ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ

Σε ψάχνω.

Πού μπορώ να σε βρω;

Σε ικετεύω.

Χάνομαι.

Μοιάζεις μ’ έναν άγγελο

που κατέβηκε απ’ τα χρυσασημένια άστρα,

απ’ τον Ήλιο τον ταξιδευτή,

απ’ το μεταξένιο Φεγγάρι

και ακροβατεί σε ξέφωτο μονοπάτι.

Ποια μοίρα σ’ άφησε

να δραπετεύσεις απ’ τα όνειρά μου

και φτερουγίζεις ασύλληπτη

φωτίζοντας και διεγείροντας

με ζώπυρο χρωμάτων

τους ουρανούς των ελπίδων μου;

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έχω μόνο μια καρδιά

γεμάτη πληγωμένα αισθήματα,

κι ένα μυαλό

που μπορεί ν’ αντιφέγγει

μόνο πίσω από τα κάγκελα της προδοσίας

και να προσμένει επαιτώντας

την ομορφιά του παραδεισένιου

δικού σου ουρανού.

Χωρίς εσένα,

τίποτα δεν έχει νόημα.

Είσαι τα πάντα.

Είσαι η βροχή που τρέχει

αναπηδώντας πάνω στο χώμα

και κυοφορεί την ομορφιά

και το άρωμα των λουλουδιών.

Στο πρόσωπό σου λάμπει

γδυτή η αλήθεια της αμόλυντης αγάπης

και του παρθενικού έρωτα.

Στα μάτια σου φεγγρίζουν,

θεσπέσιοι κήποι

και με ροδοπέταλα θροΐζουν

ραίνοντας το σώμα

και την ψυχή μου.

Μήπως έχασα τα λογικά μου;

Όλα μιλούν για σένα,

κι ότι αγγίζεις λάμπει,

ορχείται χωρίς ανταλλάγματα

και γίνεται καινούργιο.

Η απουσία σου,

έκανε δύσκολες τις στιγμές,

μπέρδευε το χρόνο,

ξεθώριαζε τα χρώματα,

χάλαγε τους ρυθμούς της μουσικής.

Ακόμα και ο χορός των αναμνήσεων

με έκανε να νιώθω

πως υπήρχα μόνον

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Μα εγώ δεν είμαι άγγελος πια.

Δεν έχω φτερά.

Μου τα κόψανε.

Κατάλαβέ με.

Έπρεπε να την αφήσω

και να φύγω από τότε,

ν’ ακολουθήσω σαν τους γλάρους

τις θαλασσοπορίες των καραβιών

και να ψάξω

και να σε βρω

καθώς έτρεχα πίσω απ’ τα όνειρά μου…

Έπρεπε…

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-21 (Δ:13-10-24)