ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ

Σε ψάχνω.

Πού μπορώ να σε βρω;

Σε ικετεύω.

Χάνομαι.

Μοιάζεις μ’ έναν άγγελο

που κατέβηκε απ’ τα χρυσασημένια άστρα,

απ’ τον Ήλιο τον ταξιδευτή,

απ’ το μεταξένιο Φεγγάρι

και ακροβατεί σε ξέφωτο μονοπάτι.

Ποια μοίρα σ’ άφησε

να δραπετεύσεις απ’ τα όνειρά μου

και φτερουγίζεις ασύλληπτη

φωτίζοντας και διεγείροντας

με ζώπυρο χρωμάτων

τους ουρανούς των ελπίδων μου;

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έχω μόνο μια καρδιά

γεμάτη πληγωμένα αισθήματα,

κι ένα μυαλό

που μπορεί ν’ αντιφέγγει

μόνο πίσω από τα κάγκελα της προδοσίας

και να προσμένει επαιτώντας

την ομορφιά του παραδεισένιου

δικού σου ουρανού.

Χωρίς εσένα,

τίποτα δεν έχει νόημα.

Είσαι τα πάντα.

Είσαι η βροχή που τρέχει

αναπηδώντας πάνω στο χώμα

και κυοφορεί την ομορφιά

και το άρωμα των λουλουδιών.

Στο πρόσωπό σου λάμπει

γδυτή η αλήθεια της αμόλυντης αγάπης

και του παρθενικού έρωτα.

Στα μάτια σου φεγγρίζουν,

θεσπέσιοι κήποι

και με ροδοπέταλα θροΐζουν

ραίνοντας το σώμα

και την ψυχή μου.

Μήπως έχασα τα λογικά μου;

Όλα μιλούν για σένα,

κι ότι αγγίζεις λάμπει,

ορχείται χωρίς ανταλλάγματα

και γίνεται καινούργιο.

Η απουσία σου,

έκανε δύσκολες τις στιγμές,

μπέρδευε το χρόνο,

ξεθώριαζε τα χρώματα,

χάλαγε τους ρυθμούς της μουσικής.

Ακόμα και ο χορός των αναμνήσεων

με έκανε να νιώθω

πως υπήρχα μόνον

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έπρεπε να την αφήσω

και να φύγω από τότε,

ν’ ακολουθήσω σαν τους γλάρους

τις θαλασσοπορίες των καραβιών

και να ψάξω

και να σε βρω

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Έπρεπε…

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-21 (Δ:13-10-24)

 

TOTE ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Αγαπημένη μου.

Καθώς το κύμα παφλάζει στ’ ακρογιάλι,

ακούω να φτάνει το παράπονό του

για την αγάπη μας,

που χάθηκε τόσο άδοξα

στα βαθιά της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Όταν το Φεγγάρι

διαπίστωσε την απουσία σου,

γέμισε αίμα και δάκρυα τους τέσσερις ορίζοντες.

Η νύχτα της καρδιάς

έκανε πλέον τα ψιθυρίσματα των συναισθημάτων

γοερές κραυγές αναζήτησής σου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Τα τριαντάφυλλα των ακροδαχτύλων σου

δε με χαϊδεύουν όπως άλλοτε,

αλλά αγκάθια έγιναν

και μακρόπνοη ερημιά.

Φαραωνικές πληγές οι θύμισες.

Σε ψάχνουν τα μάτια μου,

ανάμεσα απ΄ τα χωματιστά κοράλλια,

τις θαλάσσιες ανεμώνες,

τις μέδουσες,

τα βότσαλα

και τους βράχους.

Τα κύματα απλώνουν μαύρα σεντόνια

μαρτυρικών σκιών του παρελθόντος.

Οι χθεσινές ομορφιές,

έγιναν μαχαιριές

και μόνο δύσκολες στιγμές

φέρνει η απόσταση που μας χωρίζει.

Στιγμές που θεριεύουν

την οπτική της μοναξιάς,

του χαμένου έρωτα

και του ανεκπλήρωτου πόθου.

Γύρισε πίσω ή πάρε με μαζί σου.

Που να 'σαι τώρα;

Δεν έχει πλέον σημασία

να ζω πολλές στιγμές.

Σημασία έχει να ζω

έστω λίγες στιγμές

που να έχουν αξία.

Θα σ’ αγαπώ πάντα

και θα σε περιμένω να έρθεις ξανά εδώ

μια φεγγαρόλουστη νύχτα

στο ακρογιάλι της θάλασσάς μας.

