ΕΙΣΑΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ήρθες στη ζωή μου ξαφνικά,

σιωπηλά,

ταπεινά,

χωρίς συστάσεις,

σε ξεχώρισα αμέσως

από το φωτεινό χαμόγελό σου.

Ό,τι χρειαζόμουνα

το έβλεπα στα μάτια σου.

Κι έγινες αγωνία,

λαχτάρα,

πάθος,

πόνος,

μα και η πιο τρανή ανίκητη αλήθεια,

να μου χαρίζει άπειρα φιλιά

και μια τεράστια αγκαλιά.

Κι έγινες φλόγα

που επίμονα ζεσταίνει

και φωτίζει

ελπιδοφόρα κι αισιόδοξα,

ακόμα και τα πιο νοτισμένα σκοτάδια

της ψυχής μου.

Έλα κοντά μου,

είσαι ό,τι πιο όμορφο μου συμβαίνει.

Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις.

Έχω τα χέρια μου ανοιχτά,

διάπλατα και σε περιμένουν.

Έγινες τραγούδι,

ήχος ψιθυριστός,

χρώμα,

φιγούρα,

νοερή εικόνα που ζωντανεύει,

τις νεκρές πολιτείες,

τα καμένα δένδρα,

τους σκοτεινούς δρόμους.

Καταργείς τη λογική

και τους φυσικούς νόμους,

ολοκληρώνεις τους ορίζοντες,

πολλαπλασιάζεις τα όνειρα,

μου βγάζεις συναισθήματα

που με κάνουν να χαμογελώ

και συνάμα να βουρκώνω.

Είσαι όπου υπάρχει ομορφιά:

στη Γη,

στη θάλασσα,

στον ουρανό,

στο φως

αλλά και στο σκοτάδι.

Σε βρίσκω

όπου έχω ανάγκη να σε βρω

και μου ζεσταίνεις την καρδιά,

πέφτοντας σαν τσεκούρι

και σπάζοντας τα παγωμένα βράδια

της θλίψης της μοναξιάς.

Κοίτα τ’ αστέρια του ουρανού

καθώς αθόρυβα σταλάζουν με δάκρυα

τα χρυσασημοκέντητα φτερά τους

και κατεβαίνουν χαμηλά

για να χαϊδέψουν τα μαλλιά σου,

και να σου πουν πόσο σε νοιάζομαι

ψιθυριστά ή κραυγαλέα,

και να φωτίσουν τη φωλιά

του έρωτα και της αγάπης,

ανέγγιχτη απ’ τους κακούς,

που έχτισα για σένα

στην πίσω πλευρά του Φεγγαριού.

Σ’ αγαπώ,

και σ’ αγαπώ περισσότερο

όταν μου λείπεις.

Με συντροφεύει η μορφή σου

που πλανιέται στη σκέψη μου

αλλά και στα όνειρά μου,

χαρίζοντάς μου τη γεύση της χαράς

απ’ τη θύμηση των χειλιών σου.

Και φοβάμαι μην ξεχάσεις

να με χαιρετήσεις,

ιδιαίτερα όταν νομίζω

ότι περνάς έξω απ’ το παράθυρό μου.

Και φοβάμαι μην αλλάξεις

το αθόρυβο μακρόσυρτο περπάτημά σου

και μου δείξεις ότι δε θέλεις

να ξανασυναντηθούμε,

έστω και νοερά

και ότι δεν είμαι εγώ

αυτός που ψάχνεις.

Σ’ αγαπώ…

ακόμα κι αν δε μ’ αγαπάς

γιατί είσαι πάντα εκεί,

όπου υπάρχει ομορφιά

ακόμα κι όταν είναι θλιμμένη.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-13 (Δ:11-7-24)

  

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ

 

Αχ, να μπορούσα,

των ματιών μου να σου χάριζα τις χάντρες,

κορυδαλλού φτερό και λεμονανθέ,

ώστε να δεις αυτό που είδα,

καθώς ταξίδεψα την ώρα του αποχωρισμού,

μέσ’ απ’ τα δικά σου μάτια.

 

Ο αέρας φυσούσε δυνατά,

τα δένδρα φυλλορροούσαν

πάνω στο πρόσωπό σου.

