ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όταν ο Θεός

στέκεται σαν ένας καθρέπτης απέναντί σου

και σε κοιτάζει όπως τον κοιτάζεις.

 

Όταν η ζωή είναι αλλού,

είναι άπειρη, αδιανόητη, απρόβλεπτη

και αδιαπραγμάτευτη

και δεν είναι δυνατόν να την ερμηνεύσεις

στον απειροελάχιστο χωρόχρονο

της γήινης επίσκεψής σου.

 

Χωρίς το πάθος της δημιουργίας,

τη θετική προσδοκία

και την ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα,

πώς μπορείς να ζήσεις;

 

Η αγάπη παίζει αιώνια τραμπάλα με τη λογική,

κι ο έρωτας με την προσωρινότητα,

αλλά μόνον αυτά τα δυο

μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο

και η έλλειψή τους,

ακόμα κι αν έχεις όλα τ’ άλλα,

δυστυχισμένο.

 

Η ζωή μας

είναι ένα μεγάλο

και μοναδικό ταξίδι.

Οι καλύτερες στάσεις μας

είναι οι συναντήσεις μας

με τους ξεχωριστούς ανθρώπους.

 

Μη προσπαθήσεις να φτιάξεις τον κόσμο

αλλάζοντας τους άλλους.

Ο κόσμος αλλάζει,

αλλάζοντας τον εαυτό σου.

 

Και στην τελική τι είσαι;

Λιποτάκτης της πραγματικότητας

δέσμιος των παθών

και θαμώνας ονείρων.

Αλλιώς πώς να το παλέψεις

όταν αναλογίζεσαι

ότι οι στιγμές είναι ανεπανάληπτες

και οδεύεις προς το τέλος

και μια νέα άγνωστη αρχή...

 

Βάδισε όρθιος

με ψηλά το κεφάλι

γνωρίζοντας καλά

ότι δεν κινδυνεύουν να πέσουν κάτω ποτέ

παρά μόνο αυτοί που σέρνονται.

 

Μη γίνεις σαν αυτούς

που λάτρεψαν,

που εμπιστεύτηκαν,

που χρησιμοποίησαν,

που πίστεψαν τις μεγάλες υποσχέσεις.

 

Κρίνε τους ανθρώπους

όχι από τα λόγια τους

αλλά από τα έργα τους.

 

Υπάρχει η μοναδική οδός

που βαδίζοντας στα χνάρια της

δικαιώνεται η ύπαρξή σου,

η οδός της ευθύτητας,

της ειλικρίνειας,

της εντιμότητας.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ 7-5 (Δ:12-7-24)