ΣΑΝ ΔΡΑΠΕΤΗΣ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μακριά απ’ την κόλαση

της σιγαλιάς της λογικής

και το φόβο του ανεκπλήρωτου έρωτα,

αναζητώ ακόμα και στα συντρίμμια της ερημιάς

το δώμα της ψυχής σου.

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά, ,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Διψάω για σένα,

μικρή μου μεταξένια,

ηλιοβασίλεμα,

νύχτα μέθης μαγική

και ρόδινη αυγή,

μάτια γελαστά,

δάκρυα ζεστά,

χείλη φλογερά κι επίμονα

και μαλλιά ξανθά κυματιστά,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

 

Θεέ μου,

 με σένα,

στα πιο απλά

κρυβόταν η γαλήνη της ψυχής μου.

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Το πνεύμα και το σώμα μου

σ’ αγγίζει.

Μπαρκάρω να έρθω εκεί,

με βάρκα τη νοερή αγκαλιά σου.

Πυξίδα τ’ άστρα της ψυχής

που βγήκαν κάποτε

απ’ την αστραφτερή ματιά σου,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, πόσο τυφλός ήμουνα

ώστε να μη βλέπω όσο ήμασταν μαζί

τις αλήθειες της αγάπης σου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Κι αν θαλασσοταραχή και το μπουρίνι

με ρίχνουν στα βαθιά νερά να σεργιανάω,

τίποτα δε με τρομάζει,

δεν με σταματά.

Παίρνω τα σύννεφα αγκαλιά

και ξεδιψάω,

και συνεχίζοντας να ψάχνω σιωπηλά,

χωρίς κραυγές,

ρωτώντας πονάω,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου, τι να κάνω;

Ήταν λάθος

που έκλεισα την καρδιά μου

και αντί με σιωπή και χαμόγελο,

δεν άνοιξα από τότε τα μάτια μου.

 

Όταν σε είχα δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Είναι Καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι

κάτω από την ελιά,

μες τις μουσικές της ακρογιαλιάς

και τ’ αρώματα,

με ηδονικά νοερά φιλιά και χάδια,

σαν πεφταστέρι,

σαν ουράνια νεφέλη στο λυκόφως,

στο σύμπαν που τρεμοπαίζει

όταν βαθιά μέσα του κοιτάω

και σε βρίσκω,

χτυπάει η καρδιά μου τρελά

και πετάω.

 

Σε ψάχνω.

Μου λείπεις.

Θεέ μου,

φτιάξε μας απ΄ την αρχή

ή γύρνα το χρόνο πίσω.

 

Όταν σε είχα

μπορούσα να τρέχω πίσω

από τα όνειρά μου…

 

Όταν σε είχα

δεν γνώριζα

πόσο σ’ αγαπάω…

 

Μ.Κ 7-4 (Δ:13-7-24)