ΓΙΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΩ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ;

 

Σ’ αγαπώ,

είναι γραμμένο εκεί

στον γαλάζιο ουρανό,

στα νησιά,

στα βουνά,

στ’ ακρογιάλια,

στα ποτάμια,

στις λίμνες,

στις ξέρες.

 

Σ’ αγαπώ,

η αγάπη αυτή γεμίζει με Ήλιους,

Φεγγάρια,

Αστέρια,

μαγική θαλπωρή

κι εξαίσιο έγχρωμο φως,

τα σκοτάδια της νύχτας,

την ομίχλη,

τα φαράγγια,

τις σκιές των βροχών,

τη θλίψη των καιρών,

τις ανήλιες μέρες.

 

Σ’ αγαπώ,

κι όταν φεύγεις

και χάνεσαι,

χάνομαι κι εγώ,

τρέμουν τα φύλλα πάνω στα δένδρα,

τρέμει η καρδιά μου

κι όρθιος δεν μπορώ να σταθώ.

Ο άνεμος γίνεται βοριάς δυνατός,

τα φύλλα τα ρίχνει κάτω στο χώμα

και τα πάει σεργιάνι απ’ εδώ κι από κει,

σαν την αγάπη που παύει να υπάρχει

και μέχρι να φύγει φυλλοροεί.

 

Μα,

όταν έρχεσαι,

τι θαύμα Θεέ μου κι αυτό,

δένει η αγάπη

και γίνεται πιο δυνατή,

η χαρά,

και η Άνοιξη χαμογελά,

ο Ήλιος γίνεται ακόμα πιο λαμπρός,

στο Φεγγάρι φυτρώνουνε ρόδα,

απ’ τ’ Αστέρια χρυσές κι ασημένιες σταγόνες,

στάζουν νέκταρ μες στην καρδιά

και ποτίζουν κι ανθίζουν λουλουδένιες φωτιές

και κάνουν το στήθος να χτυπά

σαν τρελή, μαγεμένη καμπάνα.

 

Σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ τότε

γιατί λάμπεις σαν φωτιά,

γιατί γίνεσαι φως,

γιατί είσαι το φως μου.

Και δεν ξέρω άγγελέ μου

τι άλλο να πω;

Τι άλλο να κάνω;

Σ’ αγαπώ.

 

Σ’ αγαπώ,

γιατί γίνεσαι ο λόγος που υπάρχω,

που ζω.

Κι αν χαθείς;

Θα χαθώ.

Τι να την κάνω πλέον,

αυτή τη ζωή;

Χωρίς εσένα,

αυτή τη ζωή πλέον,

τι να την κάνω;

 

Για τι άλλο;

Πες γιατί άλλο

αξίζει να ζω πιο μεγάλο;

 

Ας λένε,

πως είναι γλυκιά η ζωή,

χωρίς εσένα είναι φαρμάκι.

Ας πεθάνω!

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 

#ΑΓΑΠΗ