Σαν τότε που το Φεγγάρι,

βάρκα στο πέλαγος πάνω,

φλυαρούσε με το κύμα,

και στόχευε με το αιμάτινο τόξο του,

γράφοντας τους τελευταίους φωτεινούς στίχους

για τον έρωτα

και την αγάπη μας.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσέ με,

κάθε μέρα ξαναγεννιέσαι

απ’ το χθες μου.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τον νου

και την καρδιά μου,

σαν το μετέωρο πέταγμα της λέαινας

στέκεσαι από πάνω τους

και δεν αφήνεις να ημερέψουν.

Ω, θλίψη,

λευτέρωσε τα όνειρά μου

που προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν

και να ξαναφέρουν πίσω την πριγκίπισσά μου,

το λίκνισμα και τα γέλια της,

αντιγράφοντας τα κύματα της θάλασσας,

όταν έσκαγαν παφλάζοντας

στην άμμο,

στα βότσαλα,

στα βράχια,

στο κορμί της,

στο νου μου,

στην καρδιά μου,

στην ψυχή μου

πάνω...

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΟΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΩ _ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

«Κοίταξε το Φεγγάρι τι όμορφο που είναι;» της είπε. «Κι όμως, δεν είναι όμορφο για όλους τους ανθρώπους. Για κάποιους είναι ένας φακός, που τους χρησιμεύει να προχωράνε σαν τους κλέφτες, μες τη νύχτα».

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 Ο άνθρωπος - λύκος  

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

ΑΝ.19) 6-31:  ΣΑΝ ΑΣΤΡΟ ΑΦΕΓΓΑΡΗΣ ΝΥΚΤΑΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν είμαι κοντά σου
γιατί με πας έτη φωτός μακριά,
κάπου εκεί πέρα,
στον αστερισμό της Ανδρομέδας.
Εκεί που όλα είναι τόσο διαφορετικά,
τόσο όμορφα, τόσο εξωπραγματικά,
όσο μια ονειρική καταιγίδα
καλυμμένη με διαμάντια
και πολύτιμες πέτρες.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στα μεγάλα της ταξίδια σ ’ακολουθώ
χωρίς χάρτη και πυξίδα,
και δεν αναρωτιέμαι που βρίσκομαι,
αρκεί να είμαι μαζί σου.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στην αγκαλιά σου νιώθω
μύριους Ήλιους ν’ ανατέλλουν και να δύουν
και να στέλνουν στα κατάβαθα της ψυχής μου
κόκκινα ηλιοβασιλέματα αγαλλίασης,
ευδαιμονίας,
κι αγάπης.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
αγκυροβολημένη στου πόθου
το γαλαζοπράσινο ακρογιάλι.
γιατί με τα παιχνιδίσματά σου
την ξανανιώνεις γνωρίζοντάς της
τους μαγικούς ρυθμούς και ήχους
που αναδύονται και δημιουργούνται
από τις ελπίδες και τα όνειρα.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν χαϊδεύω τα μαλλιά σου,
γιατί την παιανίζει η ομορφιά τους
καθώς ανταποκρίνονται στα κελεύσματά μου,
σαν τα στάχια του κάμπου
που τα κανακεύει η βροχή κι ο άνεμος.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στο βλέμμα των ματιών σου
όλα τα χρώματα λάμπουν καθάρια,
και μοιάζουν με το άγιο νερό της θάλασσας
που τα κάνει όλα να φαίνονται καινούργια.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στα χείλη σου τα μαργαριταρένια
ο ψίθυρος βγαίνει πριν το φιλί,
σαν μελωδία από κιθάρα ή θαλασσινό κοχύλι,
αντανακλώντας και περιγράφοντας παραμυθένιες
τις πανανθρώπινες από καταβολής κόσμου επιθυμίες.


Κι όταν αρχίζω να σεργιανώ
με τρυφερότητα τ’ ακροδάκτυλά μου
στο κορμί σου πάνω,
πύρινες φλόγες αντί για αίμα
στέλνει η καρδιά μου
και κατακλύζουν τις φλέβες μου
με την ορμή του πάθους.

Και τότε
κι άλλοι αστερισμοί,
διπλανοί από την Ανδρομέδα εμφανίζονται:
της Κασσιόπης , του Πήγασου, του Περσέα
και σαν χρυσή βροχή κατακλύζουν την αρένα
και μαγεύουν
και νικάνε τα νοητικά μοντέλα
και τις λειτουργίες της μνήμης
του μυαλού μου…


Ένα τριαντάφυλλο στο Φεγγάρι
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