ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΗΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Έτσι κι αλλιώς ήσουν πλασμένη

κάτω απ’ τους νυχτερινούς αστερισμούς,

απ’ το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα.

Μες στο καράβι που με πήγαινε μακριά,

η θύμησή μου ξαναγύριζε σε σένα,

κόρη της θάλασσας,

των λουλουδιών και του βορρά.

Μα ο ταξιδιώτης μου αυτός,

γύριζε πίσω προδομένος,

μοναχός,

γιατί η φλόγα κάθε ελπίδας επιστροφής είχε σβήσει

κι απ’ τα κύματα της πλώρης

μια φωνή,

έλεγε «αντίο»

και ήταν η δική σου.

Όμως, αγαπημένη μου,

θα έπρεπε να ξέρεις,

πολλές καρδιές ραγίσανε,

γιατί κάποια λόγια

μεταξύ τους δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Σκέψου,

πόσο υπέροχο θα ήταν·

όταν με σκεπτόσουν να το έλεγες,

όταν σου έλειπα να το φώναζες

κι όταν με νοιαζόσουν να το ένιωθα;

Κι αντίστροφα,

κόρη της θάλασσας, των λουλουδιών και του βορρά,

ποτέ δε σου ’χα πει λόγια,

που ίσως άλλαζαν το μέλλον της αγάπης μας.

Ήθελα να είμαι

ο ήρωας των ονείρων σου,

ο Σούπερμαν που θα έσωζε τον κόσμο σου

όταν αυτός θα απειλείτο.

Κι ακόμα,

ήθελα να ξέρεις,

πως ό,τι έγινα, έγινα για σένα.

Κι αν έγινα ένας ποιητής,

να συλλέξω ήθελα·

τη γλυκάδα και το άρωμα της γύρης

απ’ τα πέταλα των λουλουδιών

και να τα εναποθέσω στα χείλη σου,

να κλέψω ήθελα

την ομορφιά των χρωμάτων

του πρωινού και του ηλιοβασιλέματος

απ’ τα ταξίδια του κόσμου,

και την ουράνια χάρη 

της χρυσασημένιας ακτινοβολίας

των άστρων της νύχτας

και να περιλούσω προστατευτικά την ψυχή σου.

Μεταμορφώθηκα

σ’ ονειροπόλο ιεραπόστολο:

της ομορφιάς,

του έρωτα

και της αγάπης,

που άγγιζε πολλές φορές,

κι άλλες ξεπερνούσε,

τα όρια της τρέλας,

καθώς προσπαθούσε να ερμηνεύσει·

τη λάμψη των πλάνων σου ματιών,

καθώς  μ’ έσφιγγαν μέσα τους

κλείνοντας από ευτυχία τα βλέφαρά σου,

το τρέμουλο στα απαλά τα χείλη σου,

που λαχταρούσα,

το ναζιάρικο ηχόχρωμα της τρυφερής φωνής σου

αλλά και το σκίρτημα

που προκαλούσε στην καρδιά μου.

Τώρα, που είσαι μακριά

και η φωνή μου δε φτάνει στ’ αφτιά σου

και δεν μπορεί να σε ικετέψει,

να μου χαρίσεις και πάλι,

εκείνη τη θύελλα που έφερνες μαζί σου

και σάρωνε τις αισθήσεις μου,

θα ήθελα να μου εξηγήσεις,

πώς ήξεραν τα μάτια σου,

από τότε.

πως θ’ άφηνες για πάντα

ανεξίτηλα τα σημάδια σου

στο μυαλό και στην ψυχή μου;

Μες στο καράβι που με πήγαινε μακριά,

η θύμησή μου ξαναγύριζε σε σένα,

κόρη της θάλασσας,

των λουλουδιών και του βορρά.

Γι’ αυτό,

Θλιμμένα να σου πουν

απάντησα στα κύματα:

«Καλή σου τύχη όπου κι αν πας,

μα αν ποτέ με θυμηθείς,

για να με βρεις,

ψάξε·

στις ευωδιές των νυχτολούλουδων,

στων αηδονιών τις μαγικές φωνές,

στ’ ουρανού τα δάκρυα,

στου δειλινού τις φλόγες,

στης νύκτας τις σπαρακτικές κραυγές,

στ’ άστρα,

που λαμπυρίζοντας στον σκοτεινό ουρανό

της απουσίας τον καημό μοιρολογούν

και δένουν με μοναξιάς αγριόσυρμα

της δόλιας θύμησής μου,

τα σπασμένα».

