ΕΙΣΑΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ήρθες στη ζωή μου ξαφνικά,

σιωπηλά,

ταπεινά,

χωρίς συστάσεις,

σε ξεχώρισα αμέσως

από το φωτεινό χαμόγελό σου.

Ό,τι χρειαζόμουνα

το έβλεπα στα μάτια σου.

Κι έγινες αγωνία,

λαχτάρα,

πάθος,

πόνος,

μα και η πιο τρανή ανίκητη αλήθεια,

να μου χαρίζει άπειρα φιλιά

και μια τεράστια αγκαλιά.

Κι έγινες φλόγα

που επίμονα ζεσταίνει

και φωτίζει

ελπιδοφόρα κι αισιόδοξα,

ακόμα και τα πιο νοτισμένα σκοτάδια

της ψυχής μου.

Έλα κοντά μου,

είσαι ό,τι πιο όμορφο μου συμβαίνει.

Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις.

Έχω τα χέρια μου ανοιχτά,

διάπλατα και σε περιμένουν.

Έγινες τραγούδι,

ήχος ψιθυριστός,

χρώμα,

φιγούρα,

νοερή εικόνα που ζωντανεύει,

τις νεκρές πολιτείες,

τα καμένα δένδρα,

τους σκοτεινούς δρόμους.

Καταργείς τη λογική

και τους φυσικούς νόμους,

ολοκληρώνεις τους ορίζοντες,

πολλαπλασιάζεις τα όνειρα,

μου βγάζεις συναισθήματα

που με κάνουν να χαμογελώ

και συνάμα να βουρκώνω.

Είσαι όπου υπάρχει ομορφιά:

στη Γη,

στη θάλασσα,

στον ουρανό,

στο φως

αλλά και στο σκοτάδι.

Σε βρίσκω

όπου έχω ανάγκη να σε βρω

και μου ζεσταίνεις την καρδιά,

πέφτοντας σαν τσεκούρι

και σπάζοντας τα παγωμένα βράδια

της θλίψης της μοναξιάς.

Κοίτα τ’ αστέρια του ουρανού

καθώς αθόρυβα σταλάζουν με δάκρυα

τα χρυσασημοκέντητα φτερά τους

και κατεβαίνουν χαμηλά

για να χαϊδέψουν τα μαλλιά σου,

και να σου πουν πόσο σε νοιάζομαι

ψιθυριστά ή κραυγαλέα,

και να φωτίσουν τη φωλιά

του έρωτα και της αγάπης,

ανέγγιχτη απ’ τους κακούς,

που έχτισα για σένα

στην πίσω πλευρά του Φεγγαριού.

Σ’ αγαπώ,

και σ’ αγαπώ περισσότερο

όταν μου λείπεις.

Με συντροφεύει η μορφή σου

που πλανιέται στη σκέψη μου

αλλά και στα όνειρά μου,

χαρίζοντάς μου τη γεύση της χαράς

απ’ τη θύμηση των χειλιών σου.

Και φοβάμαι μην ξεχάσεις

να με χαιρετήσεις,

ιδιαίτερα όταν νομίζω

ότι περνάς έξω απ’ το παράθυρό μου.

Και φοβάμαι μην αλλάξεις

το αθόρυβο μακρόσυρτο περπάτημά σου

και μου δείξεις ότι δε θέλεις

να ξανασυναντηθούμε,

έστω και νοερά

και ότι δεν είμαι εγώ

αυτός που ψάχνεις.

Σ’ αγαπώ…

ακόμα κι αν δε μ’ αγαπάς

γιατί είσαι πάντα εκεί,

όπου υπάρχει ομορφιά

ακόμα κι όταν είναι θλιμμένη.

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-13 (Δ:11-7-24)