ΑΝ.19) 6-31:  ΣΑΝ ΑΣΤΡΟ ΑΦΕΓΓΑΡΗΣ ΝΥΚΤΑΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν είμαι κοντά σου
γιατί με πας έτη φωτός μακριά,
κάπου εκεί πέρα,
στον αστερισμό της Ανδρομέδας.
Εκεί που όλα είναι τόσο διαφορετικά,
τόσο όμορφα, τόσο εξωπραγματικά,
όσο μια ονειρική καταιγίδα
καλυμμένη με διαμάντια
και πολύτιμες πέτρες.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στα μεγάλα της ταξίδια σ ’ακολουθώ
χωρίς χάρτη και πυξίδα,
και δεν αναρωτιέμαι που βρίσκομαι,
αρκεί να είμαι μαζί σου.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
γιατί στην αγκαλιά σου νιώθω
μύριους Ήλιους ν’ ανατέλλουν και να δύουν
και να στέλνουν στα κατάβαθα της ψυχής μου
κόκκινα ηλιοβασιλέματα αγαλλίασης,
ευδαιμονίας,
κι αγάπης.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
αγκυροβολημένη στου πόθου
το γαλαζοπράσινο ακρογιάλι.
γιατί με τα παιχνιδίσματά σου
την ξανανιώνεις γνωρίζοντάς της
τους μαγικούς ρυθμούς και ήχους
που αναδύονται και δημιουργούνται
από τις ελπίδες και τα όνειρα.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν χαϊδεύω τα μαλλιά σου,
γιατί την παιανίζει η ομορφιά τους
καθώς ανταποκρίνονται στα κελεύσματά μου,
σαν τα στάχια του κάμπου
που τα κανακεύει η βροχή κι ο άνεμος.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στο βλέμμα των ματιών σου
όλα τα χρώματα λάμπουν καθάρια,
και μοιάζουν με το άγιο νερό της θάλασσας
που τα κάνει όλα να φαίνονται καινούργια.

Τρέμει σαν άστρο αφέγγαρης νύκτας
η καρδιά μου,
όταν στα χείλη σου τα μαργαριταρένια
ο ψίθυρος βγαίνει πριν το φιλί,
σαν μελωδία από κιθάρα ή θαλασσινό κοχύλι,
αντανακλώντας και περιγράφοντας παραμυθένιες
τις πανανθρώπινες από καταβολής κόσμου επιθυμίες.


Κι όταν αρχίζω να σεργιανώ
με τρυφερότητα τ’ ακροδάκτυλά μου
στο κορμί σου πάνω,
πύρινες φλόγες αντί για αίμα
στέλνει η καρδιά μου
και κατακλύζουν τις φλέβες μου
με την ορμή του πάθους.

Και τότε
κι άλλοι αστερισμοί,
διπλανοί από την Ανδρομέδα εμφανίζονται:
της Κασσιόπης , του Πήγασου, του Περσέα
και σαν χρυσή βροχή κατακλύζουν την αρένα
και μαγεύουν
και νικάνε τα νοητικά μοντέλα
και τις λειτουργίες της μνήμης
του μυαλού μου…


Ένα τριαντάφυλλο στο Φεγγάρι
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