Ψάξε,

σ’ εκείνη τη φεγγοβολή της αμμουδιάς,

που χόρευαν τα βότσαλα

στους ήχους της αγάπης μας,

ανάμεσα σε σένα

και σε μένα,

και μες στις θαλασσινές σπηλιές

που σταλαχτίτες μού δώριζες,

σταλιά-σταλιά αισθαντικά φιλιά,

πολύτιμους βραχόλιθους

σαν υποσχετικά,

διαμάντια της αγάπης σου

χαρούμενα υστερόγραφα με δάκρυα βρεγμένα.

Γιατί,

κι αν έγινα ποιητής,

το κάλεσμα να τραγουδώ

για την αγάπη και τον έρωτα

με τη φωνή του αηδονιού,

την ομορφιά τους να διαλαλώ

πετώντας πάνω,

από ψηλά σαν αετός:

από πόλεις,

από μονοπάτια ξέφωτα,

από γκρέμνες

αλλά και από απάτητα ονειρικά βουνά

για σένα έγινα,

μοναδικά για σένα».

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όταν ο Θεός

στέκεται σαν ένας καθρέπτης απέναντί σου

και σε κοιτάζει όπως τον κοιτάζεις.

 

Όταν η ζωή είναι αλλού,

είναι άπειρη, αδιανόητη, απρόβλεπτη

και αδιαπραγμάτευτη

και δεν είναι δυνατόν να την ερμηνεύσεις

στον απειροελάχιστο χωρόχρονο

της γήινης επίσκεψής σου.

 

Χωρίς το πάθος της δημιουργίας,

τη θετική προσδοκία

και την ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα,

πώς μπορείς να ζήσεις;

 

Η αγάπη παίζει αιώνια τραμπάλα με τη λογική,

κι ο έρωτας με την προσωρινότητα,

αλλά μόνον αυτά τα δυο

μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο

και η έλλειψή τους,

ακόμα κι αν έχεις όλα τ’ άλλα,

δυστυχισμένο.

 

Η ζωή μας

είναι ένα μεγάλο

και μοναδικό ταξίδι.

Οι καλύτερες στάσεις μας

είναι οι συναντήσεις μας

με τους ξεχωριστούς ανθρώπους.

 

Μη προσπαθήσεις να φτιάξεις τον κόσμο

αλλάζοντας τους άλλους.

Ο κόσμος αλλάζει,

αλλάζοντας τον εαυτό σου.

 

Και στην τελική τι είσαι;

Λιποτάκτης της πραγματικότητας

δέσμιος των παθών

και θαμώνας ονείρων.

Αλλιώς πώς να το παλέψεις

όταν αναλογίζεσαι

ότι οι στιγμές είναι ανεπανάληπτες

και οδεύεις προς το τέλος

και μια νέα άγνωστη αρχή...

 

Βάδισε όρθιος

με ψηλά το κεφάλι

γνωρίζοντας καλά

ότι δεν κινδυνεύουν να πέσουν κάτω ποτέ

παρά μόνο αυτοί που σέρνονται.

 

Μη γίνεις σαν αυτούς

που λάτρεψαν,

που εμπιστεύτηκαν,

που χρησιμοποίησαν,

που πίστεψαν τις μεγάλες υποσχέσεις.

 

Κρίνε τους ανθρώπους

όχι από τα λόγια τους

αλλά από τα έργα τους.

 

Υπάρχει η μοναδική οδός

που βαδίζοντας στα χνάρια της

δικαιώνεται η ύπαρξή σου,

η οδός της ευθύτητας,

της ειλικρίνειας,

της εντιμότητας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-5 (Δ:12-7-24)

 

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΛΟΙΣΒΟ 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μια ολόκληρη ζωή

περιμένω την αγάπη σου.

 

Θέλω να γίνει τόσο έντονη

ώστε να με συνεπαίρνει,

όπως οι ανθοί της μυγδαλιάς

ζωγραφίζουν την ομορφιά

μες στο καταχείμωνο.

 

Θέλω να κυριεύει την καρδιά μου

με ισχυρό γλυκό πάθος,

σαν να κολυμπάμε πάνω στα δελφίνια,

στο βαθύ μπλε θαλασσινό νερό

τα καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα,

ακούγοντας, μαζί τους, τον φλοίσβο

καθώς τα κύματα θα χτυπούν

τις δαντελένιες ακτές του Αιγαίου Πελάγους.

