ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΛΟΙΣΒΟ 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

 

Μια ολόκληρη ζωή

περιμένω την αγάπη σου.

 

Θέλω να γίνει τόσο έντονη

ώστε να με συνεπαίρνει,

όπως οι ανθοί της μυγδαλιάς

ζωγραφίζουν την ομορφιά

μες στο καταχείμωνο.

 

Θέλω να κυριεύει την καρδιά μου

με ισχυρό γλυκό πάθος,

σαν να κολυμπάμε πάνω στα δελφίνια,

στο βαθύ μπλε θαλασσινό νερό

τα καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα,

ακούγοντας, μαζί τους, τον φλοίσβο

καθώς τα κύματα θα χτυπούν

τις δαντελένιες ακτές του Αιγαίου Πελάγους.

 

Θέλω να σαρώνει το μυαλό μου

κάνοντάς το ν’ αντιστέκεται,

υπονομεύοντας κάθε αρνητική σκέψη,

καταργώντας όλους τους γήινους κανόνες

και τους αβάσταχτους ανθρώπινους νόμους

που καταδυναστεύουν με άκρατη βιαιότητα τον κόσμο.

 

Θέλω να διαδίδει με επαναστατικό μανιφέστο

και στο τελευταίο μόριο του κορμιού μου,

τη θέρμη της ερωτικής πανδαισίας,

ξεπλένοντάς το με τις αχτίδες του Ήλιου,

και την ερωδία του Φεγγαριού

παύοντας τον χώρο και τον χρόνο,

καταλύοντας κάθε νομοτέλειά τους,

δημιουργώντας το Σύμπαν μας απ’ την αρχή,

ονειρεμένο, θαυμάσιο, ατελείωτο και παντοτινό,

ευλογημένο απ’ τα βάθη των αιώνων.

 

Θέλω με νέες αισθήσεις και όργανα

που θα αρχίζουν και θα τελειώνουν

σε πλήρη συνεύρεση και συνταύτιση μεταξύ μας,

παίζοντας με τη μυρωδιά και την τρυφεράδα

των αναμνήσεων και των λουλουδιών,

την ομορφιά, την πανχρωμία

και την απεραντοσύνη των οριζόντων,

τη μουσικότητα του βουερού ανέμου,

του κελαρύσματος των ποταμών,

και του κελαηδήματος των αηδονιών,

να γίνουμε δυο παλλόμενα κόκκινα ρόδα

κάτω απ’ τις χρωματιστές φτερούγες

της αγάπης του αισθαντικού ουρανού.

 

Ω, αγάπη, μ’ έκανες να γελάω 

και να κλαίω με το τίποτα,

αναλύοντας: σε βροχή, σε χιόνι, σε χαλάζι

τα δάκρυα χαράς ή λύπης

κι αυτό δε μ’ έχει απογοητεύσει ποτέ.

 

Θέλω να γίνουμε δυο παλλόμενα κόκκινα ρόδα

σκαρφαλωμένα πάνω στον Αυγερινό

που λέει αντίο στ’ άστρα

και στα σκοτάδια της νύχτας,

να καλωσορίζουμε κάθε πρωινό

και να καλημερίζουμε όλους τους ανθρώπους,

υποδεικνύοντας τα ηλιομονοπάτια

της αγάπης και του έρωτα,

γεμίζοντας με φωλίτσες φωτός,

ζεστασιάς, γαλήνης κι ευτυχίας,

ακόμα και τις εσχατιές του κόσμου.

 

Θέλω σαν μοναδικοί οδηγητές,

με το σώμα και το πνεύμα μας

που θ’ αναπνέει ελεύθερα,

να στολίσουμε με νούφαρα αγάπης

φυτρωμένα κάτω απ’ τις σκιές

στα νερά των λιμνών της γης

αναζητώντας το αιθέριο φως,

στις γειτονιές του κόσμου,

γιατί η αγάπη είναι δένδρο

φορτωμένο με συναισθηματικά στολίδια

μοναδικών μαγικών στιγμών

που αναδεύει τα κλαδιά του ο άνεμος

και δίνει τη γεύση της ζωής,

γιατί η αγάπη είναι μια πνευματική κατάσταση.

 

ΑΝ.18) 6-27

ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