 

Η βροχή έβγαζε μέσ’ απ’ τα σπλάχνα της,

μουγκρητά πόνου και θλίψης,

ράπισμα στις ωραίες στιγμές,

πληγώνοντας μανιασμένα τα φιλιά της ακρογιαλιάς.

 

Το κλάμα των νυχτολούλουδων

έπαιζε με την αναπνοή του αέρα

κι ο χωρόχρονος με τ’ ατέλειωτα μάτια της νύχτας

μας εγκαλούσε στο χθες.

 

Ω, κόκκινη θλίψη,

αιμάτινη δαχτυλιά,

πρησμένα μάτια,

δαγκωμένα χείλη,

του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,

εσύ το ανέγνωρο φως

ωραιότατη,  ασάλευτη, κοιμωμένη

κι εγώ η σβησμένη φωτιά.

 

Οι αργυρές κλωστές που κρέμονταν

απ’ το χλωμό πρόσωπο του Φεγγαριού,

κάτω απ’ των αστεριών τον ερωτευμένο χορό

και το σπαρτάρισμα,

περιγράφανε την ομορφιά σου.

 

Το θάμπος που έβγαζε

το τρεχούμενο νερό του ποταμού,

πότιζε με φαρμάκι τα διψασμένα χείλη

που μέχρι τότε δρόσιζαν με στοίχους αέρινους,

τις φλόγες της αγάπη μας.

 

Εσύ Αιγόκερως κι εγώ Υδροχόος,

παίξαμε με τα πλεγμένα σώματά μας,

τραγουδήσαμε μ’ όλη μας τη δύναμη

και την ορμή του πόθου

μέχρι που την αρμονία του σκοταδιού

χάλασε η έκρηξη και ο κρότος

απ’ το εκκρεμές του χωρόχρονου.

 

Θρήνησε έναστρε ουρανέ,

Σείριε και Ωρίωνα δακρύστε,

ραγίστε πέτρες,

κορμοί των δένδρων λυγίστε,

ζώα του δάσους ριγήστε,

ρόδα μαδήστε 

και νούφαρα βουλιάξτε.

 

Ω, κόκκινη θλίψη,

αιμάτινη δαχτυλιά,

πρησμένα μάτια,

δαγκωμένα χείλη,

του αλόγου καλπασμέ σε σπασμένο καθρέπτη,

εσύ το ανέγνωρο φως

ωραιότατη,  ασάλευτη, κοιμωμένη

κι εγώ η σβησμένη φωτιά.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

 3-31 (Δ:22-11-24) 

 

ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ

Σε ψάχνω.

Πού μπορώ να σε βρω;

Σε ικετεύω.

Χάνομαι.

Μοιάζεις μ’ έναν άγγελο

που κατέβηκε απ’ τα χρυσασημένια άστρα,

απ’ τον Ήλιο τον ταξιδευτή,

απ’ το μεταξένιο Φεγγάρι

και ακροβατεί σε ξέφωτο μονοπάτι.

Ποια μοίρα σ’ άφησε

να δραπετεύσεις απ’ τα όνειρά μου

και φτερουγίζεις ασύλληπτη

φωτίζοντας και διεγείροντας

με ζώπυρο χρωμάτων

τους ουρανούς των ελπίδων μου;

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έχω μόνο μια καρδιά

γεμάτη πληγωμένα αισθήματα,

κι ένα μυαλό

που μπορεί ν’ αντιφέγγει

μόνο πίσω από τα κάγκελα της προδοσίας

και να προσμένει επαιτώντας

την ομορφιά του παραδεισένιου

δικού σου ουρανού.

Χωρίς εσένα,

τίποτα δεν έχει νόημα.

Είσαι τα πάντα.

Είσαι η βροχή που τρέχει

αναπηδώντας πάνω στο χώμα

και κυοφορεί την ομορφιά

και το άρωμα των λουλουδιών.

Στο πρόσωπό σου λάμπει

γδυτή η αλήθεια της αμόλυντης αγάπης

και του παρθενικού έρωτα.

Στα μάτια σου φεγγρίζουν,

θεσπέσιοι κήποι

και με ροδοπέταλα θροΐζουν

ραίνοντας το σώμα

και την ψυχή μου.

