικό βλέμμα προς τ’ αστέρια,

τις κάνουμε φως

που θροΐζουν με χρυσασημένια δάκρυα

και βαδίζουμε

και βαδίζουμε

και συνεχίζουμε…

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-3 (Δ:11-7-24)

 

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όπως φυσούν

οι ρωμαλέοι μυώνες

του ανοιξιάτικου ανέμου

και γέρνουν τα στάχυα του κάμπου…

 

Όπως τα σύννεφα

κλέβουν τη λάμψη απ’ τον ουρανό

και ο μπάτης περιδινεί

μαζί με τη θάλασσα

την άμμο της ακρογιαλιάς…

 

Όπως τα τρυφερά κλαδιά της μυγδαλιάς

γεννούν τα μυρωδάτα άνθη

αναζητώντας τον  Ήλιο

και διασκορπίζονται στους δρόμους

που κτίζει ο παγωμένος βοριάς…

 

Όπως λάμπει η ομορφιά

καθώς φέρνουν το φως

οι πορτοκαλή ηλιαχτίδες

στις θαλασσινές σπηλιές

και τρομάζει το τικ τοκ

όταν είναι σκοτάδι

καθώς τρέχουν τα δάκρυα των αιώνων

απ’ τους σταλαχτίτες…

 

Κάπως έτσι χτυπά

και σε καλεί η καρδιά μου

να εισβάλεις στο αίμα της,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

όταν έχεις καρδιά

μπορείς να πιστεύεις στα θαύματα

και να γίνεσαι ένα

με την πολυκύμαντη θάλασσα,

το πάφλασμα

και τον φλοίσβο της.

 

Αχ,

σε βλέπω με κλειστά τα μάτια,

σ’ ακούω με σφραγισμένα τ’ αφτιά,

σ’ αγκαλιάζω κι όταν είσαι στα ξένα,

με κλειδωμένη την εικόνα

και το άρωμά σου στην καρδιά μου,

δεν έχει σημασία πλέον,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

ο ίλιγγος της αγάπη σου

μ’ έφερε να ζήσω ατενίζοντας

έναν κόσμο ξεχωριστό.

 

Τα σύννεφα φτεροκοπώντας

ερωτοτροπούν με τα μποστάνια

σαν τις πεταλούδες με τα άνθη.

Τα πυρωμένα άστρα τρεμοσαλεύουν

στολίζοντας στο αντιφέγγισμά τους

με φωτοβολίδες από ευχές

τα σκοτεινά Σύμπαντα.

 

Ο  Ήλιος όταν δε βάφει τους ορίζοντες

με το αίμα του ρόδου και του ροδιού,

χτενίζει τις φαβέλες του Φεγγαριού

με χρυσοκέντητες δαντελωτές μαργαρίτες.

 

Αχ,

κάνεις τ’ αστέρια πιο όμορφα

ασημοφορώντας τους

τα φώτα της αγάπης

και του έρωτα,

ξεντύνοντάς τα απ΄τα σκοτάδια τους.

 

Αχ, το Φεγγάρι.

Ναι, το Φεγγάρι,

αντιγράφει το χρώμα των ματιών σου

όταν έρχεσαι

και κρύβεται πίσω απ’ τα βουνά

σκορπίζοντας τα βότσαλα,

σκοτίζοντας την άμμο

χωρίς αφρό και ιώδιο,

με ψηφίδες θρήνου

και φυσαλίδες πνιγμού

και αργού θανάτου,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Σ’ αγαπάω τόσο

που φοβάμαι μήπως

και δεν προλάβω να κάνω

όσο ζω,

όσο ζεις,

όσα πρέπει για σένα

και μένα.

 

Μ.Κ 7-2 (Δ:18-8-24) 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

 Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Από τότε που κρέμασες

την αλυσίδα της αγάπης

στον λαιμό μου:

Το φως άρχισε να βγαίνει

μέσα απ’ τα μάτια σου.

Τα χρώματα ζωήρεψαν

κι έλαμψαν στο χαμόγελό σου.

Η θαλπωρή της ζεστασιάς ανάβλυσε

από την αγκαλιά σου.

Αγάπησα άνευ όρων τους ήχους

αλλά ακόμα και τις σιωπές σου.

 

Όλα γίνανε τόσο γρήγορα κι απλά,

ο αέρας καθάρισε

τις ομίχλες του παρελθόντος

και γέμισε με μεθυστικά αρώματα

θάμνων και λουλουδιών

το τώρα

και τις προοπτικές του αύριο.

 

Νέες αισθήσεις φύτρωσαν στο κορμί μου.

Οι ορίζοντες χρωματίστηκαν,

η θάλασσα γέμισε με περισσότερο μπλε,

τα βουνά και τα ποτάμια πρασίνισαν,

τα πουλιά κελάηδησαν χαρούμενα,

ακόμα και οι νεράιδες και τα ξωτικά

δήλωσαν με κάθε τρόπο

την εξαίσια παρουσία τους.