 

Θέλω να σαρώνει το μυαλό μου

κάνοντάς το ν’ αντιστέκεται,

υπονομεύοντας κάθε αρνητική σκέψη,

καταργώντας όλους τους γήινους κανόνες

και τους αβάσταχτους ανθρώπινους νόμους

που καταδυναστεύουν με άκρατη βιαιότητα τον κόσμο.

 

Θέλω να διαδίδει με επαναστατικό μανιφέστο

και στο τελευταίο μόριο του κορμιού μου,

τη θέρμη της ερωτικής πανδαισίας,

ξεπλένοντάς το με τις αχτίδες του Ήλιου,

και την ερωδία του Φεγγαριού

παύοντας τον χώρο και τον χρόνο,

καταλύοντας κάθε νομοτέλειά τους,

δημιουργώντας το Σύμπαν μας απ’ την αρχή,

ονειρεμένο, θαυμάσιο, ατελείωτο και παντοτινό,

ευλογημένο απ’ τα βάθη των αιώνων.

 

Θέλω με νέες αισθήσεις και όργανα

που θα αρχίζουν και θα τελειώνουν

σε πλήρη συνεύρεση και συνταύτιση μεταξύ μας,

παίζοντας με τη μυρωδιά και την τρυφεράδα

των αναμνήσεων και των λουλουδιών,

την ομορφιά, την πανχρωμία

και την απεραντοσύνη των οριζόντων,

τη μουσικότητα του βουερού ανέμου,

του κελαρύσματος των ποταμών,

και του κελαηδήματος των αηδονιών,

να γίνουμε δυο παλλόμενα κόκκινα ρόδα

κάτω απ’ τις χρωματιστές φτερούγες

της αγάπης του αισθαντικού ουρανού.

 

Ω, αγάπη, μ’ έκανες να γελάω 

και να κλαίω με το τίποτα,

αναλύοντας: σε βροχή, σε χιόνι, σε χαλάζι

τα δάκρυα χαράς ή λύπης

κι αυτό δε μ’ έχει απογοητεύσει ποτέ.

 

Θέλω να γίνουμε δυο παλλόμενα κόκκινα ρόδα

σκαρφαλωμένα πάνω στον Αυγερινό

που λέει αντίο στ’ άστρα

και στα σκοτάδια της νύχτας,

να καλωσορίζουμε κάθε πρωινό

και να καλημερίζουμε όλους τους ανθρώπους,

υποδεικνύοντας τα ηλιομονοπάτια

της αγάπης και του έρωτα,

γεμίζοντας με φωλίτσες φωτός,

ζεστασιάς, γαλήνης κι ευτυχίας,

ακόμα και τις εσχατιές του κόσμου.

 

Θέλω σαν μοναδικοί οδηγητές,

με το σώμα και το πνεύμα μας

που θ’ αναπνέει ελεύθερα,

να στολίσουμε με νούφαρα αγάπης

φυτρωμένα κάτω απ’ τις σκιές

στα νερά των λιμνών της γης

αναζητώντας το αιθέριο φως,

στις γειτονιές του κόσμου,

γιατί η αγάπη είναι δένδρο

φορτωμένο με συναισθηματικά στολίδια

μοναδικών μαγικών στιγμών

που αναδεύει τα κλαδιά του ο άνεμος

και δίνει τη γεύση της ζωής,

γιατί η αγάπη είναι μια πνευματική κατάσταση.

 

ΑΝ.18) 6-27

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

 

ΣΑΝ ΔΡΑΠΕΤΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μακριά απ’ την κόλαση

της σιγαλιάς της λογικής

και το φόβο του ανεκπλήρωτου έρωτα,

αναζητώ ακόμα και στα συντρίμμια της ερημιάς

το δώμα της ψυχής σου.

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά, ,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Διψάω για σένα,

μικρή μου μεταξένια,

ηλιοβασίλεμα,

νύχτα μέθης μαγική

και ρόδινη αυγή,

μάτια γελαστά,

δάκρυα ζεστά,

χείλη φλογερά κι επίμονα

και μαλλιά ξανθά κυματιστά,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

 

Θεέ μου,

 με σένα,

στα πιο απλά

κρυβόταν η γαλήνη της ψυχής μου.