Μήπως έχασα τα λογικά μου;

Όλα μιλούν για σένα,

κι ότι αγγίζεις λάμπει,

ορχείται χωρίς ανταλλάγματα

και γίνεται καινούργιο.

Η απουσία σου,

έκανε δύσκολες τις στιγμές,

μπέρδευε το χρόνο,

ξεθώριαζε τα χρώματα,

χάλαγε τους ρυθμούς της μουσικής.

Ακόμα και ο χορός των αναμνήσεων

με έκανε να νιώθω

πως υπήρχα μόνον

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έπρεπε να την αφήσω

και να φύγω από τότε,

ν’ ακολουθήσω σαν τους γλάρους

τις θαλασσοπορίες των καραβιών

και να ψάξω

και να σε βρω

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Έπρεπε…

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-21 (Δ:13-10-24)

 

TOTE ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Αγαπημένη μου.

Καθώς το κύμα παφλάζει στ’ ακρογιάλι,

ακούω να φτάνει το παράπονό του

για την αγάπη μας,

που χάθηκε τόσο άδοξα

στα βαθιά της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Όταν το Φεγγάρι

διαπίστωσε την απουσία σου,

γέμισε αίμα και δάκρυα τους τέσσερις ορίζοντες.

Η νύχτα της καρδιάς

έκανε πλέον τα ψιθυρίσματα των συναισθημάτων

γοερές κραυγές αναζήτησής σου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Τα τριαντάφυλλα των ακροδαχτύλων σου

δε με χαϊδεύουν όπως άλλοτε,

αλλά αγκάθια έγιναν

και μακρόπνοη ερημιά.

Φαραωνικές πληγές οι θύμισες.

Σε ψάχνουν τα μάτια μου,

ανάμεσα απ΄ τα χωματιστά κοράλλια,

τις θαλάσσιες ανεμώνες,

τις μέδουσες,

τα βότσαλα

και τους βράχους.

Τα κύματα απλώνουν μαύρα σεντόνια

μαρτυρικών σκιών του παρελθόντος.

Οι χθεσινές ομορφιές,

έγιναν μαχαιριές

και μόνο δύσκολες στιγμές

φέρνει η απόσταση που μας χωρίζει.

Στιγμές που θεριεύουν

την οπτική της μοναξιάς,

του χαμένου έρωτα

και του ανεκπλήρωτου πόθου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Δεν έχει πλέον σημασία

να ζω πολλές στιγμές.

Σημασία έχει να ζω

έστω λίγες στιγμές

που να έχουν αξία.

Θα σ’ αγαπώ πάντα

και θα σε περιμένω να έρθεις ξανά εδώ

μια φεγγαρόλουστη νύχτα

στο ακρογιάλι της θάλασσάς μας.

Σαν τότε που το Φεγγάρι,

βάρκα στο πέλαγος πάνω,

φλυαρούσε με το κύμα,

και στόχευε με το αιμάτινο τόξο του,

γράφοντας τους τελευταίους φωτεινούς στίχους

για τον έρωτα

και την αγάπη μας.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσέ με,

κάθε μέρα ξαναγεννιέσαι

απ’ το χθες μου.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τον νου

και την καρδιά μου,

σαν το μετέωρο πέταγμα της λέαινας

στέκεσαι από πάνω τους

και δεν αφήνεις να ημερέψουν.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τα όνειρά μου

που προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν

και να ξαναφέρουν πίσω την πριγκίπισσά μου,

το λίκνισμα και τα γέλια της,

αντιγράφοντας τα κύματα της θάλασσας,

όταν έσκαγαν παφλάζοντας

στην άμμο,

στα βότσαλα,

στα βράχια,

στο κορμί της,

στο νου μου,

στην καρδιά μου,

στην ψυχή μου

πάνω...

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΟΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΩ _ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

«Κοίταξε το Φεγγάρι τι όμορφο που είναι;» της είπε. «Κι όμως, δεν είναι όμορφο για όλους τους ανθρώπους. Για κάποιους είναι ένας φακός, που τους χρησιμεύει να προχωράνε σαν τους κλέφτες, μες τη νύχτα».

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