 

Ήλιε μου, Γη μου και Φεγγάρι μου,

η αλυσίδα της αγάπης με κάνει μπροστά σας

να στέκομαι χαρούμενος,

έκθαμβος αλλά και δυνατός,

καθώς αντιλαμβάνομαι το νόημα της ύπαρξής μου.

Σαν τον καλύτερο δάσκαλο μου δείχνει

πώς να βλέπω

και όχι τι να βλέπω.

 

Η αλυσίδα της αγάπης

σαν τη διάφανη θάλασσα

τα κάνει όλα ολοκαίνουργια,

γεννά πρωτόγνωρες επιθυμίες

κι αντανακλά άλικο και σεπτό φως,

για όσα η ψυχή ποθεί

και η καρδιά λαχταράει,

αλλά δεν έχουν ακόμα προλάβει να ζήσουν...

 

Αχ,

τι όμορφα που έγιναν τ’ άστρα της νύχτας.

Σαν χρυσές κι ασημένιες πυγολαμπίδες

στολίζουν πλέον τα σκοτάδια.

 

Είναι κάτι πρωτόγνωρες στιγμές

που τις ζω τώρα με σένα,

και που ζητάω συγνώμη

γιατί μέχρι χθες δεν ήμουνα ευγνώμων

στη ζωή

για τη ζωή μου.

Ναι, για όλα,

χαρές, ελπίδες, όνειρα, λύπες.

Ναι, για όλα,

όσα έζησα και θα ζήσω.

 

Κι όταν η μέρα φεύγει

κι απλά κλείνω τα μάτια μου,

η αλυσίδα της αγάπης γίνεται ο βαρκάρης

που με πάει

και με φέρνει τραγουδώντας

πάνω στα κρυστάλλινα νερά της χώρας

με τις γόνδολες των γλυκών ονείρων.

 

Εκεί,

που φαντασία και πραγματικότητα γίνονται ένα,

σ’ έναν κόσμο χερουβικών πλασμάτων

που όλα μαζί σε προτρέπουν,

φωνάζοντας ακόμα και σιωπηρά.

 

Βλέπε τον κόσμο

με τα μάτια μικρού παιδιού.

Αγάπησε τη μέρα.

Ζήσε τη μέρα

κι ευχαρίστησε το χθες

που σ’ έφερε μέχρι εδώ.

Μύρια αγριολούλουδα

πεθαίνουν πριν ανθίσουν.

Κοίτα στο βλέμμα τους

τον μαρασμό για ότι χάνουν,

για ότι δεν πρόλαβαν να ευφρανθούν.

Αξίζει όσο ζεις

να γεμίσεις μία μία

όλες τις στιγμές

με αγάπη και με αγάπη και με αγάπη.

Μην αφήσεις να στις κλέβουν ο άνεμος

και τα ταραχώδη κύματα.

 

Κοίταξε μέσα σου με δέος

κι αποκάλυψε τις αλήθειες

και τις ανείπωτες επιθυμίες

που είναι ατέλειωτες και βαθιές

όσο ο ουρανός και η θάλασσα,

διερεύνησέ τες, διεκδίκησέ τες,

δημιούργησέ τες, κατάκτησέ τες

όσο το φως του Θεού,

ακόμα και η σκιά Του

σ’ ακολουθεί,

όσο είναι μαζί σου.

 

Χρωστάς στον εαυτό σου:

το μεγαλείο της συγκατάνευσης,

την υπεροχή της απλότητας,

τη σοφία που την παίρνεις από τα μικρά πράγματα,

τη διαρκή αναζήτηση της προσωπικής γαλήνης,

την ηδονή του έρωτα που ιερουργεί

και τον θρίαμβο της πραγματικής αγάπης.

 

Ο πιο πολύτιμος θησαυρός γνώσεων

βρίσκεται στη χαρούμενη εσωτερική άφωνη φωνή

της επιείκειας και της στοργής

που σε πλάθει,

σε διαπαιδαγωγεί,

σε διαμορφώνει

σε καθοδηγεί

και σε ταξιδεύει.

 

Αγνάντεψε απλά και παραδειγματίσου

από την πιο ενεργητική δύναμη,

την πιο αυθόρμητη έκφραση προσφοράς

που δωρίζει το χάιδεμα του Ήλιου

στη Γη και στο Φεγγάρι,

ερωτοτροπώντας με τα δυο τους παθιασμένα,

άλλοτε με το φως του

κι άλλοτε με το σκοτάδι του,

οργώνοντάς τα χωροχρονικά,

θροΐζοντάς τα με ζωή

σπέρνοντάς τα

και ονειρικά ομορφαίνοντάς τας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-1 (Δ:19-8-24)