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Το πνεύμα και το σώμα μου

σ’ αγγίζει.

Μπαρκάρω να έρθω εκεί,

με βάρκα τη νοερή αγκαλιά σου.

Πυξίδα τ’ άστρα της ψυχής

που βγήκαν κάποτε

απ’ την αστραφτερή ματιά σου,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, πόσο τυφλός ήμουνα

ώστε να μη βλέπω όσο ήμασταν μαζί

τις αλήθειες της αγάπης σου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Κι αν θαλασσοταραχή και το μπουρίνι

με ρίχνουν στα βαθιά νερά να σεργιανάω,

τίποτα δε με τρομάζει,

δεν με σταματά.

Παίρνω τα σύννεφα αγκαλιά

και ξεδιψάω,

και συνεχίζοντας να ψάχνω σιωπηλά,

χωρίς κραυγές,

ρωτώντας πονάω,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, τι να κάνω;

Ήταν λάθος

που έκλεισα την καρδιά μου

και αντί με σιωπή και χαμόγελο,

δεν άνοιξα από τότε τα μάτια μου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα

μπορούσα να τρέχω πίσω

από τα όνειρά μου…

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Μ.Κ 7-4 (Δ:13-7-24)

 

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΑΛΜΑ ΤΗΣ ΛΕΑΙΝΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Η ζωή

είναι ένας δρόμος χρόνου

που κάθε μέτρο του

το ονομάζουμε στιγμή.

Βαδίζουμε πάνω του

ψάχνοντας μέσα κι έξω μας

τις χίμαιρες από τις αλήθειες

και τις αξίες

και πέφτουμε

και ματωμένοι σηκωνόμαστε

και συνεχίζουμε.

 

Και συναντάμε κάτι στιγμές

που γίνονται ώρες,

που γίνονται χρόνια,

που γίνονται αιώνες,

που φέρνουν μαζί τους,

ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας πει,

ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας διδάξει.

Και πώς να μη τις σταματήσεις,

να μη φύγουν,

να μη μας προσπεράσουν!

 

Ερωτεύσου την κάθε λεπτομέρεια της ζωή σου.

 

Ναι!

Αυτές είναι οι αξέχαστες στιγμές

που εναποθέτουν λουλουδοφώς

στην καρδιά,

στον νου,

στην ψυχή,

με λόγια,

εκδοχές,

χαμόγελα,

γέλια τρανταχτά,

ζεστές χειρονομίες,

αγκαλιές και φιλιά

και με σονέτα από φιλίες,

σπαραγμούς σιωπής

κι έρωτες

κι αγάπες.

 

Και τότε:

ο Ήλιος, το Φεγγάρι, η Γη

σταματούν να γυρίζουν,

και σαν μια φούχτα χρυσασημένια αστέρια

μεσ’ την απλότητα της ομορφιάς

χαμογελούν ακίνητα,

στολίζοντας το αύριο ξεχωριστό

με ταξιδευτές μελανορόδινους ορίζοντες.

 

Σαν το μετέωρο άλμα της λέαινας.

το παρόν και το μέλλον παγώνει,

η σκέψη χαιρετά τον χωρόχρονο

και οι δείχτες του ρολογιού

κολλάνε στο παρελθόν

εγκαταλείποντας πίσω στα αζήτητα

ό,τι πληγώνει.

 

Από το να λες φιλτραρισμένο

ό,τι σκέφτεσαι,

άνοιξε την καρδιά σου

και πες

ό,τι πραγματικά αισθάνεσαι.

Κανείς δε θα θυμάται ποτέ

αυτά που δεν είπες,

αυτά που σκέφτηκες.

«Σ’ αγαπώ… Σε θέλω… Σ’ έχω ανάγκη…»

 

Και τότε:

Τη φωνή της ερήμου την επικαλύπτει

η μουσική της θάλασσας.

Τον τρόμο της λαίλαπας τον κατευνάζει

η ασφάλεια των υπήνεμων λιμανιών.

Το χάος της καταιγίδας

το καταλαγιάζει η θαυμαστή ηρεμία

που κουβαλάνε μαζί τους

ο πρόσκαιρος ψίθυρος της βροχής

και το αντιφέγγισμα του χρωματιστού χαμόγελου

του ψυχικού ουράνιου τόξου.

 

Η ζωή

είναι ένας δρόμος χρόνου

που κάθε μέτρο του

το ονομάζουμε στιγμή.

