ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Όπως φυσούν

οι ρωμαλέοι μυώνες

του ανοιξιάτικου ανέμου

και γέρνουν τα στάχυα του κάμπου…

 

Όπως τα σύννεφα

κλέβουν τη λάμψη απ’ τον ουρανό

και ο μπάτης περιδινεί

μαζί με τη θάλασσα

την άμμο της ακρογιαλιάς…

 

Όπως τα τρυφερά κλαδιά της μυγδαλιάς

γεννούν τα μυρωδάτα άνθη

αναζητώντας τον  Ήλιο

και διασκορπίζονται στους δρόμους

που κτίζει ο παγωμένος βοριάς…

 

Όπως λάμπει η ομορφιά

καθώς φέρνουν το φως

οι πορτοκαλή ηλιαχτίδες

στις θαλασσινές σπηλιές

και τρομάζει το τικ τοκ

όταν είναι σκοτάδι

καθώς τρέχουν τα δάκρυα των αιώνων

απ’ τους σταλαχτίτες…

 

Κάπως έτσι χτυπά

και σε καλεί η καρδιά μου

να εισβάλεις στο αίμα της,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

όταν έχεις καρδιά

μπορείς να πιστεύεις στα θαύματα

και να γίνεσαι ένα

με την πολυκύμαντη θάλασσα,

το πάφλασμα

και τον φλοίσβο της.

 

Αχ,

σε βλέπω με κλειστά τα μάτια,

σ’ ακούω με σφραγισμένα τ’ αφτιά,

σ’ αγκαλιάζω κι όταν είσαι στα ξένα,

με κλειδωμένη την εικόνα

και το άρωμά σου στην καρδιά μου,

δεν έχει σημασία πλέον,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Αχ,

ο ίλιγγος της αγάπη σου

μ’ έφερε να ζήσω ατενίζοντας

έναν κόσμο ξεχωριστό.

 

Τα σύννεφα φτεροκοπώντας

ερωτοτροπούν με τα μποστάνια

σαν τις πεταλούδες με τα άνθη.

Τα πυρωμένα άστρα τρεμοσαλεύουν

στολίζοντας στο αντιφέγγισμά τους

με φωτοβολίδες από ευχές

τα σκοτεινά Σύμπαντα.

 

Ο  Ήλιος όταν δε βάφει τους ορίζοντες

με το αίμα του ρόδου και του ροδιού,

χτενίζει τις φαβέλες του Φεγγαριού

με χρυσοκέντητες δαντελωτές μαργαρίτες.

 

Αχ,

κάνεις τ’ αστέρια πιο όμορφα

ασημοφορώντας τους

τα φώτα της αγάπης

και του έρωτα,

ξεντύνοντάς τα απ΄τα σκοτάδια τους.

 

Αχ, το Φεγγάρι.

Ναι, το Φεγγάρι,

αντιγράφει το χρώμα των ματιών σου

όταν έρχεσαι

και κρύβεται πίσω απ’ τα βουνά

σκορπίζοντας τα βότσαλα,

σκοτίζοντας την άμμο

χωρίς αφρό και ιώδιο,

με ψηφίδες θρήνου

και φυσαλίδες πνιγμού

και αργού θανάτου,

καθώς οι ώρες περπατάνε

και φεύγεις μαζί τους μετά.

 

Σ’ αγαπάω τόσο

που φοβάμαι μήπως

και δεν προλάβω να κάνω

όσο ζω,

όσο ζεις,

όσα πρέπει για σένα

και μένα.

 

Μ.Κ 7-2 (Δ:18-8-24) 

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

7-2 (Δ:18-8-24)