Βαδίζουμε πάνω του

ψάχνοντας μέσα κι έξω μας

τις χίμαιρες από τις αλήθειες

και τις αξίες

και πέφτουμε

και ματωμένοι σηκωνόμαστε

και συνεχίζουμε.

 

Και βαδίζουμε

και βαδίζουμε,

δεμένοι στου χρονοκάβου τη ρωγμή

και κάτω απ’ το πετροβόλημα

των λυτρωμένων κυμάτων του ονείρου

τις βρίσκουμε…

Κι ας είναι γεμάτες ομίχλη,

τις φιλάμε σαν κόρες οφθαλμών

με απλανές διστακτικό βλέμμα προς τ’ αστέρια,

τις κάνουμε φως

που θροΐζουν με χρυσασημένια δάκρυα

και βαδίζουμε

και βαδίζουμε

και συνεχίζουμε…

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-3 (Δ:11-7-24)

 

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όπως φυσούν

οι ρωμαλέοι μυώνες

του ανοιξιάτικου ανέμου

και γέρνουν τα στάχυα του κάμπου…

 

Όπως τα σύννεφα

κλέβουν τη λάμψη απ’ τον ουρανό

και ο μπάτης περιδινεί

μαζί με τη θάλασσα

την άμμο της ακρογιαλιάς…

 

Όπως τα τρυφερά κλαδιά της μυγδαλιάς

γεννούν τα μυρωδάτα άνθη

αναζητώντας τον  Ήλιο

και διασκορπίζονται στους δρόμους

που κτίζει ο παγωμένος βοριάς…

 

Όπως λάμπει η ομορφιά

καθώς φέρνουν το φως

οι πορτοκαλή ηλιαχτίδες

στις θαλασσινές σπηλιές

και τρομάζει το τικ τοκ

όταν είναι σκοτάδι

καθώς τρέχουν τα δάκρυα των αιώνων

απ’ τους σταλαχτίτες…

 

Κάπως έτσι χτυπά

και σε καλεί η καρδιά μου

να εισβάλεις στο αίμα της,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

όταν έχεις καρδιά

μπορείς να πιστεύεις στα θαύματα

και να γίνεσαι ένα

με την πολυκύμαντη θάλασσα,

το πάφλασμα

και τον φλοίσβο της.

 

Αχ,

σε βλέπω με κλειστά τα μάτια,

σ’ ακούω με σφραγισμένα τ’ αφτιά,

σ’ αγκαλιάζω κι όταν είσαι στα ξένα,

με κλειδωμένη την εικόνα

και το άρωμά σου στην καρδιά μου,

δεν έχει σημασία πλέον,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

ο ίλιγγος της αγάπη σου

μ’ έφερε να ζήσω ατενίζοντας

έναν κόσμο ξεχωριστό.

 

Τα σύννεφα φτεροκοπώντας

ερωτοτροπούν με τα μποστάνια

σαν τις πεταλούδες με τα άνθη.

Τα πυρωμένα άστρα τρεμοσαλεύουν

στολίζοντας στο αντιφέγγισμά τους

με φωτοβολίδες από ευχές

τα σκοτεινά Σύμπαντα.

 

Ο  Ήλιος όταν δε βάφει τους ορίζοντες

με το αίμα του ρόδου και του ροδιού,

χτενίζει τις φαβέλες του Φεγγαριού

με χρυσοκέντητες δαντελωτές μαργαρίτες.

 

Αχ,

κάνεις τ’ αστέρια πιο όμορφα

ασημοφορώντας τους

τα φώτα της αγάπης

και του έρωτα,

ξεντύνοντάς τα απ΄τα σκοτάδια τους.

 

Αχ, το Φεγγάρι.

Ναι, το Φεγγάρι,

αντιγράφει το χρώμα των ματιών σου

όταν έρχεσαι

και κρύβεται πίσω απ’ τα βουνά

σκορπίζοντας τα βότσαλα,

σκοτίζοντας την άμμο

χωρίς αφρό και ιώδιο,

με ψηφίδες θρήνου

και φυσαλίδες πνιγμού

και αργού θανάτου,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Σ’ αγαπάω τόσο

που φοβάμαι μήπως

και δεν προλάβω να κάνω

όσο ζω,

όσο ζεις,

όσα πρέπει για σένα

και μένα.

 

Μ.Κ 7-2 (Δ:18-8-24) 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